Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Në majat e maleve ku fryn era e lirisë,
Ku heshtat e stuhisë preknin qiellin e purpurt,
Ngrihej një betim, një zë i vetëdijes,
Për tokën e copëtuar që kërkonte dritë.
Atje ku pushka bëhej mburojë e fëmijës,
Ku ëndrra për liri nuk e njihte frikën,
Katër burra dolën nga gjiri i historisë,
Për t’i dhënë emër dhe jetë këtij populli.
Në ballë të furtunave, me vështrimin larg,
Qëndroi Hashimi, burrë i fjalës dhe i vendimit,
Që peshën e një shteti e mbajti mbi supe,
Dhe në heshtje u bë zëri i bashkimit.
Sot karrigia e gjykatave kërkon t’i gjykojë hapat,
Ato hapa që shtigjeve të historisë shkelën,
Por dëshmitar i gjallë është gjaku i derdhur,
Dhe malli i truallit që kurrë s’e tretën.
Në sytë e tij fshihet mundimi i një jete,
Përpjekja për shtetin që u ngrit nga hiri,
Në çdo rrudhë të ballit, një histori e vërtetë,
Që dëshmon se si lindi prej dheut liria.
Me pendë në njërën anë, me shpresë në tjetrën,
Jakupi solli dritë në netët më të errëta,
Zëri i tij kumbonte përtej mureve të frikës,
Si kambanë që zgjonte ndërgjegjen e vërtetë.
Sot, ai ndodhet atje ku padrejtësia matet me gramë,
Ku mundi i një jete përpiqet të errësohet,
Por historia nuk fshihet me një të rënë të pendës,
Ajo mbetet e gdhendur, atje ku s’guxon kush të preket.
Fjala e tij ishte armë që shponte errësirën,
Pendë që shkroi fatin e një populli të shtypur,
Sot e duan të heshtur, ta mbyllin dëshirën,
Por ideali i tij është zjarr i pashuar.
Kur vendi kërkonte flakë për t’i ndezur agimin,
Kadriu u nis atje ku rreziku ishte më i madh,
Me zemrën në dorë dhe guximin në sy,
Ai u bë frymëzim për çdo luftëtar e djalë.
E megjithatë, sot e shohin në muret e akullta të gjykimit,
Ata që kurrë s’e panë vdekjen në sy,
Ata që s’e dinë ç’do të thotë të mbrosh pragun,
Kur shpirti të digjet për një copë liri.
Guximi i tij rrodhi nga guri i Drenicës,
Nga bukuria e maleve që lindin trima,
Sot muret e qelisë ia matin kufirin nisin,
Por shpirti i tij fluturon mbi çdo majë e stuhisë.
I heshtur, i fortë, si shkëmbi në mal,
Rexhepi ecte gjithmonë në rrugën e nderit,
Besnik i idealit, i pathyeshëm ndaj stuhive,
Që s’u përul kurrë përballë asnjë pushteti.
Sot, emri i tij qëndron krenar në burgjet e huaja,
Atje ku padrejtësia kërkon të vrasë kujtimin,
Por hapi i tij marshon në çdo rrugë të Prishtinës,
Si dëshmi e gjallë që s’mund ta ndalë kurrë gjykimi.
Në hapat e tij ka besë shqiptari,
Që fjalën e dhënë e mban deri në fund,
Sot e shohin të vetëm, por me vete ka malin,
Dhe gjakun e shokëve që u derdh për këtë lumë.
O gjykata të ftohta të botës së largët,
Si guxoni të peshoni me të njëjtën peshore,
Xhelatin që solli shkatërrim e mortajë,
Me djalin e kësaj toke që mbrojti vatrat hyjnore?!
Serbi vrau, dogji dhe shau njerëzimin,
Dhe sot lëviz i lirë nëpër rrugë të botës,
Ndërsa çlirimtari ynë, që solli agimin,
Mbyllet pas hekurave të një padrejtësie të kotë.
Ju mund të ngrini mure, mund të shkruani letra,
Mund të vulosni dosje me gënjeshtra të reja,
Por dielli i lirisë nuk mbulohet me petka,
Ai lind çdo mëngjes mbi trojet tona.
Por dëgjoni mirë, ju që ndani drejtimin e erës,
Liria e Kosovës ka emër dhe ka gjak,
Ajo s’mund të shlyhet me vendime letre,
Ajo jeton në zemrat tona, përjetësisht flakë!
Ata katër burra që u dënuan padrejtësisht,
Janë vetë themelet e këtij monumenti,
Dhe derisa në tokë të fryjë era e shpresës,
Emri i tyre do të jetë vetë emri i vendit.
