RKL

RKL: Veriut të Kosovës i kërcënohet aneksimi nga Serbia ashtu sikur Krimesë nga Rusia

Sforcimi i retorikës nacionaliste serbe, provokimet e shtuara dhe të rënda, si arrestimi i Ramush Haredinajt në Francë, nga policia e këtij shteti, me siguri në bashkëveprim me autoritetet më të larta të Beogradit, pavarësisht se politikanët tanë nuk i besojnë këtij qëndrimi të Francës, sepse nuk i kanë besuar as në qershor të vitit 1999, kur forcat franceze të FKOR-it e ndanë veriun e vendit, pastaj ndërtimi i murit- ndarës në Veri të Mitrovicës, përpjekjet për të hyrë në Kosovë me një tren me mbishkrime nacionaliste, janë jo vetëm shkëndijat e para për rrezikun që vjen nga Serbia. Të gjitha këto veprime të Serbisë janë ndërmarrë dhe do të pasohen me veprime të tjera  për të parë reagimin e Shtetit të Kosovës.

Arrestimi i Ramush Haradinajt është bërë për shkak se ai është i vetmi nga politikanët në vend, të cilit Serbia i frikësohet se mund të organizojë rezistencë, ashtu sikur edhe kishte organizuar gjatë viteve të luftës në vitet 1998-1999. Mbajtja e tij në arrest, do të thotë, përpjekje e zgjuar për mënjanim paraprak të  një rreziku, për kryengritje të mundshme në rast të ndërhyrjes në Veri.

Serbët në Veri kanë bërë të ditur se muri-ndarës mbi lumin Ibër, në Mitrovicë nuk do të rrënohet dhe nëse bëhen përpjekje të tilla, ata kanë paralajmëruar rezistencë. Kjo vendosmëri e tyre ka bërë që autoritetet në Kosovë të hezitojnë ta heqin murin, sepse nuk janë unikë lidhur me kompetencat  për një veprim të tillë. Kryeministri Isa Mustafa  ka deklaruar se  “është detyrë e Komunës që ta rrënoj murin, sepse është objekt që është në përgjegjësinë komunale, por në qoftë se Komuna nuk e bënë, është përgjegjësi e organeve dhe institucioneve të Republikës së Kosovës”. Kjo zvarritje do ta ketë çmimin e vet, sepse serbët nuk do të rrinë duarkryq.

Sa i përket moslejimit të hyrjes së trenit nga Beogradi në Mitrovicë, serbët mund  kenë një plan tjetër. Nëse çështja diskutohet në Bruksel, ashtu sikur ka deklaruar zëdhënësja e BE-së, Kicijanqiq, atëherë serbët si kompromis do të pranojnë të heqin mbishkrimet nga treni, por pala e Kosovës do të obligohet të mos e ndalojë qarkullimin e trenit.

Nëse autoritet në Beograd, të cilat edhe janë tubuar për të marrë një qëndrim unik ku përveç kryetarit Nikoliq po marrin pjesë krerët më të lartë të shtetit, Qeverisë, ushtrisë e policisë, binden se Kosova ka plan të mbrohet, atëherë ata do të përdorin të tjera dredhi gjatë dialogut në Bruksel.

Situata e sigurisë në vend është tejet e brishtë dhe e paqëndrueshme.

Nëse me veprimet e fundit serbët nuk arrijnë arë që kanë projektuar, ata mund të flijojnë disa nga qytetarët e tyre ashtu sikur me rastin “Panda” në Pejës gjatë luftës për të pasur pretekst intervenimin.

Krerët tanë  shtetërorë në Tiranë dhe në Prishtinë, pas përpjekjeve për shtendosjen e raporteve me Serbinë, përmes vizitave, dhe besimit të verbër se Serbia po demokratizohet , tani ndihen në  hendikep  dhe nuk u mbetet asgjë tjetër pos të shtiren si të pamundshëm karshi veprimeve të Serbisë, të ankohen në BE dhe në Uashington dhe të pranojnë dialog me ndërmjetësim të BE-së.

Ardhmëria e Kosovës po mbetet e rrethuar.

Veteranët e luftës  meqë tani i kemi rreth 50 mijë, duhet të jenë në nivel të detyrës, në rast të invadimit të mundshëm të Serbisë….

Sot, më tepër se asnjëherë prej qershorit të vitit 1999, duhet të jemi vigjilentë dhe unikë.

Krerët institucionalë dhe politikë duhet ta rrisin në maksimum institucionin e përgjegjësisë, sepse çdo vonesë, çdo hezitim, çdo llogaritje e gabuar mund të na hakmerret, ashtu sikur na është hakmarrë  jo vetëm njëherë në raport me Serbinë, prapa së cilës si asnjëherë tjetër po qëndron Rusia e Vladimir Putinit.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …