Blerim Muriqi

Blerim Muriqi: Z.Haradinaj, preni drutë shkurt sikur ju ka hije mos prodhoni edhe një Blerim Shalë

Deklarimi i z.Haradinaj se: nuk pranon asgjë nga marrëveshjet eventuale ku nuk ka prezencë me njeriun e tij, shkon përtej një qeverisjeje Republikane, apo një shteti ligjor të bazuar në kushtetutë. Pushtetimi me hise duhet t’ia kujtoj edhe ish kryeministrit se secili qytetar ka hise në këtë shtet e në këtë atdhe, edhe pse jo secili ka hise në pushtetin e tij.

Meqë, tashmë janë në lojë ri-rreshtimi qeverisës me përfshirje edhe të PDK-së, dhe kafshata e madhe që mund të mbetet në pjatën boshe të karrigës së kryetarit të shtetit në kohën pas Thaqi, kalkulimi në paraqitjen e fortë mospranuese mund të lexohet një krijim hapsire përfituese. Me sa po shihet, ish kryeministri nuk po verpon me tërheqjen e vijës së prerë, sikur është në zakonin e tij, dhe kjo na bënë ta besojmë variantin: aspiratë e tij për vakancën që mund të krijohet shpejt!

 Se ish kryeministri po e shtynë aspiratën e tij të ligjshme për t’u bërë Kryetar, bind edhe hezitimi i tij për t’u tërhequr nga kjo qeverisje, të cilës tashmë i ka dalur boja, sikur po dëgjohet në popull kudo.. Shtysa të tilla me paralajmërime të forta bëhen kudo në botën plurale edhe te demokracitë e zhvilluara ku numrat janë fati i pushteteve. Dhe, ai i ka numrat.

Mosbërja e forumit politik për dialogun nga liderët na thotë mjaftueshëm edhe ne qytetarëve se dialogu akoma është atribut thjeshtë i Kryetarit Thaqi. Ai ka gjetur mënyrat e menaxhimit të tij dhe askush nga LDK-ja nuk do të ishte levë më besnike se treshja e pushtetshme brenda LDK-së: Isa Mustafa, Skënder Hyseni dhe Agiim Veliu. Që këtë të mos e dij ish kryeministri, këtë nuk e ha kush!

Diplomacia e negociatave e ka në sensin e saj të fshehtën, dhe kjo e fshehtë e biseidmeve e tipit të një tavoline virtuale shetitëse të yllit pesëcepësh: Kryetari Thaqi (shqiptarët), Shtëpia e Bardhë, BE, Putini dhe kryetari serb Vuçiq (Serbia) e ka çuar Skënder Hysenin jo vetëm në Bruxel por edhe në Washington.

Dikujt mund t’i lind natyrshëm PSE-ja për Thaqin (shqiptarët) dhe Vuçiqin (Serbia)! Koha do tregoi se në këto bisedime ka më shumë se një opcion se si do të duket rajoni nesër ku shqiptarët mund të shpërfaqen edhe më pak se dy shtete. Por, kjo nuk ka se si t’i ndodhë vet ish kryeministrit, meqë ai kur erdhi në krye të qeverisë së dytë të tij ia pat deleguar gjithë kopetencat për dialogun Kryetarit Thaqi.

Në vëmendjen tonë qytetare mbesin të bëmat e politikës dhe jo të fshehtat e saj. Andaj, bazuar në ato që kanë ndodhur në të shkuarën, shpërfaqja e mbrëmshme e ish kryeministrit Haradinaj në Televizionin publik të Kosovës RTK1, megjithë gjuhën e përdorur nga ai, e cila në fakt i qetëson qytetarët me diskursin që ai mbanë për prioritetin Amerikan në zgjidhjen e Kosovës, prap se prap nuk shkon përtej një shijeje: aspiratë për postin e kryetarit në kohën pas Thaqit.

Kush do në Kosovë do donte që në kohën pas Thaqi në presidencë të vëhej dikush me shpatulla politike, dhe aq më shumë, kur dimë plogështinë që po tregon kjo qeverisje si për menagjimin e jetës së brendshme edhe për shetitjet dialoguese. Koha, pas Thaqi, do ta kthente këtë përfaqësim tonin Hoti-Hysenaj në një shetitës dëgjimtarë të pabesueshëm në rrafshin përfaqësues të brendshëm, po ashtu edhe si të pazotin për vendimarrjet që presin partnerët.

Deri atëherë Kosova mund të kaloj të zitë e ullirit, andaj rruga e shkurtër gjithmonë i ka dalur mirë ish Kryeministrit. I doli mirë kur bëri qeverinë e parë të tij, i doli mirë kur e ndërpreu atë dhe iu përgjigj Hagës, i doli mirë kur e bëri qeverinë e dytë të tij dhe poashtu kur e çoj atë në shtëpi. Tani është radha ta bëjë atë që ai di më së miri të bëjë: t’i pres drutë shkurt.

Rrëzimi i kësaj qeverie është sot detyrë që na shtron përgjegjësia edhe qytetare dhe më shumë se sa kjo është detyrë që e shtron Koha.

LDK-së i mbetet topi në derë ta inkorporoi z.Selimi të AAK-së në dialog si verpim të parë edhe pse nuk do jetë krejt i mjaftueshëm, nëse nuk e don skenarin e drurëve prerë shkurt. A do prodhohet edhe një Blerim Shalë mbetet të shohim sa ka mbetur në kapacitete z. Thaçi?!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …