Kurti dhe Konjufca

RKL: Etja për pushtet e Kurtit dhe Konjufcës po del jashtë përcaktimeve programore të Vetëvendosjes

Etja për pushtet e Albin Kurtit dhe militantëve të Vetëvendosjes, sidomos e Konjufcës ka bërë që të zhvillohet një luftë e ashpër politike, e cila ka degjeneruar në degradimin e programit të kësaj parti, dikur Lëvizje gjithë popullore,  e cila ka fituar besimin e elektoratit, pikërisht duke sulmuar të eturit për pushtet, duke i quajtur servilë, të gjithë ata që iu kishin nënshkruar ndikimit të ambasadave, duke kërkuar reduktimin e ministrive, duke mbështetur taksën kundër mallrave të Serbisë dhe duke premtuar luftë pa kompromis kundër korrupsionit dhe kundër atyre që e kanë “kapur” pushtetin.

Tani në luftën për sa më shumë pushtet, mundësisht të “kapjes” së krejt pushtetit, Albin Kurti e Glauk  Konjufca, kërkojnë me çdo kusht që LDK-ja t iu nënshtrohet orekseve të tyre, së fundi duke kërkuar edhe ndihmën e ambasadorëve të vendeve të Quintit dhe të Zyrës së BE-së, në Prishtinë.  Askush në Kosovë nuk mund të bindet se ky degradim i qëndrimit të fortë të Vetëvendosjes karshi ndërkombëtare po bëhet për interesin e Kosovës, sepse këtë nuk e besojnë madje Albin  Kurti as Konjufca. Tekefundit, duke kuptuar mirëfilli se  Kosova nuk është e Vetëvendosjes, as e ka marrë besimin e shumicës, as ka të drejtë që t’ua imponojë vullnetin e vet të gjithë qytetarëve të Kosovës, vetëm sepse ka fituar një deputet më shumë se LDK-ja e katër më shumë se PDK-ja. Duket se Vetëvendosja nuk e kupton apo nuk do ta kuptojë këtë matematikë, por thirret në emrin e të parit, në të drejtën qoftë edhe për një votë të vetme më shumë, se partia e dytë.

Ngulmimi fanatik i Vetëvendosjes për më shumë pushtet, ka të bëjë me përpjekjet për fuqizimin e pozitës në të gjitha segmentet e pushtetit, nga frika se në të ardhmen nuk do të ketë kurrë më afër pushtetin,  por edhe për shkak të shprehjes së urrejtjes për të gjitha partitë e tjera, sidomos për ato që kanë dalë nga Lufta e UÇK-së, por edhe për shkak të  prepotencës megallomane politike, liderizmit dhe pretendimeve  për pushtet autokratik.

Kryetari i Partisë Socialdemokrate, Dardan Molliqaj,  i cili kishte dhënë një kontribut të jashtëzakonshëm në formimin dhe konsolidimin e Vetëvendosjes  e ka kritikuar Albin Kurtin për takimin me Lidhjen Demokratike të Kosovës ku pritet që pjesëmarrës të jenë edhe ambasadorët e QUINT-it. Ai këtë zvarritje e ka quajtur vetë nënshtrim të Vetëvendosjes. Molliqaj thotë se pikërisht Vetëvendosje, e cila kritikonte thellësisht ndërhyrjen e ndërkombëtarëve në krijimin e institucioneve të Kosovës pas zgjedhjeve demokratike apo përzgjedhjes së figurave shtetërore në mënyrë jo-demokratike, ajo po përfundon duke i ftuar ambasadorët në takim së bashku me partnerin e koalicionit. Vetëvendosje po shkel edhe parimin tek i cili është formuar e krijuar vetëm e vetëm që të arrijë të jetë në pushtet. Molliqaj thotë se Lëvizja Vetëvendosje u krijua dhe formësua në kritikën e saj ndaj ndërhyrjes së ndërkombëtarëve në proceset e shtet-ndërtimit, të marrëveshjeve me Serbinë dhe të misioneve ndërkombëtare të sigurisë si UNMIK e EULEX.

Kritikuesi më i zhurmshëm i autoritarizmit, premtuesi i barazisë sociale dhe i bashkimit kombëtar, kritikuesi i servilizmit të politikanëve tanë  ndaj krerëve vendimmarrës të Bashkësisë ndërkombëtare, kritikuesi më i zëshëm i LDK-së dhe Ibrahim Rugovës, kritikuesi i korrupsionit dhe i kapjes së Shtetit, tani ka filluar jo vetëm të luhatet, por edhe të kërkojë dhe ta pranojë presionin dhe ndikimin e ambasadorëve për ndarjen e “kulaçit” të pushtetit, në mënyrë që të nxirret i larë, sepse nuk është diçka e re të pranosh varësinë e ambasadorëve të QUINT-it, meqë e kanë pranuar të gjithë në garën e tyre për pushtet, gjithnjë në emër të shtet-ndërtimit,  ashtu sikur po e pranon sot, si shpresën e fundit edhe Vetëvendosja e Albin Kurtit.

Nuk mund të paragjykohet finalja e bisedimeve dhe rezultati i këtij dialogu, por sidoqoftë, Vetëvendosja nuk është më ajo që ka qenë dhe nuk pritet  të realizojë asnjë nga premtimet që ka dhënë edhe në rast se e merr pjesën më të madhe të pushtetit. Kurti po ashtu e di mirë se ndërmjetësimi nga ana e ambasadorëve dhe nga BE-ja nuk bëhet pa kushtëzime, por ashtu e di edhe më mirë se cili ka qenë dhe cili është qëndrimi i tyre ndaj Vetëvendosjes.

Në një pozitë të tillë kaotike dhe pa rrugëdalje, Albin Kurti dhe Vetëvendosja, nëse lëshojnë pe, atëherë del sheshit se krejt lufta politike ka qenë për ta marrë  me çdo kusht pushtetin. Në rast se kjo parti nuk i nënshtrohet autoritetit të ambasadorëve të QUINT-it, gjasat për të fituar në zgjedhjet e jashtëzakonshme janë shumë larg pritjeve megallomane.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …