Albin Kurti

RKL: Albin Kurti para dilemës hamletiane: “të jesh apo të mos jesh”

Nuk ka politikan në Kosovë, as në trojet shqiptare që do të preferonte të ishte në “lëkurën” e kryeministrit, Albin Kurti, veçmas në raport me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, “Shteti-Zot” i shqiptarëve në planetin-tokë.

Pavarësisht retorikës së zbutur, ekuivokëve të vajisura diplomatike të Albin Kurtit, tërheqjes e mos këputjes, fitimit në kohë, me qëllim për ta dëshmuar përkushtimin për qeverisje të mirë dhe për ta luftuar korrupsionin, Kurti ka filluar rrëshqitjen mbi një akullnajë me plot rreziqe, ku mund të rrëzohet përgjithmonë, nëse nuk ia del këtij rrugëtimi të rrezikshëm, me një qind pengesa.

Pas “ultimatumit” ende të pashpallur zyrtarisht që i ka dhënë kreu politik i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, kryeministrit, Albin Kurti, lidhur me heqjen pa kusht të taksës ndaj mallrave të Serbisë dhe të Bosnjës, të cilën nuk e kishte vendosur Albini por e kishte mbështetur, madje shumë më herët se Ramush Haradinaj, situata vazhdon të jetë gjithnjë e më kaotike.  Duket krejt i paqëndrueshëm relativizimi që po i bën Albin Kurti kërkesës amerikane duke e ulur në kërkesë të djalit të kryetarit, Donald Trump. “Kemi parë një si dëshirë të djalit të presidentit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, mirëpo kjo nuk ka lidhje me tarifën 100 për qind. Nëse ajo dëshirë bëhet edhe vendim i presidentit amerikan, sërish nuk ka lidhje me tarifën 100 për qind. Ka të bëjë me një reduktim të trupave që SHBA e ka bërë edhe në Afganistan edhe në Siri”, ka deklaruar kryeministri Kurti në Besianë,  më tepër si kryetar i Vetëvendosjes sesa si kryeministër i Kosovës.

Kryeministrin Kurti, në qëndrimin e tij për ta hequr taksën me kushtëzim të reciprocitetit nuk e përkrah as LDK-ja si tërësi, përveç kryekuvendares, Osmani,  dhe një segmenti jo aq me ndikim, në këtë parti.

Albin Kurtin në qëndimin e tij karshi administratës amerikane nuk e përkrah asnjë forcë politike e Kosovës. Kuptohet se nuk e përkrah as Shqipëria me përjashtim të Ilir Metës ( në heshtjen mjerane),  i cili ndodhet buzë ambisit të pashmangshëm dhe kërkon të kapet qoftë edhe për një kashtë,  ashtu sikur i mbyturi në det. Qyqar e shkuar qyqarit po tregohet edhe qytetari i zhveshur nga çdo pushtet e autoritet, në Shqipëri, Sali Berisha, i cili nuk po ka forcë ta përkrahë dhe ta mbështesë hapur me retorikë bombastike e bajraktare, revolucionarin, Albin Kurti. Ai nuk  ka mbështetje as nga Lulzim Basha as nga Ali Ahmeti në Maqedoni.

Nuk është se Albin Kurti nuk e kupton pozitën e tij tejet të rëndë dhe të ndërlikuar, ashtu si dikur Enver Hoxha, në luftë kundër imperializmit amerikan, social-imperializmit rus dhe revizionizmit kinez. Po “kaçiku” i Albinit, nuk mbërrin as te thembra e Enver Hoxhës, andaj edhe janë të paqëndrueshme krahasimet e tilla, të cilat me siguri se nuk i ëndërron Kurti sepse ai e njeh mjaft mirë politikën, sociologjinë, dialektikën…

Por ja që mbase edhe pa e menduar mirë e si duhet, duke ndjekur mendësinë e tij politike, tani ndodhet në një pozitë tejet  të pa lakmueshme.

Në këtë drejtim, Albin Kurti është politikani i parë në Kosovë, i cili po tregon mosbindje ndaj Amerikës, edhe pse kjo mosbindje nuk është e qasjes refuzuese, por thjesht është një përpjekje për të treguar se Albin Kurti nuk është politikan vasal, sikur ishin dhe janë të gjithë të tjerët, dhe sikur i ka etiketuar si të tillë,  me plot arsye.   Por nëse Albini nënshtrohet dhe pranon të gjitha propozimet amerikane, të cilat mund të jenë të dobishme për Kosovën e të dëmshme për Kurtin, nuk besoj se ai do ta rrezikonte Kosovën për ta shpëtuar veten,  apo postin e sapo fituar për aq vite të mundimshme.

Po është edhe një e vërtetë në këtë mes. E vërteta faktike që shihet e kuptohet, e drejta e patjetërsueshme e një lideri që qeveris sipas bindjes dhe vizionit të tij, e vërtetë e deklaruar kudo në botën e quajtur të demokracisë, por rrallë herë e përfillur në praktikë.

Ajo që bie në sy është heshtja e tinëzarëve të klanit të Veton Surroit, lidhur me qëndrimin deri tani të pathyeshëm të kryeministrit, Albin Kurti, karshi amerikanëve. Po ta kishte refuzuar ndonjë politikan tjetër qëndrimin unanim amerikan lidhur me taksën ndaj Serbisë, Surroi me sojin e tij të gazetarëve  do ta kishin vënë në “kalvar” për dëmin e pakrahasueshëm që do të paragjykonin se  po i bëhej Kosovës.

 I çuditshëm, por i fortë dhe parimor  është edhe qëndrimi i analistit amerikan, Daniel Server, i cili kërkon hapur se mund të edhe të mos përfillet qëndrimi amerikan sa i përket taksës, apo ndonjë lëshimi tjetër në dëm të Kosovës.Kosova duhet të jetë e gatshme të largohet nga një marrëveshje e keqe, madje edhe nëse ajo mbështetet nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ka thënë eksperti për çështjen e Ballkanit, Daniel Serwer.  Marrëveshje të keqe e ka kualifikuar çfarëdo ujdie, e cila do të kishte implikime në shkëmbimin e territoreve dhe popullsisë ndërmjet Kosovës dhe Serbisë. Duke folur për ndryshimet në politikën amerikane, Serwer ka theksuar se Administrata e Trumpit e ka bërë të qartë publikisht se do ta pranonte shkëmbimin e territoreve, gjë të cilën Administratat e mëparshme e kishin përjashtuar. “Grenell dhe Palmer angazhohen për atë formulë”, ka theksuar ish-diplomati amerikan Server.

Kanë heshtur sikur bretkosat e trembura nga  guri i gjuajtur në kënetë,  të gjithë analistët përkrahës të Albinit, madje ata nuk nxjerrin gëk as mëk nga goja, kanë heshtur  edhe më të dashurit e më përkrahësit e tij.

Kjo situatë ka krijuar një gjendje të tendosur, sepse shumica pacifiste shqiptare e cila kurrë nuk i ka besuar as i beson vetes,  nuk bindet dot se një politikan me vizion mund të jetë më i dobishëm dhe mund ta nxjerrë vendin nga kriza, qoftë edhe duke kundërshtuar botën.

Është gabim i rëndë nëse bëjmë krahasim me Kimin e ri të Koresë Veriore, sepse ai ka tjetër bazë tjetër forcë dhe tjetër pozitë prezantuese madje edhe matet pa droje me tri superfuqitë e botës, por është politikani që qeveris vet dhe nuk i jep llogari Amerikës, Rusisë as Kinës. 

Shumica pacifiste shqiptare,  nuk është e denjë për t’ u qeverisur nga politikanë që mendojnë me kokat e tyre dhe që tregojnë fuqi, dije, vullnet, intelekt, maturi, besim në vetvete për të vetëqeverisur, pa pranuar rolin e vasalit.

Vizionin e Albinit e  përkrahin vetëm një përqindje e vogël e qytetarëve të Kosovës, madje nuk e përkrah as elektorati i Vetëvendosjes në shumicë, por e përkrahë shtresa militante e idealistëve, të cilët janë specie e rrallë dhe në zhdukje e sipër…

 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …