Mehmet Bislimi

Mehmet Bislimi: Kush shtiu me armë zjarri në Policinë e Republikës së Kosovës!?

 Me rastin e arrestimeve të të dyshuarve për kontrabandë në veri të Kosovës (atje ku pjesa ma e madhe janë të komunitetit serb), si në Zubin Potok, Zveçan dhe Leposaviq, ku kontrabanda ka lulëzuar për 20 vite me radhë. Arrestimin e këtyre kontrabandistëve e bëri Policia e Kosovës por, mediat tona deri me sot, nuk e vunë më ujin në zjarr për të hulumtuar se kush plagosi pjesëtarin e policisë së Kosovës me armë zjarri.

Në vazhdim disa pyetje që duhet të sqarohen:

– Kush ishin organizatorët kontrabandistë, kush ishte parë i armatosur atje nga barrikaduesit e rrugëve në veri të vendit, çfarë armësh posedonin ata, kush shtiu me armë në Policinë e Kosovë dhe në cilin vend?

– Sa zgjati konfrontimi me armë zjarri, a është hetuar kush deri me sot nga ata që shtien me armë zjarri kundër Policisë së Republikës së Kosovës?

– Ku ndodhën të rebeluarit sot, ku strehohen ata, a fshihen në shtëpitë e tyre apo në mal, a janë lajmëruar ata vullnetarisht në stacionet policore për ta pranuar fajin se kanë qëlluar me armë të rënda kundër policisë së shtetit!?

–  A ka ndonjë gjurmë për ta deri me tani, madje kanë kaluar disa ditë dhe gazetat si: “Bota Sot”, “Bota press”, “Insajderi”, “Koha ditore” etj. që janë kampion i sajesave, nuk bëzajnë më! Këto portale,  ishin në garë ato ditë për të “informuar”, se shteti ynë në veri po tregon forcën!…

– Kush ishin pjesëtarët e bandës, që po mbronin hajnat dhe kontrabandistët me armë zjarri atje, ky konfrontime me armë, nën hundët e vëzhguesve ndërkombëtare- në mesin e tyre edhe të misionit Zviceran, shtrohet pyetja:

– nëse misionarët ndërkombëtarë, i kanë incizuar këto konfrontime me kamerat e tyre, me celularë e mjete tjera të sofistikuara apo vetëm kanë bërë sehir, portalet në fjalë, që janë kampion të sajesave, madje kanë arritur të zbulojnë edhe ngjyrat e mbathjeve të krerëve të shtetit, çka kanë zbuluar deri me tani veç asaj se:

– Kur shtinë me armë Ministri Shala, Gashi dhe z. Lushtaku me rastin e një ahengu në konakun e z. Lima, këto portale këtë ngjarje e bënë lajm dite në faqet e tyre, deri sa këta të tre u dënuan! Interesant gjithë ajo rezistencë me armë në veri të Kosovës, dhe portalet në fjalë, nuk e paskan vërejtur askënd të armatosur që ka shti me armë në Polici të Republikës së Kosovës!?

– Nga portalet në fjalë, nuk kemi as edhe një informim deri me sot se:

– Ku strehohet serbi që mbyti fqinjin e vet shqiptar me kmesë vite më parë në Gojëbulë të Vushtrrisë?, ku strehohet serbi që plagosi policin shqiptarë në Babin Most, vite më parë?, deri ku kanë shkuar hulumtimet për vrasjen e policit, Enver Zymberit, a është arrestuar dikush për këtë rast, madje atë kohë, qenë djegur e bërë shkrumb e hi edhe pikat doganore! Sa shqiptarë janë vrarë tek ura e Ibrit, në vitin 2004, kush janë të vrarët, dhe nga kush u qëlluan ata?, nuk shkruan se me këtë rast mbeti i plagosur i riu 14 vjeçar,  Adnan Bajrami i cili sot është gjysmë invalid, atë kohë ai ishte fëmijë, kush e plagosi atë, atë kohë vetëm euronews e pasqyroj këtë rast të rëndë!, ku ndodhet Egjiptiani, pjesëtar i KFOR-it, që abuzoi seksualisht dhe vrau V. B. vajzën 22 vjeçe atëbotë në Pejë?, kush paguan faturën vjetore 8 milionshe për shpenzime uji dhe rryme për serbët e veriut të Kosovës?, me taksa të kujt financohet lugina e diellit në Mitrovicë dhe me leje urbanistike të kujt?,  pse u dënuan Rrustem Mustafa, Sylejman Selimi dhe Sami Lushtaku e nga ana tjetër 4 kryetarët e komunave në veri luten ta marrin postin e komunave që disa herë, me radhë të cilët dirigjojnë kontrabandën dhe krimin në veri të Kosovës?

– Kush i vrau 6 qytetarë në Syriganë të Burimit, a ka ndonjë emër si rezultat i hulumtimit të gazetarit, Kajtazi, pasi ata që u vranë i kishte edhe bashkëfshatarë, kush organizoi vrasjen e tyre dhe kush iu priu vrasësve në Syriganë!?

– Cilat nga këto gazeta i kishin dhënë hapësirë spiunit të rekrutuar të Serbisë, Nazim Bllaca i cili mori në qafë disa njerëz, dhe çka bënë këto gazeta për ta demaskuar z. Bllaca, pasi që ai u zbulua se ishte spiun i rekrutua si shërbimeve Serbe!? çfarë masa u morën kundër përkrahësve dhe stimuluesve të tij, që e kishin nxitur dhe i kishin dhënë kurajo atij që të bëjë këtë denoncim publik!, ku janë këto gazeta që e inspiruan sajuesin, shpifësin dhe spiunin e rekrutuar të shërbimit sekret serb!?

– kush ia kishte përgatitur terrenin Presidentit të Serbisë Vuçiq që të futej deri në Syriganë e Bajë, nga ana e Zubqit, por që kjo nuk u realizuar?!, a janë zbuluar ende emrat e vrasësve të fëmijëve, grave dhe pleqve shqiptarë në Prekaz, Likoshan, Qirez, Izbicë, Logjë, Reçak etj?, kush i vrau të rinjtë serb në kafenenë Panda, afër Pejës?, kush i vrau dhe masakroi të rinjtë shqiptarë në ish kazermat e JNA- së, a ka ndonjë emër të ndonjë gjenerali vrasës së atëhershëm, deri ku kanë shkuar hulumtimet e këtyre gazetave kampione të sajesave?, Këta gazeta sajuese, deri me sot a kanë zbuluar se kush e vrau Zahir Pajazitin, Hakif Zejnullahun dhe Edmond Hoxhën?

– kush e vrau Afrim Zhitinë, Fari Fazliun, Ali Ajetin, Fahri Tallë, Mulollët, Shukrije Obërtinca e dhjetëra të tjerë, a kanë zbuluar këto portale të paktën një emër të vrasëseve deri me sot, vetëm një emër të vrasësve kriminel pushtues?, kush dha urdhër që të vriten  Tahir e Nebih Meha, madje edhe me familje nëse lipset!?

– Atë kohë, dënoheshin të rinjtë shqiptarë me 10 vite burg, vetëm për dy shkronja KR, vritej Tahir Meha me familje edhe sot në vazhdim; vritet polici Enver Zymberi dhe plagoset tjetri në veri, dhe vrasësit e shqiptarëve pinë kafe, shëtisin lirshëm, madje japin edhe intervista nëpër gazeta- siç janë këto portale paçavure!

– edhe më indikativ ishte fakti, kur kryeprokurori Sylë Hoxha, ditë më parë tha: “Sulmi ndaj policisë së Kosovës, përkatësisht plagosja e policit klasifikohet si tentim vrasje!”, jo zoti Syla, jo. Gjuajtja me armë drejt Policisë së Republikës së Kosovës, nga ai grup i armatosur (pavarësisht etnisë), nuk mund të klasifikohet vetëm tentim vrasje. Jo, ai është veprim terrorist, sulmi ndaj shtetit dhe organeve të tij, kualifikohet vepër e rëndë terroriste, kudo në EU dhe botë! Kjo heshtje, të bënë të besosh se po heshtet vetëm e vetëm se të armatosurit kriminel ishin serb! Po të ndodhte e kundërta, ta zëmë: sikur ky grup sulmuesish dhe kontrabandistesh të ishin shqiptarë, portalet në fjalë, do bënin gara s e kush do zbulonte edhe sa pula kanë këta kontrabandistë në kotec!, madje edhe kalibrin e armëve dhe sa gëzhoja janë gjetur në vendin e ngjarjes do zbulonin!…

-Përfaqësuesit e BE-së, që mëtojnë demokracinë i tërhoqën vërejtjen Kosovës që të veproj me maturi, por nuk ia tërhoqi vërejtjen Serbisë që kishte thirrur gjendje gatishmërie të Ushtrisë për të mbrojtur kontrabandistët!, EU, deri me sot, as një herë nuk ka përkrahur të paktën një aksion për të kontrolluar etnitetin serb në veri të Kosovës me qëllim të çarmatimit të tyre! Është për të u habitur; portalet në fjalë, për çdo ditë shkruajnë së armë posedon etniteti shqiptarë, madje japin shifrën se shqiptarët mbajnë mbi 300 mijë armë!, të mbushët mendja se i kanë njehur shtëpi me shtëpi dhe një me një!… Përderisa të gjithë janë kundër shqiptarëve, ne duhet të jemi pro neve, në të kundërtën bëhemi argat të huaj, me apo pa vetëdije.

  1. 6. 2019

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …