Shkolla Shqiptare e Vallëzimit „Shota“, në Zvicër, ndërpret bashkëpunimin me Ministrinë e Diasporës së Kosovës

Shkolla Shqiptare e Vallëzimit „Shota“, në Zvicër, ndërpret bashkëpunimin me Ministrinë e Diasporës së Kosovës

Me datën 13 prill 2017 Ministrisë së Diasporës iu kemi drejtuar me një kërkesë për mbështje financiare për tri paraqitje që është dashtë Shkolla Shqiptare e Vallëzimit „Shota“ në Zvicër bashkë me Grupin „Rinia“ nga Spreitenbachi, „Dardania“ e Winterthurit dhe „Plisat“ nga Dübendorfi, t’i bëjë në Zürich dhe Shkolla Shqiptare e Vallëzimit „Shota“ e Zvicrës e „Rinia“ e Spreitenbachit në Schaffhausen (Zvicër) dhe Nachgold (Gjermani), por deri më datën 24 prill, një ditë pas paraqitjes në Zürich nuk kemi marrë asnjë pergjigjederi sot, më datën 9 prill, por jemi injoruar krejtësisht prej Ministrisë së Mërgatës, kemi marrë vendimin e mëposhtëm, të cilin iu lusim ta publikoni në mediat e juja.

Drejtuesi dhe koreografi i Shkollës Shqiptare të Vallëzimit „Shota“,  në Zvicër,  SHKOLLA SHQIPTARE E VALLËZIMIT „SHOTA“ NË ZVICËR NDËRPRET ÇDO BASHKËPUNIM ME MINISTRINË E DIASPORËS DHE ME ME QENDRËN KULTURORE TË REPUBLIKËS SË KOSOVËS NË ZVICËR! Shkolla Shqiptare e Vallëzimit „Shota“ në Zvicër po i afrohet 25 vjetorit të veprimtarisë. U krijua nga dy entuziastë, filloi me tre vetë dhe ende pa i mbushur 25 vjetë veprimtari nëpër këtë shkollë vallëzimi, në të cilën u mësua „ecja shqip“ kaluan më shumë se 600 mërgimtarë të të gjitha moshave. Gjatë gjithë kësaj kohe kjo shkollë me paraqitjet e veta qe ambasadori më i mirë i kulturës shqiptare të shperhur përmes valles, jo vetëm në Zvicër ku e ka edhe qendrën, por edhe gjithandej Evropës. U paraqit në shumë skena të qyteteve më të mëdha të Zvicrës. U paraqit edhe në sheshe vallëzimi në qytetet më të mëdha të Evropës përfshirë edhe Parisin e Vienën. Dy herë u paraqit edhe në në Festivalin „Luxexpo“ në Luksemburg. Në vitin 2015 bashkë edhe me simotrat tjera nga Zvicra „Dardania“ e Vinterthurit, „Ilirët“ dhe „Rapsodët“ të Llozanës u paraqit edhe në skenën e Festivalit Kombëtar të Folklorit në Kështjellën e Gjirokastrës, dhe kudo u paraqit, vallen jo vetëm të Kosovës, por të gjithë hapësirës gjeografike shqiptare duke filluar nga „Shota“, „Vallet e Shqipeve“, „Festë e madhe“, „Vallen e demonstratave“, Vallen e UÇK-së dhe „Vallen e Osman Takës“ e dhjetëra valle tjera i paraqiti denjësisht duke e bërë publikun që të ngritet në këmbë me duartrokitje të gjata. Krejtësisht e vetëdijshme që Kosova përjetonte ditë të rënda, sa herë u angazhua që të ndihmonte në Kosovë edhe përmes aksioneve humanitare, qoftë gjatë luftës për t’i dalur në ndihmë UÇK-së, qoftë pasluftës për të iu dalur në ndihmë skamnorëve në Kosovë, pa pritur ndonjë mbështetje nga institucionet e Kosovës, qofshin ato fiktive të paraluftës, qofshin ato reale të pasluftës. Kosova u çlirua në vitin 1999. Në vitin 2008 u shpall shtet i pavarur. Pas çlirimit të Kosovës u krijua një Departament për Çështje Jorezidente në Kosovë që merrej me mërgatën, i cili pas shpalljes së pavarësisë u shndërrua në Ministri për Diasporën. Qeveria e Kosovës dhe Ministra e Diasporës e krijuan edhe një Qendër Kulturore të Kosovës në Cyrih, e cila, nëse nuk është gabim, do të duhej ti ndihmonte këto shoqata e grupe kulturore. Ndihma vazhdoi edhe më tutje të mungonte, ndërkaq Shkolla Shqiptare e Vallëzimit „Shota“ në Zvicër, sikurse edhe shoqatat tjera kulturore me shumë mund dhe sakrifica vazhduan ta mbajnë vetveten dhe ta qojnë tutje vallen shqipe duke i ruajtur vallet e vjetra dhe duke krijuar edhe valle të reja, pa pasur asnjë ndihmë e përkrahje nga institucionet e Republikës së Kosovës, ndonëse Institucionet e Republikës i kanë shfrytëzur në raste të ndryshme shërbimet e këtyre shoqatave. Qëndrimi indiferent i institucioneve të Republikës së Kosovës ka ndikuar që këto shoqata të zhgënjehen në to jo pak.

Kulmi i zhgënjimit (në këtë rast flas vetëm në emër të Shkollës Shqiptare të Vallëzimit „Shota“ në Zvicër) u arrit kur Ministria e Diasporës në vend se shoqatat kulturore shqiptare në Zvicër t’i mbështeste sadopak financiarisht, qoftë edhe simbolikisht, vendosi që përmes një tenderi, për arësyet që ajo vetë i din, (shih. Edhe „Gazeta Express“ e datës 23 nëntor 2016, http://www.gazetaexpress.com/lajme/dy-gjermanet-e-trashe-dhe-nje-tender-ne- ministrine-e-diaspores-283050/) për „Ditët e Kulturës Shqiptare në Diasporë”, me llojin e procedurës “i negociuar”, pa publikim të kontratës, që në fakt në këtë tender është negociuar vetëm çmimi në vlerën 17.900€, pasi konkurrentë nuk ka pasur fare, t’i ipet Fisnik Ademit, njërit nga „Tre gjermanët e trashë“, mik i Kushtrim Sheremetit, këshilltar i ministrit Murati. Kur jemi të ditët e kulturës shqiptare, mërgimtarët shqiptarë në Zvicër për shumë vjetë radhazi, në mënyrë të shkëlqyeshme dhe gjithëpërfshirëse i kanë oganizuar dhe realizuar „këto ditë“ mbështetur në forcat e veta. Ndarjën e kësaj shume një personi, mik i këshilltarit të ministrit të diasporës, Shkolla Shqiptare e Vallëzimit „Shota“ në Zvicër e sheh si keqpërdorim të mjeteve publike në emër të diasporës, prandaj e indinjuar me këtë veprim dhe me mospërfilljen që ministria tregon për shoqatat kulturore në Zvicër, kjo Shkollë ka marrë vendim që për më tutje ta ndërpres çdo bashkëpunim me Ministrinë e Diasporës, dhe me Qendrën Kulturore të Republikës së Kosovës në Cyrih. Atë që Serbia për 25 vjetë rresht nuk arriti ta shkatrrojë ketë shkollë dhe simotrat e saj, Ministria e Diasporës me Qendrën Kulturore të Republikës së Kosovës me heshtjen dhe injorimin e vet po don ta realizoj për një kohë të shkurtë. Në emër të Shkollës Shqiptare të Vallëzimit „Shota“ në Zvicër.

Agron Bajrami

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …