RKL: Ashton, gjatë vizitës në Kosovë, shpërfilli LDK-në, injoroi Vetëvendosjen dhe Këshillin e Familjeve të të zhdukurve

Vizita turravrap e komisares së BE-së për Politikë të Jashtme dhe Siguri, Keterin Ashton në vendin tonë do të ngelë gjatë në kujtesën e shqiptarëve të Kosovës  për demonstrimin nga ana e saj të mungesës së kulturës diplomatike, madje edhe për demonstrimin  e prepotencës, që mbase vjen edhe nga titulli i saj si baroneshë,  të cilën ajo me siguri se e ka sforcuar  edhe me pozitën  në krye të Bashkimit Evropian.


Që zonja Eshton nuk do të takohet me Lëvizjen Vetëvendosje, kjo nuk na ka habitur shumë, meqë dihet qëndrimi kundër bisedimeve të Kosovës me Serbinë nga kjo parti, por mospranimi i takimit me zyrtarët e lartë të LDK-së, parti e cila në mos për tjetër, ka bërë emër sidomos në ofertat për zgjidhjen e problemeve me dialog dhe në mënyrë  paqësore, kjo ka habitur shumë kënd. Zonja Ashton nuk ka gjetur kohë as për një takim  të shkurtër me përfaqësuesin e Këshillit Koordinues të Asociacioneve të Familjeve të të Zhdukurve. Kryetari i këtij Këshilli, Haki Kasumi ka thënë se familjarët e të pagjeturve  e kanë përjetuar shumë rëndë refuzimin e zonjës, Ashton për të zhvilluar një takim, ku do të flitej për fatin e 1752 të pagjeturve, për të cilët Serbia nuk ka zbardhur as edhe një rrethanë. Në shenjë pakënaqësie, Komisioni qeveritar për të pagjeturit kishte ndërprerë  punën derisa familjarëve t’u mundësohej takimi me njërin nga zyrtarët e lartë të BE-së.


 


Këto veprime injoruese të zonjës Ashton nxorën në dukje  një ves të keq të karakterit të kryediplomates së BE-së, e cila në krye të Unionit vjen këtu për të promovuar paqe, dialog, mirëkuptim, zgjidhje paqësore të problemeve, tolerancë, humanizëm, përfillje të çdo njeriu, të çdo force  politike, por vetë nuk iu përmbahet vlerave të tilla të demokracisë. Këtë qëndrim autoritar ajo e demonstroi hapur në Prishtinë, por një demonstrim të tillë të forcës dhe arrogancës ajo kurrë nuk e ka bërë, as do t’i lejonte vetes ta  bënte në Beograd.


 


Ndërkohë, Lëvizja Vetëvendosje ka  bërë  të ditur se nuk kishte marrë asnjë ftesë për takim me  zonjën Ashton, ashtu sikur LDK-ja bëri të ditur se kryetari, Isa Mustafa ndodhej në Bruksel, nga ku nuk mund të vinte brenda orës për t’ u takuar me zonjën baroneshë të BE-së,  edhe pse LDK-ja kishte caktuar zyrtarët që do të bisedonin me te. Për mungesën e kreut, partia kishte informuar  edhe përfaqësuesin e BE-së në Kosovë, z. Zbogar.


 


Komisarja dhe baronesha, Ashton, sikur identifikohet me  titullin e prejardhjes mesjetare të saj, duke lënë të kuptohet se zonja e rëndë paska  origjinë aristokrate, natyrisht se me sjelljen e saj demonstroi pikërisht origjinën, e cila nuk e lejon të takohet me çdo kënd, me njerëz të çdo niveli, madje as me familjarët e të pagjeturve, të cilët  edhe 14 vjet pas luftës në Kosovë nuk kanë as edhe një informatë për më të dashurit e tyre. Principet e parimet e demokracisë të Unionit, të cilin ajo e përfaqëson, nuk janë ndërtuar mbi kodekset e sjelljeve dhe përmbajtjes aristokrate të mesjetës inkuizicionale, por mbi baza të demokracisë përparimtare, e cila promovon një rend shoqëror  pa dallime race, etnie, gjuhe, feje, partie, pa dallime klasore e të tjera, vlera këto  të cilat i zbehu skajshëm zonja e madhe e BE-së. Apo ndoshta ato parime të hartuara e të shkruara me përkushtim, nuk janë asgjë tjetër veçse fjalë e formulime koti. Ajo në vend se të ndikojë në unifikimin e qëndrimit politik në Kosovë, (të paktën të bënte përpjekje për një unifikim të tillë, sipas detyrës), i thelloi ndasitë, duke u rrahur shpinën vetëm politikanëve të lakueshëm, atyre që nëpër shekuj kanë trashëguar mendjen dhe veprimin e robit,  kurdoherë me “lepe-peqe”, duke injoruar ata që kanë ego dhe duan ta mbajnë qëndrimin e tyre, pa paragjykuar se kanë apo nuk kanë të drejtë.


 


Baronesha, kësaj radhe la një shije edhe më të të hidhur në Kosovë dhe bashkë me shijen la edhe porosinë,  tepër të qartë, se për fatin e Kosovës, do të vendos BE-ja  dhe jo Amerika, sikur kishte vendosur në vitin 1999, kur e kishte bombarduar Serbinë e përkëdhelur të Evropës gjatë tërë një shekulli, dhe në vitin 2008 kur Amerika ndër shtetet e para të botës e  kishte pranuar pavarësinë e vendit tonë. Ashton, këtë qëndrim e demonstroi me sjelljen e saj dhe me veprimet autoritare, të cilat edhe si të tilla përçarëse e injoruese, i përfillin dhe i zbatojnë shumica e autoriteteve të Kosovës, po nuk i përfillin autoritetet e Serbisë, madje ata ia kanë bërë të qartë sa e sa herë zonjës Ashton  se nuk heqin dorë nga Kosova, as  për hir të anëtarësimit në BE.


 


Sjellja e tillë e baroneshës, përpjekja e saj për t’ i bindur   autoritetet e Kosovës që me çdo kusht të bëjnë kompromis në marrëveshje me Serbinë, lë për të kuptuar se Brukseli zyrtar qëllim mbi të gjitha qëllimit ka joshjen e Serbisë dhe pranimin e saj në BE, duke mos i dhënë fare rëndësi  copëtimit të mundshëm të Kosovës dhe mundësisë që rajonit të përfshihet nga trazirat. Këtë qëndrim të Brukselit zyrtar e ka promovuar më së miri, zonja Ashton gjatë qëndrimit në Prishtinë, ku ajo takoi veç e veç disa nga liderët, injoroi disa të tjerë dhe shpërfilli në tërësi takimin e me kreun e Asociacionit të Familjarëve të pagjetur.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …