Njohja e pavarësisë së Kosovës nga Izraeli nuk ishte miqësore, por e kushtëzuar me njohjen e Jerusalemit, si kryeqytet

Njohja e pavarësisë së Kosovës nga Izraeli nuk ishte miqësore, por e kushtëzuar me njohjen e Jerusalemit, si kryeqytet

Si në Shqipëri, por veçmas në Kosovë, sulmet e Hamasit lundër pushtuesit izraelit po konsiderohen sulme terroriste, por nuk konsiderohen si të tilla, sulmet shfaronjëse të këtij shteti cionist kundër qindra mijëra banorëve të Palestinës. Po anashkalohet fakti në Izraeli e ka pushtuar  Rripin e Gazës ushtarakisht dhe e ka kolonizuar qysh prej vitit 1967. Nuk përmendet fakti se për një hebre të vrarë, ka ndodhë që ushtria e policia izraelit ka vrarë qindra palestinezë.

Hamasit nuk i falet sulmi i paparalajmëruar, por sa qindra e mijëra deri tani ka sulmuar ushtria dhe policia izrealite  popullatën palestineze, pa asnjë paralajmërim.

Hamasit nuk i falet pse po mbanë pengje nga radhët e popullatës civile, në kohën kur Izraeli mbanë peng, tërë Palestinën, nën dhunë e terror,  tërë një popull rreth 2 milionë e gjysmë banorë.

Është ndërgjegjja e tradhtuar e kryeministrit të Kosovës, Albin Kurti dhe kryeministrit të Shqipërisë, Edi Rama  dhe e sa e sa të tjerëve kur mbështesin gjakmarrjen e Izraelit kundër palestinezëve, vetëm sepse kështu dëshiron Amerika dhe shtetet perëndimore.

Të gjithë shqiptarët e dinë se Izraeli e ka njohur pavarësinë e Kosovës, me kusht që Kosova ta njohë Jerusalemin, (qytetin e shenjë të tri feve monoteiste) si kryeqytet të Izraelit, të cilin e ka njohur vetëm Amerika dhe asnjë shtet tjetër i botës. Këtë akt të Izraelit nuk e njeh as OKB-ja, as BE dhe asnjë organizatë me rëndësi e botës.

Ta përkrahësh Ukrainën që po lufton për kthimin e territoreve që ia ka aneksuar  Rusia dhe të pajtohesh e ta arsyetosh me pushtimin e Rripit të Gazës nga Izraeli dhe ta dënosh luftën çlirimtare të popullit palestinez, nuk është vetëm vrasje e tradhti e ndërgjegjes por edhe pajtim me krimin shtetëror të një shteti kundër tërë një popullate, vetëm sepse ka fe tjetër.

Anashkalohet fakti se Izraeli luftën tonë çlirimtare e ka konsideruar terroriste dhe e ka arsyetuar pushtimin serb të trojeve shqiptare. Izraeli nuk e ka përkrahur intervenimin dhe bombardimin e Serbisë nga  NATO-ja. Arsyetimi i krimit shtetëror kundër tërë një populli që kërkon liri, drejtësi, barazi është pajtim me të ligën, me antinjerëzoren.

Në Kosovës të paktën  deri tani ka reaguar kryetari i PSD-së, Dardan Molliqaj, duke komentuar luftën e Izraelit  në Rripin e Gazës. Ai  ka dënuar fuqitë e mëdha për mbështetjen që po i japin Izraelit. Liria i takon secilit dhe jeta e qytetarëve palestinezë duhet të njihet dhe mbrohet sikur ajo e secilit. Politikat kolonizuese, segreguese dhe në shpërputhje absolute me rezolutën e viti 1967 do të duhej ta penalizonin Izraelin. Çdo mbështetje e luftës, ushtarake, logjistike e politike në Gaza, kundër qytetarëve atje, jep të kuptohet se shqetësimi i fuqive të mëdha nuk është jeta e njerëzve, barabartësisht”, ka shkruar ndër të tjera Molliqaj.  Konfliktet e pazgjidhura çdo herë janë në kurriz të popujve të shtypur, të kolonizuar, të varfëruar. Është premtim për dhunë e viktima. Dënimi i terrorit, por mbështetja e bombardimeve që Izraeli po shkakton ndaj popullatës civile janë akte të një padrejtësie historike. Ne themi se qëllimi nuk e arsyeton mjetin, prandaj terrorizmi nuk është i pranueshëm, por as nuk është vetë problemi. Ai është pasojë e mungesës së vendosjes së drejtësisë; të drejtës së popujve për vetëvendosje.

Dhe ja cili është lajmi më i ri i egërsisë izraelite, i drejtuar kundër tërë një populli . Ministri izraelit i Energjisë, Israel Kac ka njoftuar  se ka udhëzuar autoritetet që të ndërpresin furnizimin me ujë në Rripin e Gazës, transmeton Anadolu. “Të gjitha tubacionet e furnizimit me ujë nga Izraeli në Rripin e Gazës janë shkëputur”, citoi televizioni izraelit “Channel 12” të ketë thënë ai . Ministri deklaroi se furnizimet me energji elektrike dhe karburant janë ndërprerë për Gazën dy ditë më parë. Masa e fundit vjen pasi ministri izraelit i Mbrojtjes, Gallant vendosi të hënën të zbatojë rrethim “të plotë” në Gaza, duke njoftuar ndërprerje të plotë të energjisë elektrike, ushqimit, ujit dhe karburantit për Rripin e Gazës. Që nga e shtuna, kur nisi konflikti i fundit midis Hamasit dhe forcave izraelite, Izraeli ka mbyllur të gjitha vendkalimet me Rripin e Gazës në të dy drejtimet. Izraeli i ka goditur ndërtesat e banimit, përfshirë blloqet e ndërtesave të larta, si dhe shkollat gjatë bombardimeve në Rripin e Gazës, duke vrarë civilë, tha të martën komisionari i Lartë i Kombeve të Bashkuara për të Drejta të Njeriut, Volker Turk.

Pavarësisht kësaj  barbarie ku lihen pa ujë më shumë se  2 milionë njerëz, në një vend me burime të pamjaftueshme të ujit,  Kancelari gjerman, Olaf Scholz, ka paralajmëruar vendet kundër një konflikti më të gjerë në Lindjen e Mesme. Duke folur për gazetarët në Hamburg, përpara një takimi të përbashkët të kabinetit gjermano-francez, kancelari Scholz tha se Gjermania dhe Franca qëndrojnë fort në anën e Izraelit kundër sulmeve të grupit të rezistencës palestineze ‘Hamas’. Amerika, Mbretëria e Bashkuar, Franca dhe Gjermania janë dakord. Kjo nuk duhet të kthehet në një zjarr të egër në rajon. Kjo është arsyeja pse, në këtë situatë, askush nuk duhet të ushqejë më tej këtë terror. Ne do të flasim dhe do ta koordinojmë nga afër këtë me partnerët tanë në rajon. Scholz tha se së bashku me presidentin francez, Emmanuel Macron, ata po planifikojnë të kenë një telefonatë me presidentin amerikan, Joe Biden dhe kryeministrin britanik, Rishi Sunak, për të diskutuar mbi zhvillimet e fundit.

Ahmet Qeriqi

  1. 10. 3023

Prishtinë

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …