Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Situata konfliktuale e krijuar midis SHBA-së dhe Izraelit, nga njëra anë, dhe Iranit, nga ana tjetër, ka tërhequr vëmendjen e gjithë opinionit ndërkombëtar. Kjo përplasje është shoqëruar edhe me luhatje drastike në ekonomi dhe në tregjet financiare, duke trazuar pothuajse gjithë globin. Ajo ka nxjerrë në pah jo vetëm kontradiktat e thella ndërimperialiste, por edhe oreksin për zgjerim territoresh, ose të paktën për diktimin e politikave ekonomike ndaj vendeve që zotërojnë burime të mëdha energjetike.
Në situatën e krijuar ka edhe elemente paradoksale. Donald Trump, i cili dikur dëshironte të vetëshpallej “njeriu i Nobelit të Paqes”, duket se sot ndodhet në një pozicion krejt të kundërt. Ironia dhe humori mund të jenë pjesë e kësaj analize, por e vërteta është se presidentët amerikanë nuk vijnë rastësisht në Zyrën Ovale. Ata përfaqësojnë interesat e imperializmit amerikan në përgjithësi dhe të qarqeve e korporatave të fuqishme në veçanti.
Që pas Luftës së Dytë Botërore, Shtetet e Bashkuara e kanë deklaruar hapur rolin e tyre si një fuqi që synon të udhëheqë botën. Ky mentalitet strategjik u shfaq që në gusht të vitit 1945, kur për herë të parë u përdor arma atomike mbi Hiroshimën dhe Nagasakin e Japonisë. Që prej asaj kohe, SHBA-ja ka ndërtuar një rrjet të gjerë bazash ushtarake në të gjithë globin.
Në thelb, fuqitë e mëdha nuk udhëhiqen nga miqësia, por nga interesat. Për këtë arsye, nocioni i “paqes” shpesh përdoret si justifikim për ndërhyrje dhe për konflikte të reja. Historia e pas Luftës së Dytë Botërore tregon se konfliktet vazhduan në forma të ndryshme, në rajone të ndryshme të botës.
Në Lindjen e Mesme, Izraeli është konsideruar nga shumë analistë si një aleat strategjik i SHBA-së, një faktor që shpesh ka ndikuar në tensionet e rajonit. Në këtë kontekst, përplasjet e fundit me Iranin janë parë nga shumëkush edhe si pjesë e një strategjie më të gjerë gjeopolitike.
Në çdo luftë, pavarësisht se kush e nis dhe kush pretendon se fiton, koston e paguajnë gjithmonë popujt. Janë ata që humbin bijtë e tyre, janë ata që përballen me pasojat ekonomike dhe sociale të konflikteve.
Sipas shumë analizave kritike, SHBA-ja nuk e pranon lehtë faktin që rajone të pasura me energji, si ai i Gjirit Persik, të jenë jashtë kontrollit të saj strategjik. Nga ana tjetër, Irani e konsideron veten një shtet sovran me histori të lashtë dhe me të drejtë për të vendosur vetë për të ardhmen e tij.
Historia ka treguar se ndërhyrjet ushtarake shpesh janë justifikuar me argumente që më vonë kanë rezultuar të pabazuara. Kujtojmë rastin e Irakut në vitin 2003, kur u pretendua për ekzistencën e armëve të shkatërrimit në masë, të cilat më pas nuk u gjetën kurrë.
Sot, situata në rajon mbetet e tensionuar dhe e paparashikueshme. Megjithatë, shumë analistë besojnë se një konflikt i madh do të kishte pasoja të rënda jo vetëm për rajonin, por për gjithë botën.
Po Shqipëria? Pas viteve ’90, politika shqiptare shpesh është rreshtuar pas aleatëve të saj perëndimorë. Megjithatë, vendi ynë mbetet një shtet i vogël, me kapacitete të kufizuara ushtarake dhe ekonomike.
Në fund të fundit, mund të thuhet me ironi se Shqipëria është “e sigurt” në një konflikt të tillë: jo sepse është e fortë, por sepse është e vogël dhe pa ndikim ushtarak. Dhe ndoshta, siç thonë disa me sarkazëm, edhe vetë Irani do të ndjehej në siklet të godiste një vend që nuk ka as ushtri të fuqishme e as armë të mëdha.
