Ushtarët e UÇK-së

RKL: Vazhdon fushata e përçmimit dhe nënçmimit të luftës së UÇK-së nga disa jugo-medie në Kosovë

Disa medie e portale në Kosovë, nuk reshtin duke fyer luftën e UÇK-së, njëjtë, madje në një segment edhe më shumë, sesa shtypi në Serbi. Andaj, emërtimi si jugo-medie në gjuhën shqipe, në këtë segment e arsyeton qëllimin, sepse, në kohën kur Serbia zyrtare mohon të ketë kryer qoftë edhe një krim në Kosovë, fyen ata dhjetëra mijëra shqiptarë që i ka masakruar mizorisht, ndërsa  për të gjitha krimet fajëson UÇK-në, disa medie në Kosovë i brohorasin fillimit të punës së Gjykatës Speciale, duke sjellë tituj bombastikë si: Goditja Speciale, super-goditja speciale, “Batalioni” i të ftuarve nga Specialja, “Të lumët ne, na erdhi specialja” e të tjera si këto zbulojnë shpirtin e tyre të lig dhe urrejtjen e neveritshme drejtuar luftëtarëve të lirisë, të cilët janë në shënjestër të Gjykatës Speciale kundër UÇK-së, edhe pse dihet mirëfilli se kjo gjykatë u themelua me presionin ndërkombëtar, në radhë të parë të BE-së e shteteve që nuk e kanë njohur pavarësinë e Kosovës.

Kjo shpirtligësi, gëzimi e ngazëllimi që shpreh një gazetar, para të cilit  mezi presin të rrëfehen disa nga komandantët e UÇK-së dhe krejt politikanët, me ndonjë  përjashtim, kjo brohoritje e pa fre, idiotike nga një bir prokurori, që ka dënuar shqiptarë liridashës, sepse kanë kundërshtuar regjimin okupator titist e rankoviqist, është faqe e veçantë e indolencës dhe morbiditetit antikombëtar.

“Goditja speciale”  ngriti peshë pacifizmin neveritës, i cili nuk di ta shpjegojë as ta arsyetojë se çka po ndodh me këtë goditje, dhe kush do të goditet. Ky gëzim i ngazëllyer  i disa shqipfolësve ia tejkalon ngazëllimit të ministrit serb, pionierit të Sllobodan Milosheviqit, kriminelit vrastar,  Ivica Daçiq, i cilin ditë më parë u shpreh tejet i kënaqur  duke supozuar se kah vjeshta do të ngrihen akuzat e para kundër UÇK-së “terroriste”.

Në të njëjtën linjë kemi edhe disa pionierë të Daçiqit në Kosovë, çuditërisht jo nga gazetarët serbë të Kosovës, por nga ata që shkruajnë e botojnë shqip dhe të cilët gjuhën e tyre të urrejtjes, cinizmit, e shprehin edhe me krahasime groteske, gjithsesi cinike, sikur është titulli:

“Batalioni” i të ftuarve nga Specialja

Rreth 100 ftesa nga Gjykata Speciale kanë arritur deri më tani në Kosovë, ku vetëm gjatë këtij muaji thuhet se kanë arritur 40 ftesa të reja. Disa prej ish-pjesëtarëve të UÇK-së, të cilët tashmë janë intervistuar, mbeten me shpresë se nga Zyra e Prokurorit të Specializuar nuk do të thirren përsëri, shkruan Gazeta Zëri. (12. 4. 2019)

Dihet se “Batalionin” e përbëjnë shumë më tepër pjesëtarë, por shpikja në këtë rast ka të bëjë me batalionet e UÇK-së, të cilat sipas tyre, mezi kanë pasur nga 100 luftëtarë, edhe pse realiteti ka qenë krejtësisht ndryshe, ndërsa cinizmi nuk fshihet dot me thonjëza, përkundrazi përforcohet, kuptohet me çfarë qëllimi.

Është edhe një element tjetër që e përforcon cinizmin e disa gazetarëve, të cilët kurrsesi nuk e përmbajnë dot urrejtjen e tyre të shfrenuar. Ata intervistojnë disa veteranë që bien pre e tyre,  vetëm me dëshirë për të dalë  në publik dhe zakonisht japin deklarata të papeshuara, të cilat pastaj bëhen objekt talljeje e cinizmi pa fre, të cilin ata nuk e kuptojnë, sepse nuk është e thënë që niveli i tyre arsimor të korrespondojë me atë të intervistuesit, por ata guximin dhe  armën e tyre drejtuar armikut e kanë dëshmuar me kohë, kur këta gazetarë  ia kishin mbathur, dhe nga Gjermania e shtetet e tjera ku ishin ‘rehatuar” dhe nga atje na kërcënonin se ishim fajtorë pse e kishim filluar luftën, ndërsa atje shpërbleheshin me dekorata si gazetarë trima që i kanë shpëtuar regjimit, madje edhe të tillët që ishin dhe mbeten spiunë të Serbisë.

Cinizmi i shprehur kundër UÇK-së, po manifestohet si fushatë politike  edhe për shkakun se tre krerët më të lartë të Shtetit, Qeverisë e Kuvendit janë nga radhët e saj, të cilët pa dyshim se janë në dosjet e Gjykatës Speciale dhe një ditë do të ballafaqohen, me goditjen-bumerang,  si pasojë e paditurisë dhe nënshtrimit të tyre ndaj të huajve.

Kjo “goditje” kurrë nuk do të jetë speciale, sepse të tre këta shtetarë dhe 86 deputetë të Kuvendit të Kosovës, shumica dërrmuese e politikanëve dhe zyrtarëve të vendit  e kanë aprovuar themelimin e Gjykatës, andaj nuk kemi të bëjmë me diçka   speciale, me diçka aq bombastike sa i fryjnë tullumbacet e tyre, disa nga  jugo-shqipo-gazetarët.

Goditjen Speciale e ka marrë kah mot Kosova  dhe jo vetëm disa qindra luftëtarë e eprorë të UÇK-së, me akuzat e Ministrisë së Serbisë së kohës në Milosheviqit. Madje ato akuza në mijëra faqe edhe i  kanë përkthyer jugo-mediet  me qëllim të diskreditimit të 160 të apostrofuarve, në mesin e tyre edhe dëshmorë e martirë,  të vdekur pas luftës.

Goditja, përbuzja, urrejtja, cinizmi që po i bëhet  luftës së UÇK-së, godet lirinë dhe pavarësinë e Kosovës, fyen gjakun e dëshmorëve dhe martirëve, tradhtarët i bën heronj, rehabiliton regjimin serb, kthen “epokën e përbashkësisë” dhe krijon kombin hibrid të kosovarëve serbë shqiptarë e malazez.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …