Shefik Surdulli

Shefik Surdulli: Çlirimtarët dhe përbuzësit e lirisë

 Goditja mbi interesat dhe vlerat kombëtare, nga segmente të caktuara brendapërbrenda llojit, në momentet vendimtare në historinë tonë kombëtare, nuk është diçka e panjohur ndër ne. Por, që ajo të bëhet edhe tash, në kohën moderne, kur Kosova është çliruar dhe ka fituar lirinë e pavarësinë e saj, duket e tmerrshme, ndonëse e shpjegueshme si fenomen nacional, duke pasur parasysh të kaluarën tonë të dhimbshme në këtë relacion.

 Këto ditë, diskutimet dhe debatet e shumta, në të shumtën e rasteve, debate sharlataneske, rreth “Gjykatës Speciale për Kosovën”, prapë kanë nxjerrë në pah këtë fenomen ogurzi (kundër lavdisë së tij), kur kihet parasysh edhe subjekti i kësaj gjykate. Duke qenë koshient për ndjeshmërinë dhe kompleksitetin e këtij procesi me implikime të gjera gjeopolitike, kjo çështje nuk është objekt i trajtimit në këtë shkrim.

 Mirëpo, ajo që të bie në sy, është shpërfaqja ngazëllyese e ndjenjave të një kaste politike dhe « apolitike », kryesisht të atyre me ndërgjegje të trazuar, të cilët me aq padurim po presin aktakuzat e para kundër krerëve të luftës së Ushtrisë Çlirimitare të Kosovës, kundër atyre që bënë historinë e Kosovës: lirinë dhe shtetësinë e saj. Po shihet se ky soj akoma nuk ka mësuar dhe është larg “këndelljes”, përkundër përvojës së tyre të gjatë (të dështuar) antikombëtare, të trashëguar ndër brezni, në të gjitha periudhat e sundimit serb në Kosovë. Ky entuziazëm i pafre, do të lërë shenjë vetëm si një imazh çmalljesh me nostalgjinë për jetën e kaluar prej “robit të kënaqur”, të kësaj “elite”, ngase UÇK-ja ka qenë dhe mbetet përtej individit, ideologjisë dhe krahinës.

 Liria e Kosovës dhe pavarësia e saj, e kurorëzuar nga lufta e shenjtë e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, tashmë nuk mund të zhbëhet, sepse ka lindur dhe po rritet mbi themelet e gjakut të dëshmorëve të lirisë, nga heroizmi dhe sakrifica e brezave të tërë të këtij trualli.

Ky yrysh ndaj UÇK-së, nuk është i sotëm, por është që nga lindja e saj në Drenicën heroike, në Gllogjan, në Llap e në Karadak. Në vazhdimësi dhe në forma të ndryshme e kanë luftuar atë, për aq sa kanë pasur takat. Secila fitore e UÇK-së mbi forcat e pushtuesit, i ka trishtuar, ndërsa janë gëzuar nga disavantazhet e saj të herëpashershme. Rënia e komandantit legjendar, Adem Jashari, në Prekaz dhe të komandatëve të tjerë, i ka trimëruar me shpresën dhe marrëzinë e tyre se “mbaroi UÇK-ja!”.

Sinjali për përfundimin e luftës triumfuese të UÇK – NATO, këtyre “luftëtarëve”, iu ka dhënë kurajën t’i kapin armët (pa zbrazur asnjë fishek deri atëherë) për ta “çliruar” Kosovën e lirë, e për ta ngritur Flamurin prej çlirimtari. As njërën, as tjetrën nuk ia arritën.

Në këtë mision (duke mos qenë vetëm!), orkestra e këtyre fantazmave nuk është ndalur deri në ditën e sotme, duke i përdorur të gjitha mjetet dhe format e mundshme “demokratike”, madje duke përpunuar edhe strategjinë ogurzezë për ta margjinalizuar e komprometuar luftën e UÇK-së (të cilën nuk mundi ta komprometojë e ta nënshtrojë as makineria e rëndë vrastare serbe). Për fat të keq, për ta pasur më lehtë, në këtë lojë lajthitën edhe disa naivë e lakmitarë prej tanëve.

Pavarësisht ndonjë dëmi që mund t’i bëhet proceseve shtetndërtuese të Kosovës, këto tendenca kundër vlerave të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, përsëri do të dështojnë, ngase lufta çlirimtare, e pastër dhe e drejtë e UÇK-së, në trollin tonë, është dëshmuar edhe në procese të shumta gjyqësore, brenda e jashtë Kosovës.

Megjithëkëtë, liria dhe shteti i Kosovës do të rrojë me prosperimin e saj drejt Evropës e Botës së përparuar demokratike.

Kontrolloni gjithashtu

Nuk është e lehtë të thuash lamtumirë. Nuk është e lehtë të shkruash ngushëllime për një bashkëveprimtar, koleg, mik e mësues të dalluar, i cili tërë jetën ia kushtoi gjuhës shqipe, kulturës kombëtare dhe Atdheut. Mustafë Krasniqi ishte një nga ata njerëz që nuk e shihnin veprimtarinë atdhetare si një detyrë të çastit, por si një mision të përjetshëm. Ai punoi dhe veproi me një qëllim të qartë: që gjuha shqipe të ruhej, të kultivohej dhe t’u përcillej brezave të rinj; që kultura jonë të mbijetonte e të forcohej larg vendlindjes; dhe që shqiptarët t’i shihte të bashkuar rreth vlerave tona kombëtare, në hijen e flamurit kuqezi. Mustafa ishte edhe poet. Ai e deshi Atdheun me gjithë qenien e tij dhe këtë dashuri e shprehu në vargje, në këngë, në fjalë dhe në veprimtarinë e tij të përditshme. Jam i bindur se, po të kishte pasur mundësinë, do të kishte shkruar ende shumë për Kosovën, për tërësinë e Shqipërisë, për gjuhën, kombin dhe flamurin. Do të kishte vazhduar të ëndërronte për një të ardhme më të mirë dhe për realizimin e ëndrrave të dëshmorëve të kombit. Ai ishte një njeri i palodhur, plot ide, i gatshëm për bashkëpunim dhe me një vullnet të jashtëzakonshëm për të kontribuar. Ishte një bashkëveprimtar që gjithmonë sillte energji, përkushtim dhe besim se edhe përballë vështirësive mund të bëhej më shumë për gjuhën dhe arsimin shqip. Në rrugëtimin tonë të përbashkët patëm mundësinë të ndërmarrim shumë nisma. Nismat që i ndërmorëm, së bashku, kishin një qëllim të përbashkët: ta forconim gjuhën shqipe, ta ruanim identitetin kombëtar dhe t’ua përcillnim brezave të rinj dashurinë për gjuhën, për kulturën dhe për Atdheun. Pikërisht në këtë mision, Mustafa dha një pjesë të madhe të vetes. Ai dha shumë dhe nuk kërkoi asgjë në këmbim. I dha Atdheut kohën, dijen, energjinë, fjalën, vargun dhe, mbi të gjitha, dashurinë e tij të pakushtëzuar. Sot, kur po i themi lamtumirë, dhimbja është e madhe edhe për faktin se e dimë se ai kishte ende shumë për të thënë dhe shumë për të bërë. Njeriu që këndoi aq shumë për flamurin, gjuhën, kombin, Kosovën dhe Shqipërinë, sot na mbetet në kujtim përmes fjalës së tij, vargjeve të tij, këngës së tij, punës së tij dhe gjurmës së pashlyeshme që la te njerëzit me të cilët bashkëpunoi. Mustafa nuk do të jetë më fizikisht mes nesh, por do të vazhdojë të jetë i pranishëm në kujtimet tona, në veprën e tij, në vargjet që la pas dhe në rrugën e arsimit shqip, së cilës iu përkushtua me gjithë qenien e tij. I përjetshëm qoftë kujtimi për mësuesin, poetin, kolegun, mikun dhe veprimtarin e palodhur të arsimit shqip, Mustafë Krasniqi!

Prof. dr. Vaxhid Sejdiu: Në kujtim për bashkëveprimtarin, kolegun, mësuesin dhe pishtarin e arsimit të gjuhës shqipe – Mustafë Krasniqi

Nuk është e lehtë të thuash lamtumirë. Nuk është e lehtë të shkruash ngushëllime për …