RKL: EULEX-i mbështet fuqishëm politikën antishqiptare të Beogradit kundër Kosovës dhe aspak drejtësinë

Në shkrimin e tij titulluar; EULEX-i mbështetet në dëshmi, jo në politikë, botuar në disa medie në vend, shefi i këtij misioni,  gjermani,  Bernd Borchardt konstaton se “prokurorët e EULEX-it, si edhe të gjithë prokurorët e tjerë të Kosovës, nuk i ndjekin rastet duke u bazuar në politikë, por duke u bazuar në dëshmi. Sipas tij, pjesa më e madhe e të dyshuarve për krime lufte të kryera kundër shqiptarëve të Kosovës gjatë luftës janë serbë të Kosovës, ose shtetas serbë, por ata nuk janë më në Kosovë dhe EULEX-i nuk mund të bëjë asgjë, meqë nuk ka juridiksion në Serbi. Gjyqësori i Kosovës (përfshirë EULEX-in) mund të kryejë hetime kundër kryesve të krimeve, por ka juridiksion vetëm në Kosovë”.


 


Gjermani, Borchard mundohet të na bind  se lufta e UÇK-së ka qenë luftë civile mes shqiptarëve liridashës dhe përkrahësve të regjimit të Milosheviqit, meqë sipas kësaj logjike përkrahësit e regjimit të Serbisë kanë pasur të drejtë të zgjedhjes, edhe atëherë kur kanë bashkëpunuar dhe kanë marrë pjesë në krye të bandave ushtarake e policore serbe, kundër shqiptarëve liridashës, edhe atëherë kur kanë vrarë apo kanë spiunuar bashkëkombës të tyre,  duke i kryer shërbime Serbisë.


Shefit të EULEX-it nuk i interesojnë konventat ndërkombëtare për luftërat çlirimtare apo civile. Ai, thjesht,  interesohet të dënohen dhe të ndëshkohen të gjithë luftëtarët e lirisë së Kosovës, sepse kanë marrë guxim dhe kanë luftuar një regjim kriminal fashist, i tillë sikur kishte qenë regjimi i bashkëpatriotit të tij, Adolf Hitler, kundër hebrenjve dhe kundër tërë botës. Duam të besojnë se gjermani, Bernd Borchardt të paktën si intelektual është diferencuar nga regjimi fashist gjerman, por ai  nuk mund ta mohojë faktin se ndjekja e shqiptarëve nga regjimi i Milosheviqit, dëbimi e masakrimi i tyre ka mjaft ngjashmëri me pësimet fatale e tragjike të hebrenjve, para dhe gjatë Luftës së Dytë Botërore, edhe pse përmasat e krimeve nuk kanë qenë  të njëjta. Por kur marrim para sysh sundimin fashist serb 86 vjeçar në Kosovë dhe në trojet e tjera shqiptare të okupuara nga Serbia me bekimin e Evropës së asaj kohe dhe po t’i llogarisim humbjet,  shkatërrimet dhe pasojat  e pësimeve tragjike gjatë afër një shekulli, përmasat  përafrohen shumë.


 


Çlirimtarët e Kosovës edhe pse me rezervë, duket se në fillim  e kishin mirëpritur postimin e një zyrtari gjerman në krye të EULEX-it, sepse  deri në mandatin e tij të gjithë shefat e mëparshëm kishin qenë francezë, aleatë historikë dhe besnikë të Serbisë. Ata  tashmë janë zhgënjyer dhe nuk kanë asnjë arsye t’ i besojnë drejtësisë selektive të EULEX-it, një mision që nuk e njeh pavarësinë e Kosovës, nuk e përkrah atë, por e njeh shtetin sovran të Serbisë mbi Kosovë dhe bazohet në dosjet e përpiluara kundër shqiptarëve nga Ministria e Drejtësisë së Serbisë në kohën e Milosheviqit. Këtë fakt nuk e ka mohuar gjermani Bernd, meqë nuk ka treguar se e njeh, as i intereson  historia  e armiqësisë 13-shekullore mes shqiptarëve dhe serbëve.


EULEX-i sipas tij qenka vendosur në Kosovë për t’i mbrojtur të drejtat e shqipfolësve, të drejtat e kolaboracionistëve, të dëshmitarëve të mbajtur dhe të atyre që janë shitur me para me qëllim për të dëshmuar rrejshëm. Gjermani Borchard mbase ka dëgjuar si janë përgjigjur dhe si e kanë akuzuar botërisht, preokurorin  Salustro dëshmitarët e shantazhuar nga EULEX-i gjatë gjykimit të Fatmir Limajt. Me të tillë dëshmitarë merret “drejtësia” e misionit evropian për sundimin e ligjit dhe nuk e ka për turp pse merret me ta, meqë është vënë në funksion të diskreditimit të ndjenjave liridashëse të një popull të martirizuar nga regjimet më kriminale dhe më fashiste që ka njohur historia e Ballkanit dhe Evropës, gjatë tërë shekullit XX.


 


EULEX-i nuk është në gjendje të ballafaqohet me realitetin dhe fitoren e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, nuk është në gjendje t’ ia falë Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Anglisë dhe NATO-s bombardimin e Serbisë së Milosheviqit. Andaj, “drejtësia” evropiane përpiqet t’ i rehabilitojë fundërrinat e Milosheviqit në Kosovë, me qëllim që të marrë përmasa ndasia dhe urrejtja mes shqiptarëve liridashës dhe atyre pacifistë.


 


Deri tani EULEX-i nuk ka arritur gati asnjë rezultat  në këtë drejtim. Përjashto Nazim Bllacën, nuk kemi as edhe një rast tjetër që një shqiptar apo një shqipfolës ta mbrojë regjimin kriminal të Serbisë, jo sepse ata frikësohen, por sepse edhe nëse i kanë shërbyer regjimit të tillë, ata janë penduar dhe për veten e tyre, apo për hir të familjeve të tyre. Ata nuk do të pranojnë të marrin mbi vete turpin e pashlyeshëm mbi pasardhësit. Kurrë nuk mohohet fakti se gjatë luftës nuk ka pësuar edhe ndonjë individ i pafajshëm, por rastet e tilla nuk mund të trajtohen krime lufte.


 


Dëshmitarët e EULEX-it, ata të cilët  kanë pranuar apo nuk kanë pranuar para për shërbimet e tilla duhet të binden se ky mision po i përdor si mish për top, me qëllim që mbi kurriz të fatkeqësisë së tyre Evropa t’i shërbejë “larjes së mëkateve” të Serbisë, në mënyrë që ky shtet të pranohet  në BE, pa hipotekën e krimeve monstruoze. EULEX-i dhe BE-ja përgjithësisht ia kanë falur krimet Serbisë, sepse  kriminelët serbë  kanë vrarë pjesëtarë të fesë myslimane si në mesin e boshnjakëve ashtu edhe të shqiptarëve. Por krimet e Serbisë në Kroaci, Evropa dhe as Gjermania nuk ua kanë falur serbëve. Duhet të ndriçohet ky fakt edhe pse ne kemi konsideratë për luftën çlirimtare të këtij populli, të cilit i kemi ndihmuar për t’u çliruar nga fashizmi serb. Iu kemi ndihmuar edhe myslimanëve të Bosnjës, me kuadro të larta ushtarakësh dhe me qindra luftëtarë të përkushtuar të lirisë, për t’u çliruar nga sodomia serbe.  Evropa ka pranuar realitetin faktik të vendosur nga finalja e luftës në Kroaci. Ajo ka pranuar si fakt të kryer spastrimin etnik të serbëve në krahinën e Kninit  dhe kudo në Kroaci, ndërsa për Kosovën ka venduar që pjesa veriore e saj me shumicë serbe, gradualisht dhe juridikisht  t’i bashkohet Serbisë.


 


Shefi i EULEX-it krejt gjakftohtë e pranon faktin se përderisa misioni i tij nuk ka mundësi të dënojë  serbët, që kanë kryer krime  në Kosovë, atëherë u dashka të dënohen shqiptarët për shkak se paskan kryer krime lufte kundër bashkëkombësve të tyre në Kosovës Shefit të EULEX-it nuk i bën përshtypje se ata kanë qenë kolaboracionistë, por saktëson se  “këta kryes të veprave janë në Kosovë, brenda juridiksionit të Kosovës. Është parim kryesor i sundimit të ligjit që të gjithë janë të barabartë para tij dhe askush nuk është mbi ligjin. Kjo ndodhë në gjithë rajonin: Prokurori serb për krime të luftës i gjykon serbët në Serbi, Dhoma e posaçme e Bosnjës për krime të luftës i gjykon boshnjakët në Bosnjë, Prokuroria kroate për krime të luftës i gjykon kroatët në Kroaci”, shprehet gjermani Bernd, por nuk tregon se sa kriminelë i ka shpallur fajtorë dhe i ka dënuar Serbia, e cila edhe kur ndëshkon ndonjë kriminel, një herë në vit, atë e dënon  me dy-tre vjet burg për 100 shqiptarë të vrarë e të masakruar. Këtë fakt e di fare mirë, shefi i EULEX-it,  miku i regjimit të Serbisë në Kosovë, por kurrsesi mik i shqiptarëve liridashës të Kosovës.


 


Fushata e EULEX-it kundër luftës së UÇK-së, bëhet  me dy qëllime të caktuara politike. Ajo ka për qëllim diskreditimin e luftës së UÇK-së në prag të zgjedhjeve në Kosovë, me qëllim që të dëmtohet e të diskreditohet krahu politik i luftës çlirimtare dhe me qëllim që mundësisht të thellohet përçarja mes shqiptarëve liridashës dhe pacifistë. Të shpresojmë se EULEX-i do të dështojë në të dy drejtimet, sepse praninë e këtij mision në Kosovë e mbështesin vetëm jugonostalgjikët, spiunët e Serbisë dhe ndonjë trutharë shqiptar apo shqiptare që punon në EULEX. Të gjitha sondazhet e deritanishme, që janë kryer në Kosovë kanë treguar se shqiptarët nuk kanë pasur as kanë fare besim në drejtësinë e këtij misioni pro serb në vendin tonë. Kjo i bën nder kombit. Natyrisht se EULEX-i nuk brengoset pse nuk e simpatizojnë  shqiptarët, mjafton që aktivitetin e tij antishqiptar ta lavdërojë Beogradi zyrtar. 


 


 


 


RKL: Kosova ambient i degraduar për gazetarinë, apo  gazetaria e vetë-degraduar e Kosovës


 


Në raportin më të ri të organizatës  Freedom House, e cila të dhënat e veta për Kosovën i bazon në gazetat dhe portalet e “Kohës Ditore”, të asaj që quhet “J. Birni në Kosovë” dhe të ndonjë plehurine tjetër, e cila sa hapet sa mbyllet, sa ndërron titullin e pronarin, sa ankohet se nuk po e financojnë,  qenka thënë se gazetarët, sidomos ata që mbulojnë krimin e organizuar dhe korrupsionin po u përballuakan me presion politik, kërcënime dhe sulme, kurse kanë shënuar rënie edhe kushtet për shoqërinë civile. Kështu përafërisht përkufizohet gjendja në Kosovë, e prezantuar  në raportin e ri të Freedom House. Edhe disa  përfaqësues të medieve dhe OJQ-ve mercenare konsiderojnë se përballen me sfida dhe probleme të mëdha derisa ushtrojnë profesionin e tyre.


 


Realiteti faktik në Kosovë është krejt ndryshe. Këtu ka liri pa fre, për të gjithë gazetarët, të cilët shkruajnë dhe botojnë artikuj  pa asnjë kontroll, kuptohet pa censurë dhe pa vetëcensurë, të paktën morale, pse jo edhe pa atë profesionale. Kjo gjendje shfaqet sapo ta shfletosh shtypin e shkruar, të cilin në aspektin e shpërndarjes, leximit dhe të blerjes, qoftë  edhe të atyre gazetave që blihen për një “mangërr”, apo pesë para, po i “zhvat” koha, Interneti, po i zhvat konkurrenca e ekonomisë së tregut, po i ha koha, meqë shumë e vogël është Kosova të ketë nevojë për 100 gazeta ditore, javor e mujore, 100 radio e televizione, 100 broshura e pamflete të ministrive, të komunave, të OJQ-ve, qindra portale pa asnjë vlerë profesionale e kështu me radhë. Në këtë konkurrencë, për të ekzistuar duhet që prapa një mediumi të qëndrojë mafia e politikës, e klanit të biznesit, e nëntokës, e krimit të organizuar, e trafiqeve, e drogës, prostitucionit dhe të gjitha të mirave që ka sjellur dhe sjell shoqëria e degjeneruar kapitaliste, në stadin e parë të zhvillimit. Por, ka në këtë mes edhe mediume të shkruara e elektronike, të cilat mbijetojnë meqë kanë krijuar besueshmëri, shprehin seriozitet dhe profesionalizëm dhe vetëfinancohen pa donacione dhe ryshfete.


 


Të dhënat e zeza që iu kanë ofruar Freedom House-it disa nga gazetarët dhe botuesit e  Kosovës, dihet se ku e kanë burimin….


Gazetaria e vërtetë serioze dhe profesionale kurrë nuk mund të degradohet, sepse ajo ngrihet pikërisht mbi skemën e degradimit, por degradohet vetëm ajo pjesë e gazetarisë jo serioze, jo profesionle, edhe pse ajo vetëquhet e tillë, duke qenë e kompleksuar nga mungesa e profesionalizmit.


 


Vazhdon…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …