RKL: Veteranët e akuzuar nuk duhet ta pranojnë autoritetin e Gjykatës Speciale

Tashmë nuk ka fije dyshimi se Gjykata Speciale ka për qëllim inkriminimin  e luftës së UÇK-së, duke shpallur fajtorë dhe duke dënuar krerët më të lartë të luftës dhe me këtë duke dënuar në tërësi edhe luftën tonë çlirimtare e fitimtare.


 


Përderisa kjo Gjykatë është politike dhe në esencë antishqiptare, përderisa ka për qëllim barazimin e kriminelit me viktimën, barazimin e luftës çlirimtare të shqiptarëve me luftën fashiste për pushtim e nënshtrim të Serbisë hegjemoniste e kolonialiste, përderisa një klan autoritetesh nga BE-ja ka për qëllim ta shfajësojë Serbinë dhe t’ i fajësojë shqiptarët për luftë, do të ishte krejtësisht e pamoralshme dhe e dënueshme kombëtarisht që të pranohet dhe të legjitimohet kjo gjykatë tipike gebelsiane.  Kjo gjykatë do t ‘i  dënojë vetëm shqiptarët, për krimet e inskenuara, ashtu sikur në Gjermani regjimi i Hitlerit dënonte, deportonte e zhdukte hebrenj vetëm sepse i takonin një etnie të tillë. Krejtësisht identike është edhe Gjykata Speciale, e cila dënon vetëm shqiptarë, vetëm sepse ata kanë luftuar në radhët e UÇK-së dhe që kanë vrarë policë e ushtarë serbë dhe bashkëpunëtorë shqipfolës të Serbisë, tradhtarë të interesave të kombit tonë, por nuk kanë vrarë asnjë fëmijë serb, nuk kanë dhunuar asnjë grua serbe. 


 


Gjykata Speciale nuk i dënon policët e MUP-it nga radhët e  shqiptarëve, të cilët kanë vepruar nën komandën e Serbisë dhe kanë vrarë shqiptarë. Të tillët u  kanë prirë forcave serbe në drejtim të fshatrave ku ishte përqendruar popullata civile. Janë dhjetëra raste të tilla kur policët shqiptarë të MUP-it kanë vrarë dhe kanë masakruar popullatën shqiptare, por ata nuk i ndjek “drejtësia ndërkombëtare”, sepse kanë qenë në detyrë për ta mbrojtur regjimin e Milosheviqit, në Kosovë.


 


Gjykata Speciale nuk i ndjek kolaboracionistët shqiptarë, që i kanë ofruar Serbisë të dhëna lidhur me lëvizjet e UÇK-së, apo që kanë vrarë çlirimtarë dhe  kanë torturuar e vrarë edhe pjesëtarë të popullatës civile. Nuk i ndjek as ata shqipfolës, hyzmeçarë të regjimit, të cilët kanë torturuar fizikisht shqiptarët nëpër fshatra gjatë luftës. Gjykata Speciale nuk i ndjek serbët që kanë vrarë e kanë masakruar dhjetëra mijëra shqiptarë, që kanë vrarë 1200 fëmijë të moshës së mitur, që kanë dhunuara e më pas kanë mbytur mijëra shqiptare. Ajo nuk i ka lejuar vetes kompetenca në këtë drejtim, meqë ka  vetëm një qëllim, të akuzojë dhe të dënojë kreun e luftës së UÇK-së dhe në këtë mënyrë ta shpallë terroriste luftën e saj, sepse gjaku i derdhur i luftëtarëve të lirisë solli pavarësinë e vendit nga robëria shekullore serbe. Vetëm me këtë kusht Serbia pranon t’ i bashkohet Evropës dhe Evropa ajo putana e motit, gjithnjë ka qenë dhe po mbetet krah i fortë i Serbisë, shtetit xhandar të cilin e kishte krijuar qysh në vitin 1918.


 


Këtë synim antishqiptar të Serbisë dhe të Brukselit e kanë mundësuar edhe deputetët e Kuvendit të Kosovës, të cilët kanë votuar themelimin e Gjykatës Speciale.  Këtë aspiratë kolonialiste e fashiste të Serbisë e kanë votuar edhe disa deputetë që pretendojnë se kanë qenë kreu i luftës, madje edhe themeluesit e saj. Gjykatën e ka përkrahur pa asnjë rezervë tërë elektorati, deputetët dhe zyrtarët e LDK-së, pa asnjë përjashtim. E ka përkrahur unanimisht Lista Serbe e Beogradit dhe pjesëtarët e pakicave jo serbe, të cilët  përveç boshnjakëve kanë qenë pjesë e regjimit të Serbisë, madje edhe në bisedime për fatin e Kosovës. Mjerisht pas një presioni sistematik, të kreut të partisë,  gjykatën kundër UÇK-së e kanë përkrahur shumica dërrmuese e deputetëve të PDK-së.


 


Gjykata Speciale merr në mbrojtje vetëm kolaboracionistët shqipfolës. Ata i shërbejnë si dëshmitarë të mbrojtur e bashkëpunues, sepse vetëm me një soj të tillë bastardësh, Gjykata e BE-së arrin të trajtojë procesin gjyqësor kundër luftës së UÇK-së.


 


Veteranët e UÇK-së, ata të cilët identifikohen me vlerat e vërteta të luftës, ademjasharianët e vërtetë, (jo ata të shpifurit që rrahin gjoks nëpër tubime apo në të pame nëpër fshatra dhe në anën tjetër pranojnë këtë Gjykatë), idealistët e UÇK-së nuk do ta pranojnë Zezonën dhe nuk do t’ iu binden autoriteteve ndërkombëtare. Ata, edhe në rast se kidnapohen nga policia ndërkombëtare, nuk do ta pranojnë gjyqin fashist të Evropës. Të gjithë ata që do të bashkëpunojnë me këtë Gjykatë, i pret gjyqi moral i popullit, po ai gjyq që ka përshkuar bri më bri, Esat Pashë Toptanin, Ceno Beg Kryeziun dhe tërë sojin e bastardëve, po ai gjyq që i ka deklasuar bashkëpunëtorët e çdo regjimi të huaj, që nga koha e Turqisë, Serbisë, Jugosllavisë, e deri te koha e UNMIK-ut, EULEX-it dhe tani koha e Gjykatës fashiste  antishqiptare të BE-së.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …