Sadik Halitjaha: Heroi i kombit, Ahmet Kaçiku, yll i pa shuar!

Ahmet Kaçiku, lindi me 15 janar të vitit 1964 në Fshatin Bitij! U rrit pa babai i tij Shabani vdiq ne prag te martesës se Ahmetit. Atij si djalë i madh i kësaj familjeje i rëndoi barra e rëndë mbi supet e tija! I edukuar mirë nga prindërit, nga  Nana Velime e cila vazhdimisht e edukoi per komb e Atdhe!

Edhe se u gjind ne kurbet gjatë luftës së UÇK-s!

Ahmeti me gjenin e ti luftarak nuk mundi ta duroj gjakosjen dhe vrasjen e popullit, ky të rrinte në gurbet!

Nga Gjermania erdhi ju bashkuar luftëtarëve në Budakovë!

Ky trim, jo veç në beteja por edhe në përditshmëri, binte ne sy me sjelljet qëndrimin burrëror e luftarak!

Një dit erdhi në Komandë mu drejtua Komandant kam ardhur me të lyp leje,me shkuar në shtepi!

Q’far halli ke i thash? Jo tha skam hall per veti, un që disa muaj nuk kam qen ne shtepi, jam ardhur nga Gjermania drejt e në luftë!

Por dua te shkoi e të i marr edhe dhjet kusheri se pse shum her kemi mbetur pa gjum se bashku tuj ba biseda për ket luft!

Ahmet po ti shtepin e ke ne Biti, atje asht i mobilizuar nji batalon i Serbve te Shterpces e Berzovices!

Fshatin e par e keni me banor Serb!

Ata armiqet e shtrin vin e franëtit, Prej Bajrakut te Mushtishtit te Kryqi, Guri i Dellocit,Bjeshka e Bukoshit, Guri i Kuq, Rrakopeq deri te antena mbi Bokogllav!

Ti e ke veshtir nga Vorret e Krushqve te kalon te i bjer drejt te shtepia!

Por merri edhe dy luftetar silluni nga ana e Shoshiqit dhe futi nga ane e prrot! Jo nga shteku!

Komandant tri dit me jep leje dhe vetem shkoi!

Jo tri, po  tridhjet, po dua te jesh ti i siguruar!

Un skam siguri per ty, pastaj si mund ta di un ku je,aje gjell ti?!

Me bindi se do ti merr dy luftetar deri te i kalonte Vorret e krushqve!

Ata nga lart e shohin dhe e ndien deri sa hyn në shtepi!

Pastaj do te kthehet me kusherit ktej në luft!

E lirova dhe ai si që ishte trim, nuk i esht ulur askuj,me i than se po shkoj në shtepi a’me percillni?! Deri sa vet ishte ma automatik në krahë!

Automatikun e kishte blerë vet dhe gati i ri ishte!

Ahmeti erdhi pas pes dite me nënd Kusherit e ti dhe me motren, Lume!

Edhe se nuk kishin dashur ta merrnin Lumja i ka ndjek pas tan udhtimin naten në për errsir!

I Armatosa te gjith dhe me kerkuan të i vendos në Fshatin Maqitevë në vijen e frontit;

Guri i Dellocit, Guri i Kuq, Ne maje te Rrokopeqit! Te Guri i Kuq,toga që komandohej nga Ahmet kaqiku në Kmpanin e tret, të Komanduar nga Halil Krasniqi!

Kjo tog në Korrik te 1998 e rrzoi Helekopterin e milicis armike!

Ket muaj dhe tan muajn gusht Kjo kompani jan granatuar 52 dit pa nderprer!

Vetem nji e kemi pas te plagosur Agimin!

Ndersa armiqve jav kemi marr dy her pozicionet, Flamurin dhe municon!

Ahmeti u ba i dallueshem dhe i famshem! Nga 28 shtatori deri kah mesi i tetorit ju bashkar nisis Speciale te Xhafer Gashi.

Kah fundi i tetorit, Shukri Buja më i kerkoi 11 ushtar për fuqizim te nisis se ti,por me insistim e kerkonte Ahmetin dhe kusherit e ti!

Pasi e bisedova edhe me Ahmetin dhe me shpjegoi qe kishte bisedu me Shukriun dhe kishin ca plane te perbashkta qe te vepronin ne at Zon!

Un ju lshova nji urdher transferi!

Ahmeti u emrua pastaj në nën Zonen e Neredimes, komandant i br. 161!

Ky trim e organizoi e ushtroj dhe fuqizoi duke e bër brigad të veqant br.161!

Kur filloi Ofanziva në Reçak ky trim luftoi dhamb per dhamb me armiqet që ta mbroi popullaten si dhe mbrojtjen e kufomave bartjen e tyre në Xhamin e Reqakut! Me datën  18 janar ne mesnat

vjen me lyp municionnë në Budakovë me dy shoqrues! por shum pak gjen municion dhe një Mitraloz!

Kta heret kthehen ne mengjesin e 18 – 0 1 -1999 dhe gjat kthimit për te pozicionet tona në Reqak në oret e para te mengjesit me 19-01-1999 bie në prit nga Vezhguesit armiq!

Ai kurr nuk ju friguar plumbit te shkaut, sa edhe luftetaret tjer kan menduar qe kurr nuk mund te vritej!

Ahmeti trim i shkathet strateg e luftarak ma i zoti!

Kur erdhi Nanë Velimja ne diten e varrimit me gruan dhe vajzen e Ahmetit në komanden e Mallopolcit, i ra per ftyre e puthi ne ballë dhe nuk nxori pik loti, por i tha, o Ahmet i nënës ma i bukur me dukesh sot!

Kshtu ke pas deshir bir te biesh deshmor per Atdhe!

Ne do ta shohim lirinë bir, ti e shihje e nga para lufta e na flitje per jeten ne liri, si do te jet Kosova!

Na u drejtuar neve ju shokt e Ahmetit mos e ndalni luften merrni hak per Ahmetin dhe çlirone vendin sillne lirin!

Na mori ngrykë te gjithve na dha gajret na kshilloj te bahemi te fort!

Me pyeti a je Komandant Sadiku? Po i thash mezi u permbajta, jo veq nga dhimbja por edhe nga madheshtia e ksaj nane te madhe!

Me tha të falenderoi qe ma ke liruar Ahmetin gjat verës me ardhur ne shtepi, jemi qmall pesë dit! Tani juve ju kam e ju dua te fort, te fort perball shkaut!

U përlotëm te gjithë nga fjalët dhe fuqia e kësaj nane!

I thash ta kesh Hesetin vajzat dhe mbesat nana Velime!

Nuk paskan qenë rastësisht Lumja dhe Ahmeti aq trima!

Ahmeti varroset fillimisht ne Fshatin Mallopolc me dhjet ushtaret tjer, që ran gjat luftes së Reqakut!

Pastaj ne Vorrezat e Deshmorve në Ferizaj!

Shtatorja e branzt shendrit Qytetin e Ferizajt duket sikur na shikon si i gjallë !

Kush nga luftetaret nuk do te deshironte te ishte në vendin e Ahmet kaqikut në at Permendore!

Lavdi Ahmet Kaqikut! Lavdi Dashmorve

Nder e respekt për çlirimtaret!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …