Mehmet Bislimi

Mehmet Bislimi: Kreu i LDK-së, eliminon anëtarët e vet!

Ditë më parë, zonja Osmani, kryetare e Kuvendit të Kosovës, zotin Mustafa, kryetarin e LDK-së, e ka quajtur me epitete nga më të ndryshmet, nga mashtruesi e deri tek njeri i pa njerëzillëk!…

Për të qenë i sinqertë, kjo nuk është fare relevante për opinionin publik në Kosovë i cili ka lënë që moti në margjinë, këtë rreth vicioz të shfryrjeve brenda kësaj lidhjeje, apo në cilëndo lidhje tjetër brenda llojit të vet. Qytetari i rëndomtë, irrituar nga kjo përditshmëri yshtjesh, thuaj së gjithë andej brenda harkut të subjekteve politike që veprojnë në Kosovë, sikur të kujton fabulën e klasës së parë, kur bariu kishte gënjyer fshatarët se ujku ia kishte sulmuar kopenë. Këtë gënjeshtër bariu e kishte përsëritur dy herë, dhe herën e tretë, kur vërtetë ujku ia kishte sulmuar kopenë, fshatarët nuk i kishin dalë atij në ndihmë, ngase ishin zhgënjyer me gënjeshtrat e tij të ripërsëritura.

E nderuara znj. Osmani, që nga momentin kur një aderues i një subjekti politik, shoqate, apo organizimi tjetër shoqërorë, shpreh pakënaqësitë e tija personale, dhe aludon me largim nga ai organizim, subjekt etj. kjo kohë duhet të zgjas jo më shumë se 72 orë!

Më këtë veprim, personaliteti në fjalë, tregon unin e vet, tregon së është i vendosur në parimet e veta, tregon pavarësinë e vet individuale, tregon guximin politik për vendimmarrje për të rrugëtuar tutje. Çdo vonesë, qoftë edhe një ditë më shumë, ngjason në mënyrën: “Ngrehe perin e mos këput!”. Qëndrimi për më tutje në subjektin që e shanë, apo e mohon, tregon papërgjegjësi dhe mosgatishmëri për të rrugëtuar vertikalisht në rrugët e reja. Prandaj, sharjet dhe zbrazjet e saj/tij, të përditshme i ngjasojnë një pllake të gërvishtur të një disku gramafoni të cilën nuk e dëgjon askush më. Nëse dikë e shanë për mashtrues, si ka mundësi që ende vepron përkrah mashtruesit, në fakt; dikush po mashtron dikë, por luteni mos, se mjaftë e keni mashtruar këtë popull!?

Në Kosovë përgjithësisht, politika e premtimeve elektorale, për aq sa është boshe, është edhe vend- numëruese e cila sillet pafundësisht në një rreth vicioz, që nuk premton asgjë më shumë se sa një thes shkretni premtimesh politike të zverdhur!…

Megjithatë, mendoj se sjelljet finoke të liderëve politik, që stimulojnë urrejtje të fshehur patologjike mes bashkëveprimtarëve të deridjeshëm, të cilët i kthejnë deri në armiq të përbetuar mes vet, nuk i kontribuojnë asnjë subjekti politik në Kosovë, aq më pak vet Kosovës dhe fatit të saj. Për fat të keq, nga sjellje të tilla sot, nuk është imun asnjë subjekt politik në Kosovë- asnjë!

Edhe më shumë se kaq; sjellja prej tutori, megalomani dhe prej autoritari kudo, si: në subjekte të organizuara politike, shoqëri, shoqata, ndeja, kuvende apo organizim tjetër, përçmon në mënyrë të vrazhdët, kufizon dhe lëndon vlerat elementare të palës tjetër, për të shprehur mendimin e tij/saj të lirë politik e filozofik, mendimin ndryshe nga së e ndjejmë ne.

Me këtë veprim autoritar, elitari, shkon deri të yshtja e rrugës së diktatit, që dikur kanë bërë shkretni politike në ish sistemet moniste. Sjellje kjo, që forcon bindjen e liderit se çdo mendim ndryshe, bie në kundërshtim me ideologjinë dhe programin partiak!, që nënkupton me automatizëm, futjen  nën llupën e dyshimit, vëzhgimit, linçimit, shantazhimit, stigmatizimit e deri tek zbatimi i masave sanksionuese etj.

Individët e përkushtuar, duke qenë se kanë qasje tjetër të mendimit, së pari etiketohen nga servilë të tërë, si  kundërshtar i partisë, kundërshtar i liderit, në vazhdim përgatitet tereni për masa sanksionuese nga organet e hierarkisë së partisë etj. Për fatin tonë të mirë, sot nuk ka Goliotok, se edhe atje do t’i dërgonin ithtarët e mendimit ndryshe!…

Pasojat që bartin mbi kurriz, bartësit e teorisë së të menduarit ndryshe, dje dhe sot kanë të vetmin dallim: mënyrën e zbatimit të tyre! Në këtë mënyrë nga LDK, janë linçuar e kanë pësuar: Ukshin Hoti, Halil Alidemaj, Muhamet Pirraku, Fatmir Sejdiu, Nexhat Daci, Hidajet Hyseni, Edi shkriu, Edita Tahiri, Bujar Bukoshi, Mimoza Kusari e dhjetëra figura tjera!, janë faktet kokëforta që flasin, Është më së e vërtetë se nga ky virus i diktatit, nuk janë imune gati asnjë nga subjektet politike  që veprojnë në Kosovë, Shqipëri e gjetiu në rajon!…

Mendoj së të gjithë ata që kanë mendimin e vet autonom, nuk kanë pyetur, nuk pyesin dhe nuk do të pyesin për pasojat, madje ata, nuk kanë pyetur as në kohët më të vështira…

Rasti më i freskët, që iu bind unit të vet ishte, z. Shala, që NISMËS i tha: “Mundem edhe pa ty!”, ani pse kjo ishte reciproke, edhe NISMA i tha z. Shala: “Edhe ne, mundemi pa ty!”…

Zonja Osmani, daullja po bie për atë që kanë vesh: edhe juve nga subjekti juaj, ju kanë thanë shqip dhe troç: “Mundemi edhe pa ty!”, prandaj paraqitja juaj verbale, dhe forma latente e paraqitjes, sikur janë tepër të pa balancuara!

12-10-2020

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …