Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Deputeti i PDK-së, profesori, Ardian Kastrati, ka reaguar pas kritikave që mori lidhur me një status ku përmendte fjalët e publicistit, Faik Konica, që ka përshkruar një grua me mbipeshë, të kohës së tij, para më shumë se 100 vitesh. Profesori Kastrati Ai ka thënë se nuk ka dashur ta ofendojë as presidenten e sapo zgjedhur Vjosa Osmanin, e as deputeten që kaloi nga PDK-ja në Vetëvendosje, Adelina Graincën. Por ka saktësuar e “Gjithmonë i ka pëlqyer shumë satira e Faik Konicës. Në një shkrim të botuar në ‘ Gazeta Dielli’ mes tjerash gjeta këtë përshkrim satirik të Konicës (për një ish zyrtare të lartë të Stambollit) që sonte më bëri të qesh me lot: ‘…një fshatarake me një bark si kadë e me këmbë si magje, me një palë duar të trasha e të pjekura, e me me një fytyrë të fryrë e të kuqe si piper t’Ohrit’”.
Asgjë të keqe as aq analoge nuk ka në këto vargje, tekefundit ato i ka shkruar Faik Konica jo profesori, Ardian Kastrati.
Përpjekja për të ngulfatur zërin e opozitës, është punë koti dhe më sjellë në kujtesë përpjekjen e Don Kishotit dhe Sanço Pançës, kundër Mullinjve të Erës, në romanin e shkrimtarit të madh spanjoll e botëror, Miguel de Servantes, Don Kishoti i Mançës.
Po kështu, në analogji me krahasime të tilla, përgjithësisht letrare, pavarësisht se me kënd aludohet, mund ta shpërfaqin edhe me D’ Ulqinjen e Tobozës, një personazh i latuar me shumë kujdes nga shkrimtari, që ka shumë të ngjarë të ketë qenë, Zonja Ulqinake e Taraboshit të Shkodrës, rrëfim që Servantesi e kishte dëgjuar gjatë kohës sa ishte në burgun e një kapiteni arnaut të marinës, mbase edhe në Ulqin, në shekullin e 16-të.
Kërkesat inatzeza të militantëve të Vetëvendosjes, në mesin e disa studentëve apo në radhët e OJQ-ve që mbështetin këtë parti, me qëllim për të ngulfatur zërin e opozitës, sikur në këtë rast, tregon se pozita tani ka filluar hakmarrjen e paralajmëruar se do të ngre zhagas të korruptuarit nga radhët e opozitës, edhe pse aktualisht nuk i ka në përballje Hashim Thaçin e Kadri Veselin, por ka “mjaft peshq” të tjerë që kërkon t’ i gjuajë.
Kapja pas fjalëve të një profesori dhe analisti me qëndrim kundër pozitës, tregon më së miri se pozita nuk është e kënaqur me fitoren, sepse i druhet me të drejtë opozitës, e cila nuk e ka pranuar për kryetare një zonjë, jo sepse është e trashë e me mbipeshë, jo sepse është femër, jo sepse ajo përngjet me një femër, të cilën dikur e paska piketuar Faik Konica, por sepse është figurë përçarëse, hakmarrëse, arrogante, një politikane dikur përkthyese e Hashim Thaçit dhe e autoriteteve të UNMIK-ut, të cilën e ngriti partia nga e cila ajo ia mori gjysmën dhe iku.
Këto janë disa nga arsyet, pse opozita me të drejtë nuk e ka votuar një kryetare, e cila nuk e ka besimin e shumicës as të “popullit votues”.
Për ta postuar në krye të Presidencës, Vetëvendosjes iu desh të blejë vota nga partitë e tjera, të blejë deputetë e deputete që “shiten e blihen” në raste të tilla, të blejë edhe deputetë nga radhët e pakicave, për t ia bërë kuorimin, ( duke ia mbajtur “zhagun”) kryetares, e cila jo vetëm që nuk paraqet personin unifikues, por ajo ka përçarë dhe ka ndarë në dysh partinë, e cila e ka lindur, e ka edukuar, e ka rritur, e ka shkolluar e dhe e ka bërë politikane me frymën, politikën dhe ideologjinë e Lidhjes Demokratike të Kosovës.
Si mund të jetë unifikuese dhe e pranueshme një kryetare e tillë, të cilën tani nuk guxuaka kush as ta krahasojë me femra të tjera, qoftë edhe për nga fiziku, madje as të postojë shkrime ku mund të aludohet ndonjë ves apo cen i saj.
20 protestuesit e sotëm para Rektoratit, dhanë një sinjal të mungesë së durimit dhe mungesë të dijes e perceptimit real të një situate të caktuar, pasi ata mendojnë se “gjithçka që fluturon edhe hahet”, sepse përdorimi qoftë edhe me qëllim të caktuar i vargjeve të publikuara, qofshin ato satirë, sarkazëm, ironi nuk i atribuohen dot përdoruesit, cilido qoftë ai.
Çfarë të keqe ka nëse i citojmë vargjet e më poshtme të Gjergj të Fishtës, duke aluduar në politikanët që e morën pushtetin sot, qofshin edhe aludim i drejtpërdrejtë në situatën pas ndërrimit të qeverive.
Këto vargje kanë qenë dhe janë aktuale, si dje, si sot, si mot. Punë e madhe se kush mund të hidhërohet.
M’kambë kryekungujt prej si u vunë,
Duel padija n’krye të vendit;
Njerëzt e kënuen u poshtnun,
Metën t’urtit jashtë kuvendit.
Duel me faqe t’bardhë trathtari,
Shpirt e fis qi ka kuletën;
U ndëshkue pa dhimbë Shqyptari,
Qi për fis nep gjan e jetën.
Shqynis zani atbotë i humbi,
T’huejt mi qafë i a vunë themrën,
E e mloj skami, terri e gjumi,
Djelmt e vet i a lnurën zemrën.
E Shqyptarët jo veç s’e nisen
Për kto punë përjashta Momin.
Por ma fort, medje, e konisen.
Msue gjithmonë me ndërue llomin…
E njikshtu, qitash, njaj i cili
S’e la mrendë e detit vala,
S’e la ferri, toka e qielli,
N’ Shqypni majet porsi njala.
…
Ju rrugaca sallahana
vagabonda shakllabana
rricna t’ndyet, mikrobe të kqi
qi të mjerës moj Shqipni
kthelltë hi i keni në mushkni
pa dhimbë gjakun tuj ia pi,
por der kur, bre batakçi!
Bre coftina, kalbe mbi dhè
der kur ju, tu tallë me ne,
do t’na qelbi fis e atdhè?
Ah! Bre ju..nuk dij shka u kjoftë,
se tash ma jemi tue u njoftë,
se kush jini e shka jini
se kah shkoni e se kah vini
plang e shpi se kah i kini
e sa pare u ban gjaku:
se për ju, po, duhet laku,
për me u vjerrë o kund m’do i shpat!
Deri dje, pa kmishë mbi shtat,
me ‘i gjysmë setre t’pa astar,
lshuemum krahve kalavar
e me ‘i komçë t’njtitme nën grykë:
pantallonat me “gjyslykë”
kto edhe lidhun me nji spagë:
shtatit rreshke e ba saragë,
t’tanë gordec e berbalec
pa ndo ‘i msim, pa ndonji dije,
me ‘i fillore a nji iptadije,
erz e shpirt qitun nën themër:
turq a sllave a grek me zemër,
falun barkut veç Shqipnisë,
si ajo marrja e t’gjith njerzisë…
tuj u shite ju për gjithë treg,
sod na mbahi “Skandërbeg”,
e ngërdhucë, goditë, limue,
rrue, qethë, pipirique,
tash n'”smoking”, tash në “bon-jour”
ju, qi dje s’kishit as ushkuer
me lidhë brekët me nder me thanë
m’sahan t’huej gjithmonë me ngranë,
rrugën krejt na e keni zanë,
ke na shkoni pash e m’pash,
edhe besa me “gulash”
me “afishe” e me “sultjash”,
me “kjumshtuer” e me “ashurè”,
“kosha gjelash” si kubure…
