Prof. dr. Hakif Bajrami

Prof. dr. Hakif Bajrami: Kritizerët me apo pa vetëdije përfaëqsojnë mafinë shqiptare

Nuk e di a janë në dieni politikanët tanë tani me Programin “Naçertania  1988 II”,që  e kishte dhe nuk ka ndryshuar asgjë Serbia, parafashiste, fashiste dhe neofashiste, ku thuhet ndër të tjera: “Çka duhet bërë me gjithë, për vrarë çdo individ; çka duhet bërë me çdo individ për t`i vrarë gjithë Shqiptarët”?! Nga programi intern i Kasapit te Ballkanit, që të dihet se është mbushë Kosova me spiuna të Serbisë!.

Kritizerët me padurim janë kah e presin fushatën e Gjykatës Speciale dëshiruam apo jo  kundër UÇK-së. Krtitizerët dhe akuzuesit meskinë, nuk i japin pesë para, nëse humb Kosova. Me rëndësi është për këtë klientelë, të që të fitojë “feudi” i tyre, partia dhe klani i tyre, sepse edhe përbrenda partisë që i takojnë ka patriotë që nuk e pëlqejnë këtë siellje të plangëprishësve tani të zbuluar, por që emrat e tyre nuk na mundësohet t` i lakojmë, sepse BE ua ka siguruar “spiunimin për tërë jetën”, por që nuk  e dijnë se familjet e tyre do të jetojnë pastaj me shekuj me damkën e tradhtisë.

Dokumenteve një ditë do të u skadojë afati e “top sekretit” dhe çka pastaj. Dhe po e quaj këtë zanat të tyre  tradhti, sepse të gjithë të akuzuarit ma së shmiti, pas tri ose katër vitesh, do të lirohen, pasi që t` i hargjojë kjo Gjykatë Speciale raciste 300 000 000 euro. Këto miliona i ka siguruar mafia që lidhet rreth emrit të Karla del Pontes dhe Dik Matrinoviqit, si funksionalist të neofashizmit serbian, personazhet e të cilit shetisin lirshëm nepër Evropë, sepse Serbia “është denacifikuar” me dekret të BE-së, me qëllim që ta kriminalizojë një luftë të drejtë, me qëllim që ajo luftë  e drejtë mos të avansohet në model evropian. Por, jam i sigurt se procesi i derobëzimit-dekolonizimit të Evropës, të disa krahinave të saj, që duhet të avansohen në shtete në shumë vise të Evropës dhe ma gjërë, do të ndodhë me siguri. Askush, duhet të dihet se ma nuk dëshiron ta “lidhë atin aty ku i thot robëruesi-zotëria”. Filozofia e lirisë dhe çlirimit tani është rreshtuar fuqishëm në fitore, në favor të çlirimit të popujve të robëruar. Në dy vitet e fundit është lajmëruar një rend neodallkakuk- ideologjik në Kosovë, që janë vënë në ofenzivë të re duke kritikuar UÇK-ën, duke e identifikuar atë me partitë politike, të cilat mund t` i kenë “miqë” të momentit, por edhe armiqë të përjetëshem, me siguri. Ky soj i kritizerëve është “prodhim” i vjetër i ri vendor, por nga këta ushqehen edhe ca klane klientele ndërkombëtare.

Një kohë të gjatë vetëm makineria neofashiste jugosllave, e cila më vonë u izolua vetëm në serbiane, tërë luftën shqiptare hieniste në ish Jugosllavi, që të paktën të jemi ne Shqiptarët të barabartë e jo vendi ma i prambetur në Evropë, në kor, na quanin: iridentistë, enveristë, nacionalistë dhunues dhe terroristë. Të gjitha dokumnetet e tyre janë në arkiavat e ish republikave jugosllave dhe ato mund të botohen. Pse nuk botohet për shembull amputimi i “dhunimit të mugeshave”, të cilat UDB e Kosovës i pati demantuar dhe ato dukemente janë në arkivin e Kosovës në Fondin e LKK, nëse nuk e kanë skajuar “pacifistët” më vonë në akord me Beogradin.

Madje edhe Luftën antifashiste shiptare (1941-1945) patën provuar jugosllavët ta quajnë “rrezistencë konfliktuoze”. Pas pajtimit kombëtar shqiptar në Kosovë më 1990 dhe pas daljes në sqenën historike të guerilës shqiptare (1991- 1 tetor 1997); pas daljes publike të UÇK-ës më 28 nëntor 1997, mafia politike dhe shtetërore serbiane dhe ndërkombëtare, tërë luftën e drejtë shqiptare do të pëprqëndrohet ta quaj “terroriste”, jo pa sufllimin në “vesh” të parisë pacifiste shqiptare. Askush në nivelet e fuqisë botërore nuk ndalej e të studiontete faktin se i tërë populli serbian ishte neofashizuar, por sulmohej një popull(shqiptarët- lexoni raportet ditore të OSBE-s nga viti 1998) me paskrupullsi, vetëm pse kërkonte liri, brazi, çlirim dhe dinitet njerëzor. Këtë epidemi ngjitëse, patologjia serbiane që sot duhet të denacifikohet, me çdo kusht nëse duam të kemi paqe në Ballkan, ende ka forca që po  e ushqejnë me qëllim që ta joshin të ndërrojë kurs, dhe të kthehet kah BE-ja, jo kah socimperializmi rus që menagjon në Evropë krizë dhe krime qe tre shekuj me radhë, po dëshmohet se si duhet projektuar ardhmërinë.

Kritizerët në Kosovë na janë të njohur nga vitet 1992-1995 kur me Rezoluta të KS të OKB-ës Serbia ishte në një mënyrë nën saknsione. Por ato forca kritizre ma shumë  e sulmonin nepër koluare të mbyllura dhe publikisht çdo lëvizje shqiptare për liri, se sa Programin serbian për shfarosjen e shqiptarëve dhe boshnjakëve, pa dallim, duke mos i krursyer në fillim as kroatët. Në vijim pushteti serbian do të furnizohet me “gjak të freskët”, (edhe pse ishte nën sanksione) nga bota arabe me më tepër se dy miliardë dollarë para kesh. Pushteti neofashist serbian në vijim do të furnizohet me 1 miliardë dollarë nga firmat “private” franceze; me 800 milionë dollarë nga firmat “private” gjermane; me 750 milionë dollarë nga firmat “private” italiane. Këto para do të avansohen në forma të tregtisë me narkotikët serbian në mbi 5 miliardë dollarë. I tërë ky arsenal parash, do të derdhën në kontot ruse prej të cilëve Serbia blente armatim, për t` i shfarrosë shqiptarët e Kosovës dhe pastaj për ta filluar raundin tjetër drejtë Adriaktikut, me qëllim që të “autoktonizohet” në Durrës. Këto plane ogurzeza i prishi askush tjetër përpos lufta e drejtë dhe shumë  e mundimshme e UÇk-ës, modelit te të së cilës sot i frigohen shumë shtete evropiane. Prandaj kanë ngritë çdo intrigë dhe akuzë për ta “kriminalizuar”. Unë mendoj dhe gjykojë me siguri se do të vuajmë por nuk do t` ia arrijnë kurrë ma qëllimit që e kishin dhe ende e kultivojnë.

Në këtë luftë meskine antishqiptare, nuk duhet harruar edhe ca “cikrrime” të kohës kaluar si: burgosja e Zahir Pajazitit në Tiranë, vrasja e ministër Krasniqit në Tiranë, vrasje i legjendës kombëtare Ilir Konushefcit në Malësin shqiptare. Të gjitha të kryera nga dora  e zgjatur e Serbisë me suflerët shqiptar që ngadal do të avansohen edhe në mercenarë dhe vrasës ordinerë, sidomos gjatë viteve 1998/99. Në këtë valle nuk duhet harruar edhe GYPAT e naftës, me të cilët furnizohej makineria e Milloshit përmes Liqenit Shkodrës. Këto punë të pista nuk janë bërë tinzishtë, por me profite dhe në pikë të ditës. Ne, që ishim rreshtuar me penë dhe me pushkë pas Adem Demaçit dhe Adem Jasharit, për mbrojtje nga ky barbarizëm, e shiqonim këtë harbutëri me neveri, sepse drama e përgjakur zhvillohej para syve tanë e dikush teatrizonte paqe dhe zgjidhje paqësore të tragjedisë Kosovare. Madje, neve që nuk pajtoheshim me këtë nazizëm neohitlerian, patën filluar të na syrvejojnë dhe të na fusin nën hetime, te “Sigurimi i Atdheut”, dhe ngritu  e ndalëni porogandën. (mos besoni në fjalët e mia, shiqone vetëm shtypin, sepse dokumnetet sekrete ende janë në afat të paskaduar?)!!!Gjatë viteve 1997/8 shprehja për UÇK si organizatë “kriminale-terroriste”, e pati përfshi edhe mikun e Besës shqiptare, diplomacinë Amerikane. Kjo akuzë shkonte deri atje sa që edhe LDK dhe satelitët e saj filluan të shkojnë edhe mëtej, duke e quajtur Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës: “Dorë e zgjatur e Serbisë”. Madje, pas sulmit brutal mbi familjen Jashari  në Prekaz (4-7 mars 1998), prijësit e LDK-ës do të bien në kurthin e një ish drejtuesi komunist të vitevev 1970-1981 dhe në grup prej pesë (5) vetash, më 15 maj 1998 do të shkojnë në Beograd për takim sy me sy  me kasapin e Ballkanit. Nuk do të llogarisin ky grup fare se më 31 mars 1998, KS OKB e kishte aprovuar Rezolutën nr. 1160, duke u mbështetur në Kapitinën e VII (shtatë) të Kartës OKB-ës (nenet 39-43), me çka parashihej që nëse Serbia nën sanksione e vazhdon krimin ndaj popullisë pambrojtur të Kosovës, do të bomabrdohet.

Dihet data e sakt për çka u themlua Tribunali i Hagës. Prap prijësi i LDK-ës do ta bëjë një koamndant legjendar të UÇK-ës Kryetar Qeverie të Kosovës. Por, pas tre muajsh mujsharët e mujsheret e tij, do ta dërgojnë në Hagë, për të mbetur atje një kohë të gjatë, pa asnjë provë kriminale. Lidhur me këtë, duhet ta shënojmë se termin “terrorist”, UÇK-ës ia kanë evituar: Adem Demaçi, Wiliam  Wokeri dhe në fund Richard Hollbruku. Në këto rrethana, Konferenca e Rambujesë ishte në esencë një favor për makinerinë vrastare serbiane, por asgjë nuk do ta pengojë Bashkësinë ndërkombëtare që të kërkojë më 10 VI 1999 demobilizimin e UÇK-ës, pa llogaritur se çka kishte biseduar në Bruksel: Sollana-Klark- Thaçi (që UÇK të jetë këmbësoria e NATO-s). Pas demobilizmit të Ushtrisë se Kosovës, ndaj saj do të sajohen 63 dosje dhe me shpejtëpsi “rrufeje” do të dërgohen në Hagë. Ato dosje janë aktive edhe sot dhe janë në “valle” me shprehjet: “hajnat e trafikave”, “uçka”, “pronto” ,”reketash”, “partia  e luftës-krahu i luftës” dhe “injorantëve të pashkollë”, gjithnjë duke i rezervuar veti se janë: “ Parti akademikësh që vidhin libra, që vidhin para dhe i ngjesin syzat dhe dhëmbët, mdje blejnë trasfrormator edhe për nxjemjet e qenve, të tyre, që jetojnë në pallate të blera me parat e shqiptarëve (3%) të kohës se robërisë, që shesin refugjatë në Itali dhe që kurrë nuk dalin e të thonë se çka ka bërë kundër luftëtarëve “Sigurimi i Atdheut”. Tani pritet që Gjykata Speciale të ngritë padi kunder PDK-ës, ish drejtuesëve të Luftës çlirimtare. LDK sidomos (partia  e “intelektualëve” me 40 doktorr shkencash ), që i humbi katstrofalisht zgjedhjet më 11 qeshor 2017, e pret monentin që të ngjitet në skenë, në saje të intrigave që janë kontrabanduar te Dik Marti dhe kompania ruso-serbinae. E vërteta kontrabanduesit sot janë rahatur diku nepër botë dhe presin që të fillojë tragjikomendia e tyre. Si duket nuk është harruar akordi i 15 majit 1998, që nuk është publikuar kurrë.

Sidomos në kohën e fundit ndihet si referen fjala “Klani pronto”. More politikanë, kur thoni këtë duhet të i zbuloni kush janë ata me emër dhe mbiemër, e jo ta etiketoni një parti që është shumë efektive për çlirimin  e Kosovës, për shtetndërtimin e saj. Një parti pra që për Kosovën ma së shumti ka derdhë gjak e jo të ketë pi raki  e kafe e të bëjë sheti e të mbajë fjalime boshe në favor të “republikës melkizedekut”. Më duket se praktika e akuzave pa fakte, duhet të argumentohet dhe të izolohet ndaj individëve e jo të thuhet akuza infinitive, me kontacion të meskinizmit “intelektual-plotë doktorant’ dhe akdemik” trafikash, që u vjen era hajni dhe “pronto” print. Dihen autorët e përpilimit të demarkacionit; dihet atentati ad hoc; dihen autorët që provuan t` i shenonin dy konkludimet e para se “ne jemi akademik dhe të akredituar prej akademikut”, i cili me dy libra që ka të shkruara me “vitrina të studentëve”,është graduar në institucionin e LKJ-ës;LDK-ës dhe aty duhet të emancipohet politikisht sepse i ka siguruar bugjet impozant.

Tani po e shtroj pyetjen kush është autor i tekstit të Asociacionit me 23 shkelje të Kushtetutës; kush është ai që e pati shitë PTK-ën, KEK-un, amortizerët e kenë jo për t` u pasuruar një mafi politike dhe tregtare flamujsh.

Popull i nderuar Ti sikur nuk deshiron ta ndryshosh gjendjen. Me dalje në zgjedhje qoftë parlamentare, qoftë komunale deri në 40%, gjithëmonë do të fitojnë këta që janë sot muajsharë. Nëse don ta ndryshosh gjendjen duhet ndryshuar Ligji zgjedhor, dhe seicila komunë t` i ketë kuotat përfaqsuese, por me një kusht që të dilet në zgjedhje  nga 80 e deri 93%. Atëherë do të kemi ndryshime.

Tani që pritet uragani i Speciales, kritizerët kanë filluar të qëndrojnë në një këmbë për ta bërë hapin tjetër tragjik, për t` i thurë deshmitë e reja të rrejshme dhe për të mbetur disa persona së pakut nja 4 vjetë në Sheveningen, deri sa të hargjohen 300 000 000 e BE-së dhe disa miliona të shqiptarëve për mbrojtje dhe vizita familiare. Po, këta paqësorët, do të shiqojnë prap nga bregu, dhe besa edhe nga fotelet, dhe sikurse Ahmet Zogolli, do të provojnë të vrasin Astrit Dehara natën dhe të “vajtojnë” ditën. Atë zanatë e kanë nga viti 1981, me amputime dhe akuza tinzare duke e hudhur gurin dhe fshehur dorën. Atëherë më pati thënë një funksionar shumë i lartë nga Gjakova që e ka marrë Kosovën me 98% analfabetë –sharaxhi dhe e solli në 98% që ishin të arsimuar se: “ Jemi në hall prej dy pretendentëve në fotelet tona. Ata janë akademik dhe fjalën “kontrarevolucionare” na e kanë lane kopil te dera. Ne tani po detyrohemi t` i përdorim fjalët e kopilave”. Aktuale është ajo epidemi sot prej karagjozëve kritizerë politik.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …