Anthony Blinken: Sali Berishës dhe familjes së tij i ndalohet hyrja në Shtetet e Bashkuara të Amerikës

Ramazan Sherja: Udha e Sali Berishës të çon ose në burg, ose në greminë

Me vjen keq që disa demokratë që u bënë deputetë, kanë humbur udhën-shkruante para ca ditësh në shtyp dhëndri i Berishës, Malltezi. Sipas tij ata deputetë që kanë mbështetje e Perëndimit dhe SHBA, por që nuk shkojnë pas ish sekretarit të PPSH, Sali Berisha ,shpallur dy herë “non grata”, paskan humbur udhën. Këta deputetë -sipas tij-njohin vetëm zotin dhe Amerikën, dhe jo strukturat e PD që kanë zgjedhur si drejtues Berishën! Por dhëndri i Berishës dhe kushdo tjetër demokrat i ndershëm, duhet ta ketë kuptuar qartësisht se udha e Sali Berishës nuk e sjell kurrë PD në pushtet.

Nëse PD do të rikthehet në pushtet duhet: Në radhë të parë të largohet përfundimisht nga rruga ku e ka futur Sali Berisha. Historia 30 vjeçare e karrierës së Berishës ka marrë fund dhe si politikani më i keq i tranzicionit, e mbylli misionin e tij politik dhe fizik. Demokracia që rënkon, si dhe shpallja dy herë non grata, e vulosën atë përfundimisht si e keqja më e madhe e këtij vendi. Berisha duhet të ndjekë tashmë shembullin e politikanëve të Europës Lindore, ku asnjeri nga ata që nxori tranzicioni në krye të lëvizjes për demokraci, nuk është më aktiv në politikë.

Disa janë vetëhequr me ndërgjegje e të tjerë janë në burg. U pa nga të gjithë se PD u copëtua pas shpalljes së Berishës “non grata” dhe me emërimet e strukturave, ai deshi ta vejë PD plotësisht në shërbim të tij, por nuk ia arriti dot. Pyesim: PD ishte më e fortë dhe e bashkuar me Lulzim Bashën, apo aktualisht me Berishën? Së dyti duhet një distancim real nga ajo kastë e vjetër që ka ngritur Berisha në drejtim dhe prej 30 vitesh nuk e lënë PD të marrë frymë demokratikisht . Popullit ju kanë neveritur fytyra të tilla si Paloka, Noka, Shehu, Boçi , Bylykbashi, Spaho, Kaso, të cilët me “primaret” e Berishës, nuk sollën asgjë të re, veçse ndërruan vendet me njeri -tjetrin. Në krye të PD duhet të dalin të rinjtë, me bindje vizion perëndimor, që demokracinë nuk e duan për të krijuar e mbrojtur privilegjet e tyre.

Se ta zëmë, pse Bylykbashi qenka më i zoti se Alibeaj, pse Vokshi qenka më demokrate se Flutur Açka, apo pse Tritan Shehu qenka më kontributor se Roland Bejko, e pse Flamur Noka qenka më i përshtatshëm për demokraci se Gaz Bardhi?

Shqiptarët e demokratët e vërtetë shpresuan shumë tek disa figura të reja,që mund ta ngrinin PD, por u zhgënjyen keq, kur i panë ata të zhysin kokën në gjirin e Berishës. Hipokrizia e Berishës “më bëj dhe një herë nuse, pa di unë si nusëroj” nuk bind më askënd. Së treti PD duhet të distancohet një herë e mirë nga e kaluara e saj e errët, duke i bindur shqiptarët me autokritikë të sinqertë e me alternative konkurruese se rruga e ndjekur deri më sot nuk do të përsëritet kurrë më. Të marrin mbi vete edhe përgjegjësitë për vrasjet, grabitjet, dhunimin e demokracisë si dhe shkatërrimet e mëdha që i kanë sjellë vendit në këto vite. Së katërti drejtuesit e PD duhet të heqin dorë nga lufta me mllef e slogane kundër PS dhe Edi Ramës.

Nuk mund ta akuzosh qeverinë Rama, se ka bërë keq ata gjëra, që PD i bëri katran. Dy herë nga tetë vjet në pushtet PD, e ka trajtuar çnjerëzisht opozitën, dhe kur binte nga pushteti , akuzonte për ata që nuk diti apo nuk deshi t’i bënte vetë. E keqja në këtë vend, nuk lindi brenda muajit apo vitit, por është e trashëguar dhe përgjegjësi e rëndë e gjithë klasës politike shqiptare. Lind pyetja: çfarë bëri mirë qeverisja e Sali Berishës, që e prishi kjo e Edi Ramës? Së fundi nëse PD e kërkon demokratikisht pushtetin, duhet të ndahet një herë e mirë nga Ilir Meta, vampirit të demokracisë dhe pasurisë së popullit shqiptar. Afrim largimet e Sali Berishës me Ilir Metën, u kanë sjell shumë dëme popullit dhe demokratëve. Sapo partia e Ilir Metës futet në një koalicion pushteti, me metoda mafioze të rrëmben gjysmën e qeverisë dhe vendet e punës më të privilegjuara, duke i lënë ata që sakrifikojnë ndershmërisht për demokratët me gisht në gojë. Duke ndjekur këto rrugë, një brez i ri pa komplekse, pa barrë turpi mbi shpinë, të vijë në krye dhe të bashkojë gjithë PD, me vështrim nga e ardhmja,do të jetë gjithnjë e më afër pushtetit. Për vendin është tepër imediate një opozitë moderne, me alternativa që shëndoshin demokracinë e forcojnë shtetin ligjor. Por në realizimin e këtij objektivi madhor, nuk mund t’i çojë kurrë udha e mbrapshtë e Sali Berishës dhe Ilir Metës. Dihet se udha e brumbullit në pleh të çon. (SOT)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …