Kolonel, Arben Duka: Të mos dorëzohen armët, Shteti i kishte në depo dhe s’i ruajti dot

Kolonel, Arben Duka: Të mos dorëzohen armët, Shteti i kishte në depo dhe s’i ruajti dot

Jam absolutisht kundër thirrjes së Sajmir Tahirit për dorëzimin e armëve nga ana e popullit tek qeveria. Përse të dorëzohen armët? Që të demontohen, të shkatërrohen dhe të shiten për skrap?!

Shteti i kishte armët në depo dhe s’i ruajti dot.

Qëllimi kryesor i miqve tanë armiq ka qenë shkatërrimi i Ushtrisë Popullore dhe shkatërrimi i çdo lloj armatimi, duke filluar nga raketat e aeroplanët dhe gjer tek armët e lehta të këmbësorisë. Është fat që një pjesë e armëve të lehta të këmbësorisë si automatik, pushkë gjysmë automatike dhe mitralozë të lehtë janë në duart e popullit.

Po t’i kishte qeveria do t’i kishte shkatërruar, ose shitur badiava.

Ne jemi i vetmi shtet në planet që kemi shkatërruar me ndërgjegje armët tona, sigurinë tonë, fuqinë tonë. Në kohën time, d.m.th kur unë isha oficer i ushtrisë popullore, Shqipëria qe në gjendje që për 24 orë të ngrinte në këmbë një ushtri gjigante prej 800 mijë ushtarësh, ose thënë ndryshe 800 mijë gryka zjarri, që dhjetëfishoheshin në 300 mijë qendrat e zjarrit në çdo cep të Atdheut.

Unë kam qenë oficer i zbulimit të ushtrisë dhe kam pasur dijeni të gjithanshme për ushtritë e huaja.

Pa hyrë në shumë hollësira dhe llogari, Shqipëria zinte vendin e parë në Ballkan për fuqi zjarri në metër katror dhe njëkohësisht kishte ushtrinë më të armatosur në Ballkan e më gjerë. Borgjezia në pushtet ka 20 vjet që po punon ditë e natë dhe nuk po mbaron dot së shkatërruari predhat e artilerisë dhe fishekët e armëve të këmbësorisë.

Ideja super qesharake, se në rast se do na sulmojë dikush, do na mbrojë NATO, mund të rishikohet në situatën aktuale që po kalojmë. Është absurde të mendosh se këtu do vijnë të vriten amerikanët për ne dhe ne të rrimë të bëjmë sehir luftën nga kafenetë.

Paqja nuk mund të vazhdojë përjetësisht dhe lufta nuk vjen nga fjalët e mija, por kur shteti ynë ka mbetur pa brekë (pa armë dhe ushtri), të paktën populli duhet të jetë i armatosur.

Me këtë logjikë të legalizohen armët që njerëzit kanë nëpër duar dhe nëse ka mbetur gjëkund ndonjë tunel i Enverit i paprekur, të armatoset gjithë popullsia, sidomos ajo pjesë që banon në zonat kufitare.

Në kohën time diktatori kishte bërë depo armësh në çdo fshat, për armatosjen e forcave vullnetare që shkonin gjer në 500 mijë vetë. Parulla “gjithë populli ushtar” nuk qe parullë, por një realitet i prekshëm nga kushdo. Pse amerikanët të mbajnë armë në shtëpi dhe shqiptarët jo?

Dëmi që i është bërë mbrojtjes së Shqipërisë është katastrofik dhe i pariparueshëm. Të paktën të shpëtojmë diçka nga ajo që na ka mbetur. Të shpëtojmë armët që ka sot në dorë një pjesë e popullit.

Nuk dua të flas për shërbim të detyruar ushtarak, zbor e të tjera sepse bythëpambukët do tallen me mua. Por kur të kërcasë do jetë e pamundur të fshihen të tërë në “Bunkerartin” e Kumbaros dhe Bolinos.

Edhe kthimi i vendkomandës qendrore në një muze është një krim i rëndë shtetëror, i njëjtë me shkatërrimin e gjithë mbrojtjes sonë të pathyeshme. (Dita)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …