Fitorja e Vjosa Osmanit dhe Albin Kurtit nuk ishte as mund të jetë referendum në kuptimin e besimit të qytetarëve të Kosovës

Fitorja e Vjosa Osmanit dhe Albin Kurtit nuk ishte as mund të jetë referendum në kuptimin e besimit të qytetarëve të Kosovës

Nuk ishte Referendum, fitorja e djeshme në zgjedhjet e 14 shkurtit nga Vjosa Osmani e Albin Kurti,  sepse 56 për qind e qytetarëve të Kosovës nuk morën  fare pjesë në zgjedhje, meqë nuk i besojnë krerëve politikë,  të cilët e udhëheqin vendin dhe qëndrojnë indiferentë ndaj cilësdo parti që merr shumicën e 45 përqindëshit,  që iu beson politikanëve, nga të cilët, shumica syresh  përfitojnë në të gjitha segmentet si zënien me punë në të gjitha nivelet, grante për firma dhe veprimtari prodhuese, fitim tenderësh dhe sa e sa burime të tjera pasurimi.

Askund në botë nuk ka referendum të suksesshëm me 45 për qind të qytetarëve të një shteti dhe për më shumë nga kjo përqindje,  partia e Albin Kurtit, me gjysmën e LDK-së që e mori përmes votuesve të Vjosa Raif Osmanit, arriti të marrë 48 për qind të votuesve, jo në nivel vendi sikur thuhet me prepotencë, arrogancë e eufori, por në nivel të 45 përqindëshit që ka marrë pjesë në zgjedhjet e 14 shkurtit.

Albin Kurtit tani nuk po i kujtohet koha kur si humbës për 15 vjet garë, me protesta,  identifikohej me 60 përqindëshin e qytetarëve të Kosovës që nuk votonin. Tani nuk flet fare për gjysmën tjetër, që numerikisht është shumë më e madhe, por flet për besimin që ka marrë nga më pak se gjysma e atyre që kanë marrë pjesë në zgjedhjet e 14 shkurtit dhe kjo do të thotë se flet në emër të një të katërtës së numrit të përgjithshëm të qytetarëve me të drejtë vote në Kosovë.

Po kështu Albin Kurti, sapo u shpall rezultati preleminar premtoi se nuk do të hakmerret, por pa treguar se për cilën hakmarrje paska qenë fjala, ndaj kujt paska qenë e orientuar ajo dhe kë paska vendosur ta mëshirojë e ta amnistojë.

Pozita superiore nga e cila flet Kurti, tregon më së miri pretendimet, ambiciet dhe hakmarrjen, sidomos tani kur kreu i luftës së UÇK-së po përballët me padrejtësinë më të madhe që iu ka bërë jo vetëm Kosovës por tërë shqiptarëve liridashës nga  e ashtuquajtura “drejtësi ndërkombëtare”. Se cili është qëndrimi i Albin Kurtit lidhur me të arrestuarit e Gjykatës Speciale, flet fakti se kërkon lirimin nga arresti vetëm të bashkë-partiakut të tij, Rexhep Selimi, pasi e konsideron të pafajshëm, vetëm sepse ka ndjekur besnikërisht veprimet e dhunshme  të Vetëvendosjes në sheshet e Prishtinës dhe brenda Kuvendit të Kosovës.

Nuk mund të quhet referendum dhe votë përcaktuese e popullit fitorja në zgjedhje mbi kurriz të kreut të luftës së UÇK-së dhe partive politike, që kanë prejardhje nga lufta jonë çlirimtare e fitimtare.

“Referendumi” që anashkalon luftën e UÇK-së, nuk ka bazë morale, as përcakton vullnetin e shumicës së 55 për qind të qytetarëve, që nuk kanë marrë pjesë në zgjedhje dhe pjesës tjetër që ka votuar për PDK-në, AAK-në dhe Nismën.

Fitorja e Albin Kurtit dhe Vjosa Osmanit, është fitore e thjeshtë politike e bashkimit të dy forcave me programe  të kundërta mbi bazën e përcaktimeve partiake, pjesës pacifiste rugoviane dhe asaj revolucionare, një ngjizje  që ka gjetur gjuhë të përbashkët për tu veshur me pushtet dhe për të thithur të gjitha të mirat materiale që i afron qeverisja e bashkëqeverisja. (RKL)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …