Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Në një shoqëri që ka dalë nga lufta si viktimë e agresionit shtetëror të Serbisë, roli i mediave nuk do të duhej të ishte vetëm informues, por edhe sjellje morale.
Në Kosovë, ku lufta e përgjithshme nën drejtimin e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës është fakt i dokumentuar politik, juridik dhe ndërkombëtar, çdo përpjekje për relativizmin, kriminalizimin dhe stigmatizimin e saj nuk është debat i lirë, por akt me pasoja të rënda shoqërore.
Në këtë kontekst, veprimtaria e disa portaleve dhe platformave mediatike që po emetojnë emisione, po shpërndajnë dezinformime dhe po inskenojnë debate të rreme përbën një shqetësim serioz për diskursin publik dhe sigurinë kombëtare të shtetit të Kosovës.
Nën petkun e fjalës së lirë dhe të pluralizmit të mendimeve, disa media kanë krijuar një model komunikimi ku faktet historike vendosen në të njëjtin nivel me opinionet e orientuara politikisht, duke krijuar iluzionin e një “debati të balancuar”, siç është rasti i portalit “Kojshia Show” dhe disa të tjerë.
Në kuadër të një sërë emisionesh, lufta çlirimtare nuk trajtohet më si akt rezistence kundër okupimit dhe represionit shtetëror serb, por si temë për relativizim, dyshim dhe barazim moral mes agresorit dhe viktimës.
Kjo qasje nuk është as neutrale dhe as e pafajshme. Ajo është metodë klasike e dezinformimit dhe e luftës hibride informative.
Veçanërisht problematike janë debatet e organizuara me të ftuar (spiunë të shërbimit sekret serb), të cilët në mënyrë të përsëritur artikulojnë narrativa që përkojnë plotësisht me diskursin zyrtar të Beogradit për përhapjen e lajmeve të rreme.
Individë që mohojnë karakterin e Luftës së Përgjithshme Çlirimtare të UÇK-së, nën petkun se gjoja ndihen të persekutuar si simpatizantë të Lidhjes Demokratike të Kosovës, me qëllim të relativizimit të krimeve të dokumentuara të forcave shtetërore serbe, duke e paraqitur veten si viktima të UÇK-së, kanë për objektiv që këtë luftë çlirimtare ta paraqesin, me rekomandim, si konflikt ideologjik brenda shqiptarëve.
Megjithatë, veprimtaria mediatike për delegjitimimin e Luftës së Përgjithshme nën drejtimin e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës nuk ishte dhe nuk është objektiv mediatik i rastësishëm.
Kjo është një strategji afatgjatë e një projekti më të gjerë politik, që ka për qëllim të prodhojë një narrativë historike me synim dobësimin e themeleve morale mbi të cilat është ndërtuar shteti i Kosovës.
Sulmi ndaj Luftës së Përgjithshme Çlirimtare është sulm ndaj së drejtës historike për rezistencë, ndaj sakrificës së dëshmorëve dhe ndaj vetë legjitimitetit të shtetësisë.
Nuk është rastësi që ky diskurs intensifikohet paralelisht me proceset gjyqësore selektive dhe me përpjekjet ndërkombëtare për ri formësimin e narrativës së luftës çlirimtare të Kosovës.
Pasojat e këtij dezinformimi janë të thella dhe afatgjata. Përveç asaj që u evidentua më sipër, ky narracion i konstruktuar ka edhe një qëllim thelbësor.
Shërbimi inteligjent serb synon që brezat e rinj në Kosovë të rriten në konfuzion historik dhe gradualisht viktimat të ri dënohen përmes harresës, ndërsa agresori të përfitojë rehabilitim narrativ.
Kjo strategji e shërbimit inteligjent serb ka për qëllim që kombi shqiptar të fragmentohet, uniteti të dëmtohet dhe e vërteta historike të shndërrohet në opinion të negociueshëm.
Në këtë kuptim, dezinformimi mediatik nuk është vetëm problem etik, por rrezik real për kohezionin shoqëror dhe sigurinë kombëtare shqiptare.
Kritika ndaj këtyre praktikave nuk duhet të lexohet si thirrje për censurë, por si thirrje për përgjegjësi. Liria e shprehjes nuk mund të shërbejë si mburojë për propagandën dhe përhapjen e dezinformatave nga shërbimet inteligjente, cilado qoftë origjina e tyre. Po ashtu, debati publik në nivele portalesh nuk duhet të kthehet në mjet të rishkrimit të historisë.
Mediat në Kosovë do të duhej të kenë detyrim profesional dhe qytetar që të bëjnë dallimin mes informimit dhe dezinformimit, mes kritikës legjitime dhe propagandës së kamufluar, mes mendimit racional dhe atij joracional.
Mbrojtja e së vërtetës historike nuk është akt nacionalizmi, por akt i domosdoshëm i dinjitetit kombëtar, shtetëror dhe shoqëror.
