Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Ka momente në jetën politike të një vendi kur nuk është më çështja se kush fiton apo humb zgjedhjet, por se çfarë po humb shoqëria në vetvete gjatë këtij procesi. Ajo që po shohim në disa skena të fundit të fushatës në Kosovë nuk është thjesht debat politik. Është një alarm kulturor dhe etik.
Kur në qendër të mesazhit politik vendoset një fëmijë, dhe mbi supet e tij ngarkohet një gjuhë e rëndë emocionale, simbolike apo edhe thirrje të forta, atëherë kemi kaluar një kufi që nuk është më politik, është moral.
Fëmija nuk është mjet komunikimi. Nuk është zëdhënës i mllefit, as figurë dekorative e fushatës. Ai është individ në formim, me një botë të brishtë emocionale që nuk e kupton peshën e fjalëve që i vendosen në gojë. Dhe pikërisht këtu fillon problemi: kur të rriturit flasin përmes fëmijëve atë që nuk guxojnë ta thonë vetë.
Shpesh dëgjojmë pyetjen nëse kjo është e ndaluar me ligj. Por pyetja më e rëndësishme është tjetër: a është e drejtë?
Ligji mund të jetë i heshtur ose i paqartë në shumë raste të përdorimit simbolik të fëmijëve në politikë, por etika nuk duhet të jetë kurrë e paqartë. Një shoqëri që pret të ndërtojë të ardhmen mbi trauma të së kaluarës nuk mund t’i lejojë vetes të eksperimentojë me ndjeshmërinë e fëmijëve për pikë politike.
Nëse një fëmijë vendoset në një rol që prodhon mesazhe të forta politike, përgjegjësia nuk është e tij. Është e të rriturve që e udhëheqin, e prindërve që e lejojnë dhe e partive që e pranojnë.
Më shqetësues se një rast i veçantë është normalizimi i gjuhës së rëndë politike. Kur fushatat kthehen në arena akuzash, etiketimesh dhe emocionalizimi ekstrem, atëherë edhe kufijtë moralë fillojnë të zbehen.
Në këtë klimë, edhe një fëmijë mund të shndërrohet pa vetëdije në bartës të një narrative që nuk e kupton. Dhe kur shoqëria e duartroket këtë, atëherë problemi nuk është më vetëm tek politika, por tek vetë publiku që e konsumon dhe e normalizon këtë gjuhë.
Askush nuk mendon për ditën pas fushatës. Por fëmijët e ekspozuar në këto skena e jetojnë atë më gjatë se sa vetë cikli zgjedhor. Ata mund të përballen me bullizëm, keqkuptime dhe stigma që nuk i kuptojnë.
Fëmijëria nuk është hapësirë për eksperimente politike. Është periudha më e ndjeshme e formimit të identitetit dhe çdo ndërhyrje e panevojshme aty lë gjurmë të thella.
Kosova ka kaluar përmes dhimbjes, sakrificës dhe historisë së rëndë. Pikërisht për këtë arsye, standardet morale të saj duhet të jenë më të larta, jo më të ulëta në kohë fushatash.
Është koha që të vendosen kufij të qartë:
- Fëmijët të mos përdoren si bartës mesazhesh politike
- Partitë të mbajnë përgjegjësi etike për paraqitjet publike
- Media të mos e amplifikojë instrumentalizimin e të miturve
- Prindërit të reflektojnë më thellë për rolin që u japin fëmijëve në hapësirën publike
Një shoqëri matet jo vetëm nga mënyra si voton, por nga mënyra si i mbron më të dobëtit e saj. Fëmijët nuk duhet të jenë zë i politikës, por pasuri e mbrojtur prej saj.
Nëse politika i afrohet fëmijërisë si instrument, atëherë nuk kemi më zhvillim demokratik, kemi deformim të tij. Dhe kjo është një vijë që një shoqëri e pjekur nuk duhet ta lejojë kurrë të kalohet.
