Mehmet Bislimi

Mehmet Bislimi; Maqedonia luftënxitëse!

Politika luftënxitëse e krerëve maqedonas, është marrosur keq në kornizat e një mjerimi të urrejtjes ndërnacionale deri në kufijtë e mos durimit dhe sjelljes raciste kundër shqiptarëve dhe etnive tjera. Ajo shkon deri tek kërkesa e hapur për të mohuar përkatësinë etnike të komuniteteve si dhe gjuhën e tyre amtare- në veçanti shqiptarëve. Elita e re politike (me orientim fashist), në Maqedoni, kësaj radhe tregon fare hapur qasjen e një shteti shtypës që pretendon ta rrënoj rendin kushtetues e shoqëror atje. Të drejtat elementare të popujve që jetojnë atje, madje shumë shekuj para këtyre që veten e vet e quajnë si trashëgimtar të maqedonasve të vjetër, po cenohen duke e vënë në sprovë edhe marrëveshjen dy paleshe, siç është ajo e Ohrit! Maqedonia e Veriut, duhet të jetë e vetëdijshme për pasojat, dhe nuk duhet lejuar që të përsëritet kohë e shkuar, jo me pak pasoja për vet shtetin në fjalë. Maqedonia duhet ta kuptoj një herë e përgjithmonë se pa shqiptarët nuk mund të ekzistoj as edhe 24 orë!

Botërisht dihet se populli shqiptarë atje, jeton në trojet e veta denbabaden, si në Shkup, Tetovë, Gostivar, Dibër, Kërçovë, Strugë, Ohër, Manastir e në tërë hapësirat e tokave tona të cilat janë tkurrur në vazhdimësi gjatë gjithë shekullit të kaluar. Populli shqiptarë atje është shtet-formues, dhe pa ta Maqedonia e sajuar nuk mund të ekzistoj, nuk mund të zhvillohet dhe nuk mund të ketë paqe, madje paqe të njëanshme- jo asnjëherë. Këtë e kanë provuar maqedonasit, dhe nuk mësuan ende se dhunë sjellë vetëm dhunë e as gjë më shumë.

Populli shqiptarë, përbën mbi 40% të popullsisë së përgjithshme në të vetëquajturën Maqedoni  e Veriut e cila nuk ka as një lidhje të vetme me ish-popullin e lashtë të maqedonas.

Kjo Qeveri e mjerë me orientime fashiste, një shteti pa identitet, që pretendon të quhet Maqedoni, duhet ta kuptojë njëherë e mirë se pa respektin e ndërsjellë ndërmjet etnive që jetojnë atje, nuk mund të ketë shtet të mirëfilltë, as paqe dhe as qetësi e progres, dhe vërtetë nuk do të ketë, përderisa kreu i shtetit të këtij shteti pa emër, provon një politikë dhe sjellje raciste kundër popullit shqiptar, duke i prekur ata, qëllimisht në palcën kombëtare!

Të mos harrojmë se populli shqiptar atje jeton në tokat e veta që para lindjes së diellit!, jeton nga djersa dhe puna e vet, është vendimmarrës, paqësor dhe human, por mbi të gjitha është atdhe e liridashës që me asnjë çmim nuk lejon të tjerët të luajnë me identitetin dhe aftin e tyre, është shtet-formues, pa të cilin Maqedonia nuk mund të ekzistoj.

Sot në Ballkan e në rajon jetojnë mbi dhjetë milionë shqiptarë, ata duan paqe e prosperitet, duan barazi dhe një rend shoqërorë me një demokraci të avancuar, është tejet anakronike që në këtë kohë, të ngritët në këmbë i tërë aparati i dhunës Maqedonase, për të derdhur vrerin e urrejtjes shekullor shoviniste mbi popullin shqiptarë. Qeveria e Maqedonisë, duhet të kuptojë njëherë e përgjithmonë se dhuna nuk është mjeti për të zgjedhur problemet- është e kundërta dhuna sjellë problemet.

Të pretendosh rendin shoqëror demokratik, është një gjë shumë e çmuar, por të pretendosh urrejtjen me orientime raciste në vend të dialogut, është veprim tepër i marrë, prandaj shqiptarët shpesh kanë paguar çmimin e madh të marrëzive tuaja, duke qenë tepër të sinqertë me të pasinqertët. Është kohë tjetër tani, prandaj është edhe e domosdoshme që krerët tanë, nga të gjitha trevat, të jenë më të përgjegjshëm, të mblidhen dhe të bëjnë strategjinë gjithëpërfshirëse për të drejtën tonë legjitime të përfshirjes së tokave tona rreth trungut të vet. Kjo kohë po vjen ngadalë, kjo kohë ka ardhur, kjo kohë është e pashmangshme dhe nuk do të ketë të ndalur. Veprimet e dhunshme, kudo në botë kanë treguar pamundësinë e udhëheqjes dhe bërjes së shteteve të mirëfilltë, madje kjo le shumë për të dëshiruar në republikën me paterica të Maqedonisë, prandaj kujdes me shqiptarët dhe etnitë tjera, përgjegjësitë do të bien mbi juve që po i fryni zjarrit në të cilin më në fund do të digjeni vet.

 

12-12-2024, Mehmet Bislimi

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …