RKL

RKL: Në pritje të vendimit të Gjykatës Kushtetuese lidhur me formimin e Qeverisë së re

Qytetarët e Kosovës, politikanët vendorë dhe ndërkombëtarë janë në pritje të verdiktit,  që pritet të japë më 29 maj 2020, Gjykata Kushtetuese e vendit lidhur me formimin apo jo të Qeverisë së re.  Duke folur lidhur me këtë temë Ambasadori i Britanisë së Madhe në Republikën e Kosovës, Nikolas Abbott, ka thënë se kjo javë është e rëndësishme për Kosovën për shkak të vendimit të cilin pritet ta nxjerrë Gjykata Kushtetuese në lidhje me dekretin e kryetarit, Hashim Thaçi për mandatarin e qeverisë. Ai ka kërkuar që të respektohet çfarëdo vendimi që merr Gjykata Kushtetuese. Cilido qoftë vendimi, do të çojë në ndryshim, që mund të jenë zgjedhjet e reja ose qeveria e re. Disa do të jenë të kënaqur, disa do dëshpërohen, disa do të jenë të stërkënaqur, e të tjerë të inatosur”.

 

Njohësi i çështjeve politike, Ramush Tahiri, në një intervistë për “Kosovapress” pret që Kushtetuesja të vendosë në favor të dekretit të presidentit, i cili i jep mundësinë Avdullah Hotit të LDK-së për të formuar qeverinë e re. Tahiri madje ka thënë se Gjykata Kushtetuese nuk mund të vendosë në asnjë version tjetër, përveç që të respektojë shumicën e vullnetit të Kuvendit, e që është edhe vullnet i popullit. “Vendimi i Gjykatës është të respektojë shumicën parlamentare, të respektojë parlamentin dhe t’i jep mundësi cilësdo parti ose cilitdo koalicion, ose cilitdo grup të partive politike që ta krijojnë qeverinë në parlament dhe sa herë shumica në parlament ndryshon aq herë ndryshon qeveria”, ka thënë Tahiri.

Kryeministri, Albin Kurti, ka thënë se nuk e di se cili do të jetë reagimi qytetar dhe i Lëvizjes Vetëvendosje nëse vendimi i Gjykatës Kushtetuese nuk do të jetë në favor të partisë që ai drejton. Por, Kurti ka shprehur mendimin se, edhe nëse do të ketë protesta, pret që ato të mos jenë të dhunshme. Ai  ka thënë se angazhohet për zgjidhje paqësore të problemeve, teksa ka folur për protestat e mundshme pas vendimit të Gjykatës Kushtetuese rreth qeverisë së re apo zgjedhjeve.

Sipas Kurtit protestat i bëjnë qytetarët, i bëjnë edhe aktivistët.  Ai vë qytetarët në radhë të parë, si shprehje të gjoja vullnetit të tyre, të cilin e mbështet Vetëvendosja dhe anashkalon rastin që janë pikërisht militantët, jeniçerët e Vetëvendosjes ata që kanë paralajmëruar madje edhe kanë protestuar në kohë të pandemisë, duke paralajmëruar madhe edhe dhunë. Kurti krejt hapur shprehet se verdiktin e Gjykatës do ta pranojë vetëm nëse ai është në favor të tij. Unë jam i gatshëm ta pranoj çdo vendim të gjykatës i cili është interpretim i Kushtetutës, por nuk jam i gatshëm të pranoj shkrim të Kushtetutës”, ka thënë Kurti. Gjykata Kushtetuese kishte pezulluar dekretin e kryetarit për mandatarin lidhur me  formimin e qeverisë dhe deri më 29 maj duhet të marrë një vendim, ose të vazhdojë pezullimin, ose të nxjerr një aktgjykim të ri.

Deputeti i Vetëvendosjes, Arbër Rexhaj, thotë se  nëse Gjykata Kushtetuese merr një vendim tjetër me të cilin nuk e respekton as vendimin e vet, Vetëvendosje nuk do ta respektojë atë. Nuk do ta pranojmë vendimin, sepse një vendim i tillë do të ishte shkelje e vet Kushtetutës, ka thënë ai.

Ish-kryetari i Kuvendit të Kosovës, Jakup Krasniqi ka thënë se pret nga Gjykata Kushtetuese të jetë në rolin e saj kushtetues për t’i dhënë një zgjidhje kushtetuese ngërçit politik në vend. Në një deklaratë për “Epoka e re”, Krasniqi ka folur për vendimin që pritet ta japë këtë javë Gjykata Kushtetuese lidhur me dekretin e kryetarit,  Hashim Thaçi për mandatarin, Avdullah Hoti,  për formimin e qeverisë së re. “Në rend të parë pres nga politika dhe ‘ekspertët’ që ta kuptojnë se Gjykatës Kushtetuese e Kosovës nuk është Gjykatë Apeli apo Gjykatë Supreme në kuadër të Sistemit të Drejtësisë, është gjykatë për interpretimin e kushtetutshmërisë dhe për të lehtësuar e jo ndërlikuar vendimmarrjen politike, sidomos atëherë kur politika e bënë interpretimin sipas këndvështrimeve të ngushta partiake. Pres që Gjykata Kushtetuese të jetë në rolin e saj kushtetues për t’i dhënë një zgjidhje kushtetuese këtij ngërçi politik që nuk i duhet askujt”, është shprehur mes tjerash, ish kryekuvendari,  Jakup Krasniqi.

Kokëfortësia e Vetëvendosjes për të mos lëshuar pe madje as në verdiktin e Gjykatës Kushtetuese, nëse ai vendim nuk kënaq apetitet e tij, për të qëndruar me çdo kusht në krye të një Qeverie të shkarkuar, në anën tjetër paralajmërimi i grupeve militante të kësaj partie se do të ketë protesta edhe në kushte pandemie, janë tregues të mirëfilltë të presionit të dhunshëm që po ushtron kjo forcë politike mbi institucionet edhe ashtu të brishta të vendit.

Sot, një ditë para vendimit të Gjykatës Kushtetuese, kryeministri në shkarkim, Albin Kurti, thotë se qeveria në krye me të nuk i nënshtrohet presidentit, Hashim Thaçi. Sipas tij regjimi i vjetër po refuzuaka të kuptojë që koha e tyre paska mbaruar. “Regjimi i vjetër po shpurdh nëpër studiot televizive. Ata refuzojnë ta kuptojnë se koha e tyre ka mbaruar. Po orvaten të rikthehen, përmes trysnisë mbi gjyqtarët e Gjykatës Kushtetuese. Sa herë që ne ua godasim korrupsionin, ata piskasin “Amelika, Amelika! Gleneli, Gleneli!”. Duan ta dëmtojnë imazhin dhe  ta keqpërdorin atë si strehë për ultësinë e tyre.  Një popull nuk iu nënshtrua një njeriu. Dhe, e bëri ndryshimin me 6 tetor. As qeveria në detyrë nuk i nënshtrohet këtij Presidenti “helaq”.

Albin Kurti popull quan vetëm ata që e kanë votuar atë dhe Vetëvendosjen. Të tjerët shumica dërrmuese, sipas logjikës së tij i takojnë jo popullit, apo atyre që i votojnë helaqet si Thaçi, Haradinaj, Veseli e të tjerë. Duket se Kurti po dridhet  nga vendimi i Gjykatës Kushtetuese, andaj edhe i ka mobilizuar militantët  në Sheshin e kryeqytetit. Nga pezmatimi, urrejtja  dhe stresi  i tij kuptohet  se Dita e nesërme,  29 maj  2020 do të jetë ditë e paharrueshme për të dhe pjesën e shqiptarëve, që ai i quan popull.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …