Nebih Rexhepi

Nebi Rexhepi: “Sukseset e qeverisë”

Ka kohë që Qeveria e Kosovës është vënë në shënjestër të kritikave nga më të ndryshmet, por kjo qeveri me “sukses” të plotë po i përballon ato, kuptohet me ndihmën e faktorit të jashtëm dhe fqinjëve. Mirëpo këta kritikë harrojnë t’ i cekin edhe sukseset e saj e që për “fat të mirë janë të shumta”.

Për t’ia përmendur të gjitha “sukseset” kësaj qeverie duhet të djersitesh bukur mirë, sepse nuk e ke as pak të lehtë për t’ i numëruar ato. Fjala e urtë e popullit thotë: ku thuhet se ka dredhëza shumë merre shportën e vogël”. Kurse kësaj radhe do i numërojmë vetëm “sukseset” e “mëdha”. E filloi si është “më së miri” me Demarkacionin. Duke filluar me Maqedoninë, ku qeveria e jonë “largpamëse” e cila nisej nga parimi të kesh marrëdhënie të mira me fqinjët i jep territor bukur të madh në rajonin e Sharrit, në mënyrë të heshtur se nuk donte ta bezdisë as kë. Pastaj i erdhi radha Malit të Zi. Duke mos dashur ta lodhi as kë edhe këtë punë e mori për “sipër vetë” dhe shkoi t’ i “ngulë” gurët e mezhdës. Por këtu nuk i shkuan punët ashtu sikur mendonte. Kësaj radhe i dolën pengesa të pa parashikuara, dhe Qeveria  filloi të kërkojë ndihmë nga bashkësia Europiane dhe SHBA që t’i ndihmojnë për t’ia dhënë mbi 8mijë hektarë territor Malit të Zi. Po kjo nuk është një punë e lehtë, sepse kjo qeveri duhet të ketë raporte të mira me fqinjët. Dhe këtu punët po shkojnë zvarrë por kjo qeveri e cila është “dinamike” në të gjitha fushat e jetës, ka halle të tjera…

Ekonominë po e “zhvillon” për “mrekulli” në stilin e sajë, fabrikat që në të kaluarën kanë punuar pa ndërprerë me kapacitete të plota. Me zhvillimin e teknologjisë ato i shiti, e  kishte bukur të vështirë derisa i gjente të njohurit me ua lënë në dorë, kurse punëtorët i dërgoi në “pushim” të merituar që ti presin pensionet prej 40 eurove, pa punuar fare. Kurse rinisë ua “hapi” rrugët e gjëra të mërgimit,  të tjerëve,ua hapi kafiteritë nëpër shëtitore të qyteteve, për tu sjellur kah “dardha e Ahmatit”. Dhe në kërkim të kësaj “dardhe” nëpër qytete gjithë andej Kosovës këta njerëz nuk i sheh duke ecur por duke vrapuar. Dhe nëse e pyet dikë për ku nxiton ai nuk di të përgjigjët sepse duhet gjetur “dardhën e Ahmatit” të qeverisë.

Kurse sa u përket partive politike, pa konkurrencë prijnë ata të LDK-së, të cilët tanimë janë të “njohur” për informacionet më të “sakta” si psh: kanë thënë, po thonë, tha ky, tha ai etj. Këto janë “Informacionet” më të sakta sepse” vijnë drejtë për së drejti nga terreni” si: nga rrugët e çarshisë, kafeneve, restoranteve etj. Kurse përparësi tjetër e është se nuk punësojnë njerëz me telefonata por me para në dorë. Ndërkaq lideri i tyre është aq”largpamës” sa që me duar në gjepa bëhet kryeministër i cili për “mrekulli” po e udhëheqë qeverinë e Kosovës dhe  për këtë po merr “lëvdata” nga Europa, për “luftimin”e korrupsionit. Aq mirë e ka luftuar sa që mezi ka arritur ta legalizojë.

Kurse ministrat janë ata që ia ngreh”madhështinë” kësaj qeverie, më së vështiri e pati Petrit Selimi i cili zgjodhi rrugën më të “drejtë” për t’iu kundër vënë “kritikave të pa vend” duke iu thënë: lopë, toshë etj. Kurse edhe Enver Hoxhaj nuk e pati as pakë të lehtë t’ i kundërvihet Edi Ramës për atë qa foli në Beograd. Edi Rama karrierën e rinisë e ka filluar si basketbollist  dhe deri sa ai shënoi kosh në Beograd si një lojtar i vërtetë. Në Prishtinë ministri ynë Enver Hoxhaj si kundërpërgjigje shënoi Auto kosh, e që rrallë ndodhë në Botë. Pra s’kemi çka do qeveri, duhet të gjithë të “mburremi” dhe të jemi “krenarë”. Se kemi qeveri të “popullit” këtë  tanimë po e vranë me kurrizin e vetë, sepse qeveria po i lëmon kurrizin dhe ia ka mbyllur të dy sytë që të mos shohë larg, sepse “lakmon”,kurse populli si shpërblim po e voton. Sa i përket  Serbisë, qeveria e jonë po është “krenare” se po nënshkruan pa ndërpre marrëveshje,  e që as vetë se dinë se çka, se kështu e do Evropa. Kurse Serbia po këndon këngën “Çka po duam ne po bëjmë”. Përparësi tjetër është se kryeministri ynë ke përvojë të begatshme me Serbinë,por edhe një fenomen tjetër është se kemi dy  “kushërinj” nga Prizreni : Edita Thirin dhe Ivica Daqiçin. Kjo qeveri ka  edhe shumë “suksese” tjera…

Kjo qeveri ka planë-programe Evropiane, dhe me “hapa” të “sigurt” është duke ecur drejt  Evropës, por për momentin është në mjegull të dendur dhe Kosovën në vend se ta qojë drejtë Evropës e ka nisur drejt Afrikës.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …