Bislim Zogaj: Jam keqkuptuar në Klan Kosova në lidhje me vizitat në Kompleksin, “Adem Jashari”, në Prekaz

Labinot Dervishaj: Kullat legjendare të Jasharëve heroikë dhe qeveritë e asfalteve e tenderëve

Kullat e Jasharëve heroikë u bënë ballë mijëra granatave, bombave dhe fishekëve të armikut. Nga brendia e tyre u bë qëndresë titanike, luftë heroike por dhe u shkrua historia më e re e atdheut. Në këto kulla para 22 viteve u mor vendimi i madh, që nga frëngjitë e tyre të jepet kushtrimi për liri, jehonë kjo që e mori dheun dhe në këmbë i ngriti bijë dhe bijat më liridashës të kombit.

Kullat e Jasharëve heroikë për 22 vite e shndërruan Prekazin në vend pelegrinazhi të përkuljes dhe nderimit. Kullat e Jasharëve heroikë për 22 vite u bënë ballë stuhive të moteve. Por sot këto kulla janë përpara shembjes dhe krejt kjo po ndodhë para syve dhe indiferencës institucionale.

Në Kosovën e lirë tash e 22 vite pothuajse të gjitha partitë politike në kalkulime para dhe pas zgjedhore e kanë drejtuar Qeverinë e Kosovës për një kohë të caktuar dhe rrugëtimi i tyre i parë mbase ka qenë për në Prekazi, të kamufluar më petkun patriotik e atdhetar ata janë përkulur para varreve të Jasharëve heroikë, madje janë zotuar për konservimin e kullave të kësaj familje legjendare, janë larguar më vrap nga aty duke i lenë vetëm fjalët e premtimet pas e duke vrapuar pas tenderëve e asfalteve, aty ku është mega qarkullimi i madh i parave dhe fondeve shtetërore. Ndërsa kullat e Jasharëve kanë vazhduar dhe vazhdojnë të jenë në mëshirën e fatit.

Qeveria e Kosovës në prill të vitit 2019 pati ndarë 20 mijë euro nga kategoria e shpenzimeve rezervë me qëllim të shprehjes së solidaritetit dhe përkrahjes për rindërtimin e katedrales “Notre-Dame” në Paris, pas dëmeve të shkaktuara nga zjarri por jo edhe një cent për Kompleksin Memorial “Adem Jashari” në Prekaz. Po kjo qeveri e ka zbrazur edhe fondin rezervë të shtetit lidhje e pa lidhje, vend e pa vend, madje edhe për ata që duke bërë ekzibicione aventureske e turistike kanë gjetur vdekjen, por jo edhe një cent për kullat e Prekazit.

Po këto parti politike, po këta maskarenj për 22 vite e kanë betonizuar, e mbi betonizuar Prishtinën por nuk e gjetën një vend për ta vendosur shtatoren e komandantit legjendar Adem Jashari. Nga mbledhja në mbledhje të Qeverisë ka vazhduar dhe vazhdon të shtyhet propozim-vendimi për projektin e Kompleksit “Adem Jashari”! Nga mbledhja në mbledhje të komisioneve parlamentare ka vazhduar dhe vazhdon të shtyhet propozim-vendimi për projektin e Kompleksit “Adem Jashari”!

Ku janë ata gojë ëmblit e shpirt tharbëtit ministra e deputetë që vazhdimisht thonë “Prekazi”, “Plekazi” që nuk dalin dhe të thonë MJAFT së kullave po u bëhet vonë, ndërhyni! Si do qoftë këtë trajtim dhe këtë qasje pa pikë përgjegjësie dhe pa pikë mëshire institucionale nuk e meritojnë kullat e Jasharëve në themelet e të cilave i ka rrënjët liria e Kosovës.

Gjaku nuk bëhet ujë, atë as toka nuk e tretë atë, gjaku nuk e donë të shkelet, por ja që po ndodhë dhe paturpësisht gjaku i dëshmorëve po shkelet nga politikanët tanë që janë shndërruar në ego-shprishur dhe maskarenj të paskrupulltë. Për këtë as ne populli nuk jemi të pafajshëm sepse pa votat tona këta nuk mund të arrijnë pushtetin. Prandaj për mos të na zënë ndonjë mallkim i gjakut të derdhur për liri që po shkelet, ne duhet të mendojmë mirë dhe te reflektojmë nesër të kutitë e votimit.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …