Sadik Halitjaha

Sadik Halitjaha: Gjykata speciale, absurditetet dhe anomalitë skandaloze

Thuhet se shkas dhe arsyetim i krijimit të Gjykatës Speciale  ishte mos arritja e Kosovës ta bëjë një gjykatë për të i dënuar të pa ndëshkueshmit.

Ndërsa qëllim i evropianeve për të u shfajësuar nga Serbia bile për të u shfajësuar kanë ndikuar përmes politikave të tyre edhe tek NATO gjë që duket qartë. Shfajësimi për shkak të intervenimeve të vitit 1999. Krejt për ketë qëllim këshilli i sigurimit Evropian përmes Dik Martit aprovoi një rezolutë për të u hulumtuar shpifjet monstruoze! Gjëja se UÇK-ë, ka bërë transplantim të organeve njerëzorë. Çka që është absurdë i pa shembullit, i imagjinuar dhe i konstruktuar vetëm për ta arsyetuar krijimin e kësaj Gjykate raciste. Për ti ndjekur e dënuar, shantazhuar luftëtarët e lirisë gjëja për faje të tyre gjatë lufte, bile edhe pas lufte! Kjo u aprovuar në një rezolutë të këshillit Evropian që nga u kërkuar themelimi i gjykatës speciale. Por me kaq nuk do të pajtohej Serbia sikur kjo gjykatë të ishte edhe për të tjerët dhe në Kosovë, sepse ndëshkimi i pa mjaftueshëm do të ishte për ata që e luftuan serbin. Me shantazhin që ju banë qeveritarëve dhe parlamentit duke i detyruar me ndërruar edhe ligjet dhe nenet kushtetuese u votuar kjo Gjykatë speciale e quajtur e Kosovës dha pa asnjë garanci të sajë dhe u vendos të jetë jashtë Kosovës pa pëlqimin e Kosovës.

Çuditërisht quhet Gjykatë për dënimin e UÇK-së e pa shembull  bile jo vetëm një etnie por edhe selektive brenda saj. Merret vetëm me kryengritësit luftëtarët e vërtet me themeluesit dhe bartësit e luftës. Pikërisht ata që ka synuar Serbia gjykim ,ma drejt ata që e luftuan dhe e përzunë Serbinë nga Kosova, ata që me ç’do kusht e shkëputën dhe e pavarësuan Kosovën. Shtrohet pyetja pse si marrin të FARK-ut, sepse këta ishin të përpjekurit e Serbisë për ta mbajtur Kosovën nën ombrellën e sajë dhe për të qenë vetë në pushtet nën pushtuesin. Lind pyetja kombësitë të tjera që ishin pjesë e UÇK-së, ashkali romë apo të ardhur francez, gjerman apo turq pse nuk janë objekt i përndjekjes, sepse s’janë ata me të cilët Serbia do të hakmerret apo nuk pajtohet. Serbia arriti që përmes Rusisë ta ketë në krye te kësaj prokuroreje të kësaj gjykate prokuroren ruse nga KGB-ja, dhe rreth 700 dëshmitarë serbë e serbofilë me mira dosje e kallëzime të i prezantoj në prokurorinë e gjykatës speciale. Krejt kësaj ju gëzuan shumë gazetarë e zagarë, shumë analistë e banalistë. Shumë qyqarë e zuzarë duke kërkuar vdekjen e luanëve që majmunet të bahen mbretër, e pasi ta lidhin mirë Kosovën të ja kthejnë sovranitetin e Serbisë!!!

Tani zhvillimet e situatave kaotike, ftohen dëshmitarë nga Kosova. Megjithatë dhe misionaret i madhërojnë i veshin me vlera duke ju thanë dalshi faqe bardhë keni me ngadhënjye keni me u kthyer, ju i mbroni vlerat e luftës dhe do të jeni të pa fajshëm?! Absurd i pa shembull. Ky lloj dëshmitaresh janë faqe zi këta ju kompletojnë akuzat Çlirimtareve këto i bënë për interesin e vetë mbrojnë vetën e tyre dhe përbaltin luftën. Këtu nuk e kisha fjalën për ata spiun që ishin gjatë lufte në shërbim të Serbisë qofshin edhe në radhët e UÇK-së. Pastaj të EULX-sit, tani dëshmitar të mbrojtur me identitete të ndryshuara me azile të fituar dhe me para të paguar mirë si dhe shumë të premtuara qe veçqë mundë ti ëndërrojnë se kurrë s’mundën të i marrin parat me mija e miliona të premtuara. Vet prokuroret i kushtëzojnë, nëse kërkoni ma shumë ne ju publikojmë emrat.

Kështu që spiun dhe të bahesh shtëpi, s’ka mundësi, o panteoni o i dëmtuari apo vet ja merr jetën vetes, ky është fundi i spiunit. Kërkoj se Paku luftëtaret ta kuptojnë drejt dhe ta shpjegojnë drejt kush po akuzohet jo kush po ftohet dhe mos të bëjmë barazime të tilla e kanë devalvuare vlerën krejt, i zoti shtëpisë të dera qeni ke oxhaku!!!

Pastaj Avokatet për hesapet e tyre dhe për shërbimin, lojalitetin ndaj kësaj gjykate ju mbyllin gojën klientëve të vetë, ju thonë mbrohu në heshtje!!! Ata që janë të akuzuar dhe që janë bartësit dhe përgjegjësit e luftës ta mbyllin gojën dhe të mbrohen në heshtje!!! E ata që spiunojnë akuzojnë e shantazhin në ta bëjnë punën e tyre!

Kur ndonjë njeri ma i vetëdijshëm do t’ i përgjigjet akuzës së pa bazë dhe do të sqarohet dhe mbron drejtësinë e luftës i thonë  disa nga Avokatet mos fol e mos trego se keni pasur struktura rregullore e zi ngjir komandues! Pothuaj se keni qenë grupe të vogla të pa organizuara mirë dhe civile e nuk din gjë se që ka pasur e çka ka ndodhur përtej bregu apo te grupi tjetër! Kjo vërtetë rrënon komplet vlerat dhe vartësin e luftës. Sikur këtu ka pasur bashibozuk dhe banda e terrorist si që i paraqet Serbia.

Vërtetë e dhimbshme dhe e pa durueshme se çka po ndodhë me luftën tonë për liri me luftën mbrojtëse e të detyrueshme të jesh  gjallë apo të vdesësh. E dëmshme për ardhmërinë dhe vlerësimin e popullit shqiptarë nga të tjerët që po bëjnë eksperimente me ne ngase evidentohen të gjitha dobësitë, poshtërsitë dhe mungesë e dinjitetit, rrenat, mashtrimet do të barten në zhvillimet e së ardhmes.

Pasojat ma të mëdha po i përjeton tani Kosova dhe në të ardhmen e afërte do te ketë hakmarrje ndaj atyre shpifës dhe spiuneve, krejt keto shkojnë në dëm të popullit tonë edhe në të ardhmen e largët sa që do të mendohet a duhet të luftohet për liri? Pasi që nëse është vret lufta të vret paqja?! Krejt kjo ka lidhje jo veçqë me të kaluarën po me të tanishmen dhe të ardhmen. Prandaj duhet hapur Sytë dhe ta dimë mirë kanë e kemi mikë e kanë armike! Kanë me bë çmos mbi Kosovën vetëm me pajtuar Serbinë e kjo e fundit gjithmonë kryet në Evropë e trupin në Rusi! NATO edhe se thonë kanë marrëdhënie te mira me Serbin?! Ajo blen armët ma të sofistikuara të kohës së tanishme që ka Rusia.

S-400 raketa Pancir e shumë të tjera që i dimë e mundë të mos i dimë? E krejt ky arsenale armesh përse i duhet Serbisë nga kush do të sulmohet? Apo ma drejt kanë do ta sulmoj? NATO duhet të jetë e vetëdijshme se këto armë mundë të përdoren kundër saj qoftë në ndonjë konflikt direkt apo indirektë me Serbinë, apo Rusinë. Evropa kurrë s’ka dashur të na dëgjojë e të na kuptojë, kur ju kemi thanë në ankesat tona se ç’ është Serbia por gjithmonë në ulje të pazareve me Rusinë ka favorizuar Serbinë dhe na ka shkatërruar duke na ndarë në pesë shtete. Po të mos e kemi Amerikën do të na kthenin mbrapshtë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …