Agron Neza, qytetari shqiptaro-amerikan që përmendet në dosjen hetimore të ish-agjentit të FBI, Charles Mcgonigal, ka reaguar për akuzat në adresë të tij

Nuk kisha ndermend te merresha me Sali Ram Berishen dhe as me deklaratat e tij por po shof qe po e ben çorbë gjithë median dhe publikun shqiptar, e në të njejten kohë po mundohet të hedhë baltë.

Edhe në shtator të vitit të kaluar 2021 në një emision të drejtuar nga njëfarë Peka, emrit tim ju kushtua më shumë se 40 perqind e emisionit, duke sjellë një gazetar nga Kosova i quajtur Milaim Zeka, duke shpifur në mënyrën më të ulët pa asnjë etike njerezore, e aq më pak etikë gazetarie.

Desha të reagoj qe ateherë, pasi shumë miq të mi por edhe të Sali Berishes me thanë e ka nxit Saliu dhe ndonjë tjetër. Unë desha vetem t’i tregoj Milaimit dhe Saliut se Ali Ibër Neza një nga Themeluesit e Lidhjes së Prizrenit dhe zv.komandant i heroit Sylejman Vokshi, është xhaxhai i gjyshit tim.

Ali Ibra ka dy buste në nderim të figurës së tij; një në Gjakovë, ku në inagurim ka qenë edhe Saliu, dhe tjetrin në Tropojë, ku është edhe vendlindja e Saliut, por këtu nuk mori pjesë Saliu, për arsye qe ai i di vetë.

Babai im, Bajram Neza, që Saliu e kishte një nga miqtë më të afërt ka qenë një nga drejtuesit e Tropojes nga fillimi i viteve 70’ deri në 1987. Diku në 1983-’84 UDB-ja beri perpjekje per ta vrarë pikërisht për patriotizmin dhe dashurinë që kishte për Kosoven, të cilën nuk rrinte pa e përmend në çdo aktivitet.

Ndërsa unë, Agron Bajram Neza, i akuzuari nga Milaimi dhe Berisha kam punuar në vitet 1991-1992 në Drejtorinë e Zbulimit Shqiptar, në sektorin e Kosovës duke dhënë kontributin tim për çështjen e Kosovës. Njerëzit që kanë punuar me mua si në Shqipëri dhe në Kosove në ato vite, e dinë.

Tani po kthehem te ngjarjet e këtyre ditëve ku Sali Ram Berisha me çfarë flet, po me nxjerr që jam James Bondi shqiptar qe nuk paskam lënë gje pa bërë. Saliu është një shpifës ordiner që per interesat e tij politike dhe personale eshte gati të shpife mbi gjithshka dhe te shkojë edhe meëë tej shpifjes nëse mundet. Ai ka rekorde të errëta në lëmin e shpifjes.

Po sqaroj gazetarët, opinionistët, analistët dhe shqiptarët tanë të dashur kudo që janë (dhe ky do të jetë reagimi im i fundit) se:

Me Kryeministrin e Shqipërisë, Edi Rama, jam prezantuar diku në vjeshtën e vitit 2017, nepermjet mikut tim Charles Mcgonigal ish- Drejtor i Zyres së Kundërspiunazhit të FBI-se për NY, në Zyrën e Kryeministrit, takim që zgjati ndoshta më pak se dy minuta.

Pas ketij takimi jam takuar dhe disa here te tjera dhe në keto takime ka patur edhe njerez të tjerë. Nuk mund të them qe KM i Shqiperise eshte miku im e as une miku i tij perveçse një i njohur. Asnjehere me kryeministrin Rama nuk kam biseduar çështje biznesi dhe as parash e gjithashtu mund të them të njëjtën gjë edhe për stafin e tij me të cilet mund të njifem, sic njoh dhe kam miq edhe të PD, PR, PSD, PL e të tjera parti në Shqipëri.

Berisha shpif se parate qe i kam dhënë mikut tim Charles McGonigal janë para të KM Edi Rama apo njerëzve te tij. Kjo kategorisht NUK ESHTE E VERTETE.

Jam i bindur që KM Rama çeshtjen e dhenkes se parave e ka mesuar nga shtypi në të njëjtën kohë që e ka mesuar dhe Sali Berisha dhe çdokush tjeter. Këtu perfundon çeshtja në lidhje me paratë që unë i kam dhënë Charles McGonigal.

Shpresoj qe z.Rama të marrë avokat nëse, nuk e ka marrë akoma, dhe t’i drejtohet Gjykates për shpifje.

E kam konsideruar ta bëj dhe vetë nje gje te tillë ndaj Sali Berishes, por fakti qe ai eshte Tropojan e une Tropojan po më pengon. Megjithëse Saliu nuk ka ujë në sy në ketë aspekt. Historite e Tropojes janë shume të hidhura, fatkeqësisht.

Dhënien e atyre parave nga unë te Charles McGonigal e kam nje çeshtje personale, paratë janë dhene nga une per të m’u kthyer dhe nuk kanë të bejnë me asnje biznes apo aferë siç i interpreton Sali Ram Berisha me qëllim super dashakeq e djallzor për interesat e tij, qe ai i di mirë.

Besoj kjo eshte e mjaftueshme dhe do ishte mire qe analiste, opinionista apo gazetaret ne Shqiperi pa marre parasysh nese i perkasin apo jo ndonje partie te mos nxitohen me konkluzione e te mos shprehen para kohe; të mos shpifin apo intrigojne per hir te dikujt dhe as per te rritur numrin e klikimeve, shikuesve apo lexuesve, sepse detyra juaj eshte te pasqyroni realitetin, i mire apo i hidhur qofte ai. Nëse nuk beni ketë, nuk do keni ndonje vlerë.

Unë i kam ndjekur lajmet e ketyre diteve dhe shumë prej njerezve të medias jane me kembe ne toke dhe mend ne kokë, pa emocione dhe tendenca. I falenderoj.

Në fund, dëshiroj të permend se ashtu siç thotë edhe i nderuari ish– Presidenti z.Ilir Meta, ta marim këtë cështje “me qetësi dhe dashuri”. Çdo gjë tjetër që mund të flitet apo shkruhet në lidhje me dhënien e parave nga unë Agron Neza, tek Mr.Charles McGonigal, është thjesht trillim.

Agron Neza

New Jersey, 25 Janar 2023  (Dita)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …