Në mbledhjen e sotme të Qeverisë së Kosovës është miratuar projektligji për konfiskimin e pasurisë së pajustifikueshme

RKL: Kosova shënon një rekord të zi të përhapjes së pandemisë, ky është rekordi i parë botëror i Qeverisë Kurti

Prania e variantit të virusit “Delta” ka rritur në mënyrë rapide  numrin e rasteve të reja dhe viktimave në të gjithë botën, por vendi më i prekur  në tërë botën aktualisht është Kosova. Nga të dhënat e Universitetit Xhon Hopkins rezulton se Kosova është vendi me vdekshmërinë më të lartë për 1 milion banorë, bazuar në shifrat e jetëve të humbura të kësaj jave. Nga data 20 deri më 29 gusht, në Kosovë kanë humbur jetën 135 të infektuar  si pasojë e koronavirusit.  Sot më 29 gusht, një vit e gjysmë prej fillimit të pandemisë, Kosova ka shënuar numrin rekord të të vdekurve nga virusi korona me humbjen e jetës së 36 të sëmurëve nga virusi. Kjo shifër, është rezultat i angazhimit të Qeverisë Kurti, në luftë  të papërgjegjshme neglizhente dhe të papërgatitur për të luftuar dhe për t u mobilizuar  kundër virusit korona.

Kthejmë në kujtesë kohën kur  Albin Kurti kishte prishur koalicionin qeveritar me LDK-në vetëm sepse ministri i Brendshëm i asaj kohe, Agim Veliu  ishte pajtuar me kryetarin, Hashim Thaçi lidhur me mundësinë e shpalljes së gjendjes së jashtëzakonshme, për  të frenuar përhapjen e virusit korona. Kurti kishte kundërshtuar në mënyrë kategorike propozimin e Thaçi, në radhë të parë sepse propozimi vinte nga kryetari i Kosovës, si dhe  për inat të ministri Veliu, i cili sipas tij po ia mbante “zhagun” Hashim Thaçit.

Sot kur Kosova ka shënuar rekordin e zi me humbje jete të 36 qytetarëve, nga virusi korona,  kur ditë më parë ishte shpallur botërisht vendi me vdekshmërinë më të lartë në botë  për 1 milion banorë, bazuar në shifrat e jetëve të humbura të kësaj jave, Albin Kurti mblodhi Këshillin Kombëtar të Sigurisë, meqë masat e papërgjegjshme, dilemat për të shpallur apo jo gjendje në akord me situatën,  nga frika se po pëson fushata e zgjedhjeve lokale.

Mungesa e perceptimit të rrezikut nuk ka si të mos ndodh në një Qeveri, e cila  po tregohet krejtësisht e papërgjegjshme për ta luftuar epideminë, por shumë virulente dhe e papërmbajtur për të eleminuar kundërshtarët politikë, për t’ i përjashtuar nga puna zyrtarët e agjencive të ndryshme, për ta emëruar kandidat për  kryetar të Prishtinës, ministrin e Shëndetësisë, Arben Vitia dhe për t’u përgatitur për zgjedhjet e tetorit, nga frika se mund të mos fitojë qoftë edhe një komunë të vetme.

Kjo gjendje tregon se ku shpie arroganca e brigadierëve politikë të Albin Kurtit, i cili kur ishte në opozitë kërkonte madje edhe arrestimin e ish kryeministrit, Avdullah Hoti, për shkak të gjendjes së pandemisë, edhe pse në atë kohë kishte dhjetë fish më pak të vdekur gjatë ditës nga pasojat e virusit.  Me të drejtë ish kryeministri Hoti ka shkruar se “tash kur gjendja është më e rëndë kryeministri Kurti dhe ata që  i shkojnë pas, po heshtin. “Fatkeqësisht, këta që tani janë në pushtet e kanë shfrytëzuar politikisht këtë fatkeqësi për ta sulmuar qeverinë e kaluar të udhëhequr nga LDK-ja. Duke shfrytëzuar numrin e rasteve me fatalitet në verën e vitit të kaluar, shumë prej tyre shanin dhe kërkonin dorëheqjen e ministrit të shëndetësisë duke ia shtrembëruar mbiemrin në formë fyese. Në studio të disa medieve në atë kohë bëhej thirrje për arrestimin tim”, ka deklaruar ai. “Në raportimin në Kuvend për 100 ditë të qeverisje kryeministri aktual krahasonte shifrat e të infektuarve dhe atyre me fatalitet në ditët kur e mori detyrën në fund të marsit 2021 me shifrat pas 100 ditë të qeverisjes për të treguar se si po e menaxhojnë̈ pandeminë. Sot, ky dhe ata që i shkojnë prapa janë të gjithë të heshtur”.

Në shumë segmente masat janë të vonuara dhe virusi do ta bëjë të vetën. Në vend se të merret me pandeminë, Kurti merret me “keqqeverisjen” e kaluar  duke larguar zyrtarë  nga puna, të cilët sipas tij e kishin kapur pushtetin. Ai ka emëruar në vend të tyre militantët e tij, për ta “çkapur”  pushtetin e tyre dhe për ta uzurpuar vetë. Nuk thuhet kor se ai që nuk di të qeverisë, është një uzurpator, e ky është rasti më i mirë për të kuptuar e për t u bindur se ku po tretet Kosova me këtë qeverisje të klasës më të paaftë qeverisëse, me njerëz që krejt çeka kanë mësuar e kanë ditur është kritika opozitare dhe emetimi i saj edhe tani ku ndodhet në pushtet e qeverisje.

Nuk është rastësi kur një ministre, sikur zonja Albulenë Haxhiu merr pjesë në protestën drejtuar Qeverisë në të cilën bën pjesë.

Kurti nuk ka pasur kohë të merret me pandeminë sepse ka luftë me Edi Ramën, për shkak  se ai ka pranuar të bashkëpunojë lidhur me tregtinë e ekonominë me Serbinë e Maqedoninë për “Ballkanin e hapur”.

Kurti nuk do të japë kurrfarë përgjegjësie, për këtë të ka ndodhur dhe po ndodhe, sepse ai është njeri që kërkon përgjegjësi nga të tjerët, po jo për vetëm as për militantët e brigadierët e tij politikë, meqë vazhdon të mendojë se është më i dituri dhe më i miri dhe si i tillë nuk do të pranojë kurrë se ka gabuar apo se mund të gabojë, edhe nëse vdesin 100 të sëmurë në ditë.

Mendjelehtësia e Kurtit dhe e Qeverisë së tij tashmë është vulosur me një rekord në nivel botëror. Kosova e vogël, gjysmë e pranuar gjysmë e papranuar nga bota, mban rekordin e zi, mbanë vendin e parë në botë me të infektuar për një milionë banorë dhe thyen rekord me humbe jetë të të sëmurëve të infektuar me virus.

Ky rekord tragjik dhe fatal do të mbetet në faqet e zeza të historisë së Qeverisë Kurti dhe do t ia vulos fatin politik, në mos ia ka vulosur që tani. Po t i kishte ndodhur kjo ish Qeverisë me militantët e tij do të bënin përpjekje për t i ngrehë zhag ministrat e qeveritarët përgjegjës.

Shqipëria edhe pse ka dyfish më shumë numrin e popullsisë, ka arritur ta mbajë nën kontroll pandeminë, duke e radhitur veten në vendet e para në botë me më pak humbje jetësh. Në Shqipëri vdesin dy tre  të infektuar në ditë, në një kohë kur vendi është vërshyer me pushues e turistë  nga rajont dhe bota, ndërsa Kosova me gjysmë më pak popullatë se Shqipëria, ka dhjetëfish më shumë të vdekur.  Në Shqipëri dy të vdekur 700 raste të reja. Në Kosovës 36 të vdekur, 1.630 të infektuar gjatë një dite  ( 29. 8. 2021). Krejt kjo tregon se kush sa është i përgjegjshëm në punën që e bën dhe kush rrah gjoks për trimëri, kush kritikon të gjithë natë e ditë dhe fajëson për 20 vitet e kaluara, por pa pasur asnjë ide si të veprohet në kushte dhe rrethana konkrete dhe kush kryen punë me përgjegjësi dhe nuk rrahë gjoks.

Nga qeverisja e derisotme disa mujore, pothuajse në të gjitha segmentet, u dogj në tërësi kauza e ndërtuar mbi gënjeshtra e premtime e Albin Kurtit dhe pasuesve të tij, gardës së mujsharëve, përbuzësve, kritikëve,  tërë një klase kujdestarësh militantë hipokritë që të vërsulen si të çmendur nëse merr guximin për ta folur të vërtetën dhe për t ua kritikuar ndonjë ministër, apo kryeministrin. Garda e Albinit është kurdoherë mobile, kurdoherë emergjente për të etiketuar për të sharë me nënë e babë kritikuesin, duke nxjerrë në shesh mungesën elementare të edukatës, mirësjelljes dhe njerëzisë.

Duke shkruar për “gardën e mbrojtësve” të Albin Kurtit, ish ministri Skënder Hyseni  shkruan se pas çdo shkrimi, deklarate, interviste apo ndonjë postimi të thjeshtë në rrjete sociale, e që përmban tone tërësisht racionale kritike ndaj të bëmave apo të pa bëmave të Albin Kurtit dhe anëtarëve të Qeverisë se tij, autorët përballen me një armatë të tërë primitive digjitale. Kjo far ‘ushtrie’ digjitale e Albin Kurtit, gjykuar nga “kultura” dhe niveli i shkrimit, shihet se përbëhet kryesisht, por jo vetëm, nga analfabetë primitivë. Ata, pjesëtarët e kësaj ‘ushtrie’, duke përfshirë edhe figura publike të VV-së, të fshehur si stupcat prapa llogarive dhe faqeve në rrjete sociale (jo pak nga këto profile të rrejshme) me gjasë, dirigjohen nga “komandanti suprem” Albin Kurti dhe rrethi i tij. Ata të mjerë nuk kanë asgjë tjetër pos që armë kryesore kanë komentet me plot sharje, mallkime, kërcime nga më të padëgjuarat. Këta të mjerë, njësoj si “eprorët” e tyre, nuk kanë asgjë të përbashkët me kulturën e sjelljes dhe kodin shqiptar të nderit.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …