Ilir Meta dhe Salih Berisha

RKL: Shpata e SPAK-ut bashkon Sali Berishën me Ilir Metën

Fakti se SPAK-u tashmë ka filluar hetimet për vepra penale  kundër Ilir Metës, ia ka dridhur leqet e këmbëve,  Sali Berishës, i cili nuk mund të gjejë më qetësi.  I  shpallur “non grata” nga Amerika, i  degraduar para elektoratit të PD-së, të cilin e ndau dhe e shpërndau gjithandej, i tronditur nga ditët e liga që e presin atë bashkë me familjen e tij të ngushtë, Sali Berishës i ka mbetur vetëm edhe epilogu i dramës së tij të trishtueshme jetësore,  të cilën e ka shkruar dhe e ka realizuar vetë, por me pasoja të rënda për Shqipërinë dhe shqiptarët përgjithësisht.

Tani kur po bindet përfundimisht se nuk mund t’ ia hedhë edhe kësaj radhe, ashtu sikur ia ka hedhur gjatë tërë jetës së tij, Sali Berisha, nuk ka çfarë të humbasë më tepër, pasi burgu do të jetë banesa e tij e parafundit. I ndodhur në një pozitë të tillë, kur nuk ka as edhe një rrugëdalje, ai do të provokojë trazirat në rrugë dhe në sheshet e Tiranës, duke provokuar forcat e rendit, pasi kjo është edukata e tij politike e qytetare e cila e ka mbajtur dhe e mbanë në arenën  gladiatore të politikës në Shqipëri.

Mediet në Shqipëri bëjnë të ditur se  Sali Berisha ka reaguar për herë të parë në lidhje me hetimin e SPAK-ut ndaj Ilir Metës. Ai ka thënë me këtë rast  se ky hetim po organizohet nga urdhrat e shtetit monist.

 ‘Gjithçka është në kuadrin e shndërrimit të SPAK-ut, SHISH, Komisionit të Dosjeve, në anekse të zyrës së Edi Ramës. Gjithçka por organizohet nga shteti monist.’- tha Berisha.

Berisha paralajmëroi se aksioni opozitar do të vijojë me protesta, por edhe mosbindje civile. Berisha u shpreh se nuk bëhet fjalë për dhunë, por mosbindja civile nuk është as “gudulisëse”. ‘Aksioni opozitar do vazhdojë me të gjitha format e protestave përfshirë dhe mosbindejn civile, nuk është e dhunshme por jo dhe gudulisje.’- u shpreh Berisha. Berisha tha se kanë marrëdhënie shumë të mira me Partinë e Lirisë dhe janë në sinkron. ‘Shumë të mira janë marrëdhëniet me Partinë e Lirisë. Jemi në sintoni të plotë. Asgjë nuk e pengon këtë opozitë nga fitorja. Edi Rama do i ketë kohërat e numëruara, e shihni se si përpëlitet”, tha Berisha.

Këto deklarata të Sali Berishës, mund të avullojnë gjatë ditëve apo javëve në vijim, nëse “Shpata” e SPAK-ut godet edhe njëherë, natyrisht me lejen  amerikane. Në të kundërtën, Berisha do ta bëjë të vetën, i vetëdijshëm se nuk ka kush e ndal, pasi për 32 vjet qeverisje “demokratike alla berisha” nuk ka pasur forcë që e ndalon, as atëherë kur ka lidhur marrëveshje kriminale me Millosheviqin përmes Arkanit, as  me piramidat që zhvatën popullin e nëpërkëmbur, as me luftën qytetare të vitit 1997, dhe asnjëherë tjetër.  Andaj Berisha ndihet trim mbi trimat, realisht edhe është trim mbi trimat, nëse veprimet e tilla quhen trimëri, derisa  ai nuk përfillë as Shtetet e Bashkuara të Amerikës, jo më të përfillë një  kryeministër si Edi Ramën, i  cili edhe pse nuk e pranon hapur, e ndien në palcë frikën nga Berisha, sepse është tjetër qenie, ka tjetër kulturë dhe tjetër edukatë njerëzore e politike.

Në anën tjetër të barrikadës së të ligës, qëndron Ilir Meta, tanimë  me veshët e lëshuar poshtë, pasi SPAK-u ia drejtoi shpatën, e cila ka shumë kohë që i ka qëndruar te koka. Ilir Meta, ka zbutur fjalët. Tash për tash nuk iu bën thirrje të vetëve të marrin kosat, sëpatat e sfurqet e të dalin në shesh, sepse nuk është më kryetari, nuk është më njeriu që kërcënonte me ndërhyrje ushtarake, nuk është më trimi i vetëshpallur, por është vetëm një qytetar më shumë i Shqipërisë fatkeqe, e cila e duroi mbi kurriz për pesë vjet rresht ashtu si një rriqër të ligë e ndytë.

Ditë më parë, disa dokumente të publikuara në media kanë konfirmuar vërtetësinë e artikullit të botuar nga gazeta austriake “Kronen Caitung”, e cila denoncoi Ilir Metën dhe LSI-në se ka paguar 700 mijë USD për lobim në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, për një foto në ceremoninë e inaugurimit të Presidentit Amerikan Donald Trump, në vitin 2017.

Dokumentet e dorëzuara në autoritetet amerikane komprometojnë rëndë Ilir Metën dhe LSI-në. Kontratat konfirmojnë se Ilir Meta, në fillim të vitit 2017, ka paguar rreth 700 mijë dollarë te kompania MekKeon Group. 90 mijë dollarë janë paguar nga avokati Iraklis Fidecis, ndërsa 600 mijë të tjera sërish nga avokati por përmes kompanisë “Dorelita Limited,  në Qipro. Po  shtrohet pyetja ku i gjeti Ilir Meta paratë për të kryer pagesat në janar-shkurt 2017 për kompaninë MekKeon Group dhe 600 mijë euro për kompaninë “Dorelita Limited”? A i ka deklaruar Meta këto para në Komisionin Qendror të Zgjedhjeve apo në Inspektoratin e Lartë të Deklarimit dhe Kontrollit të Pasurive?

Ilir Meta është trim me fjalë, por jo me vepër sikur Sali Berisha. Meta i paguan me para dhe i shtyn të tjerët të dalin e të kacafytën në Sheshet e Tiranës, Berisha del vetë përballë, andaj bashkimi i Berishës me Metën nuk është bashkim i dy trimave,  por është ashtu  si bashkimi i Don Kishotit me Sanço Pançon,  rreth një kauze,  që nuk bëjnë dot njëri pa tjetrin, meqë ëndrrat e tyre të sëmura, për ta ndrequr Shqipërisë sipas shijeve të tyre, për ta blerë e për ta shitur sikur të ishte pronë e babait apo  e gjyshit i  kanë të përbashkëta,

Berisha dhe Meta ende paraqesin rrezik për Shqipërinë dhe shqiptarët përgjithësisht, sidomos tani kur Evropa,  as bota nuk është më ajo që ka qenë para gjashtë muajve, ndërsa situata në Kosovë dhe përgjithësisht, në Ballkan po trazohet ditë e më shumë.

Nuk është thënë kot se ujqit kërkojnë mjegull. Vetëm në një mjegull të tillë, mund të llogarisin dy krerët me famën më të keqe në Shqipëri, Sali Berisha dhe Ilir Meta.

Nëse SPAK-u dështon kësaj radhe, ka dështuar edhe puna e deritanishme dhe gjithçka mund të kthehet bumerang.

Veset e ujqve: Sali Berisha dhe Ilir Meta, e disa të tjerëve si këta  nuk shërohen dot, ato vetëm mund të dënohen e të ndëshkohen, nëse funksionin Ligji, nëse jo këta dhe të tillët,  veset e tyre do t i bëjnë ligje mbi ligjet, ashtu sikur i kanë bërë qe 30 vjet.

Ahmet Qeriqi

Krojmir

  1. 8 2022

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …