Jakup Krasniqi

Jakup Krasniqi: 90% të parametrave të përdorur për shënimin e Demarkacionit janë të pavlefshëm

Nga ajo që dëgjuam në medie për shënjimin e kufirit me Malin e Zi, pa asnjë hezitim mund të konstatohet se ata parametra jo vetëm që nuk janë të vlefshëm, por janë më shumë se qesharak e fyes për t’ju shitur si punë e ndershme e profesionale njerëzve me inteligjencë edhe nën mesatare?!!! Kjo është më shumë se fyerje për qytetarin e fshatarin tonë që e ka shkelur dhe shfrytëzuar me dekada atë pjesë të atdheut. Unë nuk mund të kuptoj në asnjë mënyrë, si është e mundur që një kufi që ka histori, më se paku mbi 60 (76) vjeçare, kur demarkohen të përdorën ngjarje, data e dokumente që në asnjë mënyrë nuk do të duhej as të përmendeshin se jo më të përdoreshin si parametra përcaktues në shënimin e kufirit më Malin e Zi.

Cilat janë ato ngjarje e dokumente që nuk është dashur as të përmendeshin?

Në asnjë mënyrë e në asnjë formë nuk është dashur të përmendeshin: Marrëveshja e Kumanovës e 10 qershorit 1999, as hartat e NATO-s, as Bisedimet e Vjenës e Dokumenti Gjithëpërfshirës për Zgjidhjen e Statusit Politik të Kosovës i njohur edhe si Dokumenti i Presidentit Ahtisari, as Deklarata e Pavarësisë së Kosovës e Kushtetuta që e kemi në përdorim, nuk do të duhej fare që të përmendeshin si parametra për shënimin e kufirit në fjalë. Në disa raste janë përdorur (përmendur) edhe viti 2007 e 2008, që për ne këto data janë krejt të pa njohura në çdo pikëpamje?! Çka fshihet prapa tyre, nuk më është e njohur, ndonëse kam marrë pjesë në shumë procese e marrëveshje që nga Rambujeja. Madje kam marrë pjesë në shumë takime e bisedime, para dhe pas Pavarësisë së Kosovës (më 12 shkurt 2008), përfshirë edhe procesin e hartimit të Kushtetutës sonë, por në asnjë rast nuk është biseduar për kufirin.

Në renditjen që bëra më lartë, nuk më është e qartë si u gjet edhe Kushtetuta e vitit 1974 e jo ngjarje, dokumente e harta të ndryshme (gjeografike, shkollore, topografike, ushtarake etj.), të para e pas saj e krejt deri në vitin 1998?! Kushdo që do të ishte nisur nga parametra e theksuar më lartë, përfshirë edhe pronat kadastrale të qytetarëve, nuk do të mund të vinte në ndonjë përfundim tjetër, veçse këtu ku ka arritur Komisioni i Qeverisë së Kosovës, në përfundime krejt të gabuara.

Mendoj se këto janë dëshmi të mjaftueshme se Komisioni qeveritar ka qenë jo profesional, jo i përgjegjshme, aspak vigjilent për çka ka ardhur në përfundime të gabueshme, gabime që pala jonë në asnjë mënyrë nuk duhet t’i pranoi, përkundrazi duhet të kërkoj përgjegjësi. Në një situatë të tillë, Komisioni do të duhej të dorëhiqej ose të shkarkohej nga organi që e ka themeluar. Ky veprim do t’i hapte rrugë formimit të një Komisioni të ri gjithëpërfshirës, i cili do të rivlerësonte procesin e demarkacionit të kufirit më Malin e Zi.

Konsideroj se, si Republika e Kosovës e po ashtu edhe Mali i Zi, duhet të janë të interesuar që shënjimi i kufirit, midis vendeve tona, nuk do të duhej të mbetej burim konflikti nder shtetëror as për sot e as për nesër, por do të duhej të ishte bërë me drejtësi e pajtim të plotë mes palëve. Mbase do të duhej të ishte një lloj feste e përbashkët mirëkuptimi e mirëbesimi për një fqinjësi të mirë e më paqe të përhershme. Në fund të fundit ky do të ishte në interes të dy vendeve e kombeve tona, të jetuarit në paqe e fqinjësi të mirë e të përhershme!

Jakup Krasniqi: Kryeministër më kë dreqin je

Kur para më shumë se 40 viteve e shikoja dramën “Baca i Gjetajve”, me ka mbetur në kujtesë një bisedë e zhvilluar në mes Bajraktarit e Arapit të Shkodrës: Kur i pari e pyeti të dytin se me ke dreqin ishte? Ai (Arapi) do të përgjigjej: “Me të gjithë, veç me komunistët jo”.

Zhvillimet politike, sigurisht jo vetëm të ditëve të fundit dhe sigurisht nuk kanë të bëjnë vetëm më demarkacionin, ma sollën në kujtesë dialogun e Kadri Bajraktarit me Arapin e Shkodrës që e kishte pas rruar mjekrën (dialog në dramën “Baca i Gjetajve”)! Para disa ditë, Kryeministri dhe ministrat e tij, jo një herë patën deklaruar se nëse nuk ratifikohet demarkacioni, (presion ky i drejtuar mbi deputetët e opinionin publik), “do të na ik mundësia për liberalizimin e vizave”?! Pa e qarë kokën se Kosova me demarkacionin e kufirit më Malin e Zi, po humbë 0.73% të territorit, pra gati 1% . Edhe pse kushtëzimi i demarkacionit me liberalizimin e vizave është një rast i veçantë për Kosovën! Mbase Brukseli edhe mund t’i fshehë pengesat tjera?! Por, Kryeministri nuk po mjaftohet më kaq, ai se fundi ka zbuluar edhe një xhevahir të ri: “Pa ratifikimin e demarkacionit, nuk ka ushtri të Kosovës”?! Kështu si ka nisur, nesër do ta “zbuloj” një kushtëzim të ri!!! Pra, nesër mund të thotë: “Pa Zajednicen” nuk ka liberalizim të vizave”?! Ndërsa pasnesër do të pjellin një kushtëzim të ri! Dhe kështu kushtëzimet do të vazhdojnë njeri pas tjetrit. Kështu si ka nisur, do të kemi humbje të reja territoresh e sovraniteti. Asnjë nga këto veprime te Kryeministrit nuk shkojnë në shërbim të mbrojtjes se tërësisë territoriale e të sovranitetit të shtetit. Në një situatë të tillë, njeriu normal nuk ka si mos të shpërthej më tërë mllefin: O nuk na duhet liberalizimi i vizave as integrimi e as ushtri e “Zajednic”, derisa na qeverisin njerëz të mjerë që nuk dinë se çka është shteti, kombi e atdheu. Nuk na duhet këto të “drejta”, derisa na kushtëzohen më humbjen e 1% të territorit e të sovranitetit! Kushtëzimet e “zbuluara” njëri pas tjetrit nga Kryeministri e të ndihmuar edhe nga Ministrat e Kabinetit të tij, me shtyn të pyes? Me ke dreqin janë, Kryeministri i Kosovës dhe ministrat e tij? Përgjigja me erdhi krejt natyrshëm: Janë me dreqin e të birin, vetëm se, jo me qytetarët dhe Republikën Kosovës, Kryeministër e ministra të së cilës janë! Ke përfaqësojnë e ke duhet të mbrojnë ata? Qytetarët e Kosovës apo gjithë të tjerët?! Pra këta janë “më të gjithë të tjerët, vetëm me shqiptarët jo!”

Të përfundojmë: Me këto veprime te Kryeministrit “Akademik” do të duhej të reagonte fuqishëm ASHAK-u, anëtar i se cilës është, por ata kanë zgjedhur heshtjen në vend që të reagonin me argumente shkencor, duke u vërë kështu në mbrojtje të tërësisë territoriale të vendit e të interesit kombëtar! Kuptohet nga këto veprime të Kryeministrit, nuk mund të amnistohen as aleatet në qeverisje. Përgjegjësit mes tyre janë fifti-fifti, mbase edhe sipas fuqisë politike.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …