Behxhet Sh. Shala: Pavarësia, sovraniteti, shteti dhe neutraliteti!

Shtetet e BE-së kanë një qëndrim neutral ndaj statusit të Kosovës: as nuk e njohin pavarësinë e saj e as nuk thonë se Kosova nuk është e pavarur! Është gjetur një përkufizim i pranueshëm për ato pesë shtete anëtare të BE-së që nuk e kanë njohur pavarësinë dhe të cilat as që mendojnë ta njohin këtë pavarësi!


 


Fillimisht thuhej se dialogu, përkatësisht mungesa e dialogut midis Prishtinës dhe Beogradit, është pengesë për njohje të pavarësisë në ndërkohë që edhe me fillimin dhe përparimin e dialogut midis Beogradit dhe Brukselit nuk ka shenja që këto shtete do ta ndryshojnë qëndrimin rreth Kosovës! Për më keq, neutralitetin ndaj statusit politik të Kosovës BE e ka metastazuar edhe në organizmat tjerë që operojnë në Kosovë, siç janë: OSBE, EULESH, KFOR, UNMIK, UNHCR, UNICEF dhe organizatat tjera humanitare apo kriminale. Qeveritare apo joqeveritare. Të mbitokës apo nëntokës!


 


Të trimëruar nga ky prapakthim i ndërkombëtarëve apo biseksualitet politik të tyre, edhe Serbia i është kapur kësaj valleje, madje në rolin udhëheqës, duke këmbëngulur që në të gjitha bisedat rreth Kosovës, neutraliteti ndaj statusit të saj të jetë përcaktues dhe kusht kryesor për bisedime eventuale! Serbia nuk e paragjykon statusin e Kosovës, sepse nuk e njeh atë përkundër deklarimeve të shotëgalices negociatore të Kosovës, znj. Zezdita Tahriri, e cila pas çdo marrëveshjeje të nënshkruar e cila e ngulë Kosovën thellë e më thellë drejt fundit të pusit, deklaron se Serbia e ka njohur de facto pavarësinë e Kosovës dhe vetëm duhet pritur ndonjë shekull që kjo të bëhet edhe realitet!


 


Në të njëjtën kohë shtetet që marrin vendime në nivel global deklarojnë se për integrimin e Serbisë në BE nuk është kusht njohja e pavarësisë së Kosovës. Unë më shumë i besoj Zezditës, sepse ajo flet nga lartësitë hyjnore, për faktin se shumë rrallë vjen në kontakt me tokën duke qenë kryesisht në aeroplan! Ajo është modeste, prandaj udhëton vetëm me klasë biznesi, pasi që edhe politikën e ka bërë biznes shumë përfitues! Fiton shumë lekë pa investuar asgjë, përveç dëgjueshmërisë apo fleksibilitetit! Të gjitha lëshimet që po i bëjmë Serbisë, bëhen për integrimin e serbëve të rebeluar anekënd Kosovës së pavarur dhe sovrane. Sidomos të atyre në veri!


 


Jam deklaruar më parë se jam i painformuar dhe injorant legjendar, prandaj nuk mbaj përgjegjësi për huqet e shumta në parashikimin e gjërave, si dhe moskuptimin e proceseve politike. Për këtë arsye e pata pranuar me mirëkuptim dhe si diçka të drejtë dhe shumë pozitive cilësimin e kryeministrit Thaçi se ne që po deklarojmë se veriu i Kosovës do të ketë autonomi, status special, Republika Srpska apo se do të ndodhë ndarja e brendshme, jemi të painformuar, injorantë dhe kundërshtarë të integrimit të Kosovës në BE , NATO dhe OKB. Unë kam shkruar shumë se Kosova po federalizohet territorialisht dhe politikisht, prandaj edhe e meritoj titullin e injorantit legjendar. Ka të tillë që janë lakuar duke iu bindur fakteve dhe zhvillimeve politike. Unë edhe më tutje e them se integrimi i serbëve nuk bëhet duke iu bërë lëshime që i gërryejnë themelet e shtetit të Kosovës, por duke u krijuar kushte dhe mundësi që ata të bëhen qytetarë të barabartë të Republikës së Kosovës, me të gjitha të drejtat dhe obligimet! As diskriminim negativ e as diskriminim pozitiv! Por, vetëm të drejta sipas Kushtetutës së Kosovës!


 


Pranimi i të drejtës serbëve që ata të mbajnë qëndrim neutral ndaj pavarësisë së Kosovës është dekurajues, sepse ata i largon nga Kosova. Ma gjeni një shtet normal që do ta pranonte këtë cilësim idiotesk siç është ai i neutralitetit ndaj statusit të një shteti! Ma gjeni një shtet në Evropë, Azi, Amerikë apo Afrikë që organizon zgjedhje si këto lokale të 3 nëntorit 2013, ku nuk ka as logo, e as ndonjë shenjë shtetërore në fletëvotime! Ma gjeni një shtet në botë ku pozita dhe opozita, analistët dhe ekspertët për zgjedhje tregohen aq të pasinqertë dhe pranojnë kushte që strategjikisht e dëmtojnë mbijetesën e shtetit të Kosovës në fazën e brishtësisë së saj funksionale! Nuk e besoj se ka të tillë apo unë nuk kam lexuar se ka!


 


Me neutralitet nuk krijohen kushte për integrim por për dezintegrim! Se deri ku ka shkuar guximi i mohimit të realitetit politik dhe pavarësisë së Kosovës, tregon edhe një intervistë e kryeredaktorit të RTK-së , programit në gjuhën serbe, të shkarkuar nga posti, i cili në një intervistë dhënë Kohës Ditore ka deklaruar se ka pasur ide të mira që ky kanal të profesionalizohet. Si argument kryesor ka theksuar se ai ka qenë për atë që ky program i RTK-së (transmetues publik që financohet nga Buxheti i Kosovës dhe i cili i përgjigjet Kuvendit të Kosovës, themelues i së cilës edhe është) do të duhej të mbajë qëndrim neutral ndaj statusit të Kosovës, përkatësisht se qëllimi i kryeredaktorit të kanalit të RTK-së për gjuhën serbe, i ardhur nga Novi Sadi, ka qenë që për Kosovën të thuhet se as nuk është e pavarur e as nuk është pjesë e Serbisë!


 


Idiotizëm dhe arrogancë e llojit të vet! Neutraliteti ndaj statusit të Kosovës do të bëhet kancer për Kosovën, sidomos pas zgjedhjeve të 3 nëntorit 2013. Prandaj, e them se ndarja e brendshme e Kosovës nuk ka brirë! E pranoj botërisht se unë nuk jam i mençur as 10 për qind sa është kryeministri Thaçi, Blerim Shala, Behgjet Pacolli dhe eruditët e tjerë politikë, prandaj nuk do të hidhërohem për asgjë që ata do ta thonë në adresë të injorancës sime legjendare! Madje, ndjehem shumë i hendikepuar e pse jo edhe i turpëruar që nuk e kam thuaja asnjë cilësi të tyre, siç janë: mençuria, sinqeriteti, pozitiviteti, ndershmëria, bukuria, dashuria ndaj Atdheut, ndjenja të sakrifikohem për të vërtetën, ligjin dhe shtetin, shkathtësitë diplomatike, retorikën politike dhe modestinë!


 


Për mua duket se vetëm do të mbetet ëndërr të fotografohem me të magjishmen baroneshën Ashton, me sulltan Nazarbajevin, humanistin Robert Mugabe, me krerët e BE-së, diplomatët e pensionuar të shteteve të ndryshme, me tajkunët e Rusisë dhe Serbisë, dhe krerët e tjerë të botës. Në fakt, para disa ditësh në shtëpi e gjeta një foto të përbashkët me Bacën Adem, siç e quajnë idealistët apo budallenjtë, apo Adem Demaçin siç e quajnë pushtetarët dhe atdhetarët. Me një shpejtësi të madhe dhe në kushte të ilegalitetit e dërgova në bodrum, duke e mbuluar me shumë gjëra. Së paku të mos më llogaritet si rrethanë rënduese gjatë ndonjë bastisjeje eventuale! Sepse, Gjarpinjt e Gjakut janë shndërruar në Ushujza të Gjakut!


 


Otac Sava dhe nipçe Iliri


 


Populli shqiptar ka qenë disa herë para shfarosjes. Sipas insajderit Ilir Deda në emisionin Rubikon, u bënë sebep Otac Sava, kryepatriarku Teodosije dhe Ilir Deda që shqiptarët, por edhe serbët shpëtuan pas tensionimit të situatës në veri dhe armatosje së serbëve. U ndihmoi edhe Daut Haradinaj. Duket se kanë vepruar sipas Kanunit të Lekës dhe Kanonikut të Car Dushanit në kohën kur Hashim Thaçi paska dashur ta ndajë Kosovën. Mirëpo, duket se Ali Ahmeti e paska penguar këtë ndarje bashkë me Angela Merkelin!


 


Ilir dhe të gjithë që na keni shpëtuar, faleminderit shumë. Veliko Hvale. Tankeshen! Tash kam filluar të tmerrohem nga frika! Për aq sa kam lexuar, fjala insajder kryesisht nënkupton që dikush futet brenda për qëllime të caktuara. Me një fjalë është informator i dikujt. Mos po gaboj!?

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …