Jeremy Corbyn

Jeremy Corbyn: Mjaft më me neoliberalizmin, socializmi im është qendra e re në politikë

Në fjalën përmbyllëse të Kongresit  vjetor të Partise Laburiste , kreu i qendrës së majte  të Mbretërisë së Bashkuar, Xheremi Corbin  premton një “socializëm për shekullin XXI”: “Sot qendra është  e përfaqesuar nga shpresa për diçka më të mirë”. Dhe në fund të gjithë këndojnë “Flamurin  e Kuq” me grushtin e mbyllur.

Ai përfundon me të gjithë te pranishmit ne salle  duke kënduar “Flamuri i Kuq”, Flamuri i Kuq, himni i Laburisteve angleze, duke ngritur grushtin e tij të mbyllur. Në fjalën e tij përmbyllëse në kongresin  vjetor te Partise  Laburiste, Jeremy Corbyn premton  “socializmin për shekullin njëzet e një”: një politikë “për shumicen dhe jo per pakicen”, si shkruhet  dhe ne sloganin pas shpines ne sallen e kongresit  Brighton  “nje mënyrë të re të të bërit politikë”, ku pushteti nuk perqendrohet  vetëm në parlamentin e Westminster-it, por shpërndahet tek komunitetet dhe qytetarët. Një revolucion, në thelb, qe  lideri i te majtës britanike e sheh te afert: “Ne jemi prane fitores se zgjedhjeve”, tha ai nga podiumi, duke aluduar në rritjen e  partise qe ai drejton në zgjedhjet e kaluara dhe konservatorëve të ndarë në qershor, pa shumicë absolute, me Theresa Mund te dobësuar si pushtet dhe ne rrezik dorëheqjeje.

Për të ardhur në pushtet, sigurisht, atij i duhet te fitoje më shumë mbështetje dhe Corbyn eshte i vetedijshem qe duhet te mare votat e atyre, te cilet nuk i ka konvertuar akoma ne kauzen e tij  me pak fjalë, te atyre qe nuk  janë mbështetësit e tij të rregullt. Por  është ky  mesazhi më i rëndësishëm i fjalës së tij, ai që reflektohet  përtej kufijve të Mbretërisë së Bashkuar: “Është thënë se zgjedhjet janë fituar nga forcat poltike te qendres,” vë në dukje udhëheqësi 67 vjeçar i Laburisteve. Ishte një aksiomë e përsëritur nga paraardhësi i tij, Tony Blair, dhe permendja e kesaj aksiome solli peshtjellime ne salle. Por ai i qetëson ato. “Unë gjithashtu pajtohem me kete aksiome. Por qendra e gravitetit politik të një kombi nuk është e paluajtshme dhe me siguri nuk mbetet përgjithmonë aty ku dëshiron establishmenti . Ajo lëviz me nevojat dhe pritjet e njerëzve. Sigurisht që nuk është në të njëjtën pikë siç ishte 20 apo 30 vjet më parë. Rënia e madhe financiare e vitit 2008 dhe dekada e masave shtrënguese që pasuan, e kanë lëvizur atë. Sot, qendra përfaqësohet nga shpresa për diçka më të mirë dhe diçka të ndryshme. ”

 Për këtë Corbyn thotë  se  Partia  Laburiste , të cilën ai e rreshtuar në pozicionet me majtas “, një parti moderne progresiste  Socialiste, e cila shkon kundër tendencave ne pjesën tjetër të Evropës”, ajo është bërë tashmë “e zakonshme”, që është mbizotëruese, konvencionale, dominante , në një fjalë fituese, e aftë të sjellin ne anen e saj shumicën e votuesve dhe të fitoje zgjedhjet.

Një hap që mungoi ne zgjedhjet e  qershorit, por vetëm per  pak: “Kundër të gjitha parashikimeve” kujton drejtuesi i se majtes laburiste  në ligjeratën e tij, “ne shënuam rritjen më të madhe në vota nga viti 1945 dhe rezultatin më të mirë në një brez”. Duhet edhe pak kohe per ta percuar kete mesazh  të gjithë popullit dhe  per zgjedhjet e ardhshme  qe do te mbahen pas pesë vjetesh  nëse legjislatura do të vijoje në fund (por pak e besojne kete),ose do te kete zgjedhje te parakohshmetë ne te cilat Laburistet do te jene triumfues ndaj Konservatoreve. “Jemi gati,” siguron ai, “jemi  qeveri  ne pritje”.

Edhe në dy kongreset e mëparshme që ai organizoi si lider i se majtes , Corbyn ishte në gjendje të nxiste entuziazëm midis militantëve. Por kjo është e para që vjen jo vetëm pas fitores së (primareve paraprake te brendshme ne Partine Laburisteka fituar dy here në dy vjet, për të qenë të saktë), por pasi pothuajse fitoi zgjedhjet per të cilat ishte  parashikuar do të ishin  një deshtim qe do ta detyronte  atë të jepte dorëheqjen . Rreth tij partia është e bashkuar. Blair dhe ithtaret e tij  janë të heshtur. Një tjetër kritik në të kaluarën e linjës së re, ish-udhëheqësi  Ed Miliband, i cili ndoshta jo rastësisht Corbyn e përmend në fjalimin, do të jetë gati për t’u kthyer në ekipin e tij të këshilltarëve dhe të qeverisë së tij hije.

Ardhja e  Corbyn ne salle  është një triumf xhakete dhe me kollare karakteristike te kuqe, lideri shtrëngon duart dhe nënshkruan autografe duke hyre  vetëm, ne kembe  deri në ndërtesën e kongresit ku mbahet eventi laburist.   Dhe ne momentin e hyrjes se tij ne salle  atij iu rezervua nje pritje e ngrohte si nje rock star, dhe me pritje te tilla ai tashme eshte mesuar.

Eshte  një atmosferë feste deri në ate pikë sa  që kur ai vlerëson  deputeten  me ngjyre njekohesisht miken e tij te vjeter te shume betejave  duke e mbrojtur nga “abuzimet raciale dhe seksiste ” qe ajo ka ndeshur ne jeten e saj, se bashku me pjesemarresit ne salle kendojne Happy Birthday  sepse eshte njekohesisht dhe ditelindja e deputetes.

Në fjalën e tij  Corbyn premton investime publike, rritje te pagave , shtetëzimin e ndërmarrjeve strategjike të tilla si uji, energjisë, transportit; arsimi universitar falas , dhe shpjegon se paratë për të gjitha këto do të vijnë  “duke paguar më shumë taksa të pasurit dhe korporatat e mëdha “për të mirën e përbashkët. Ai deklaron  se Theresa May, “se është ajo që drejton një koalicion të kaosit”, e njëjta akuze që udhëheqësja  konservatore përdori kundër tij në fushatën zgjedhore. Kritikoi  Donald Trump, duke paralajmëruar se marrëdhënie e veçantë midis SHBA dhe Britania duhet të na lejojë qe ti themi aleatëve amerikanë :”Rruga qe po ndiqni  është rruga e gabuar”.

Ai trajton në mënyrë të qartë çështjen e Brexit: Respektimi “si  socialist  demokratik” rezultatin ei referendumit, por duke mbajtur aksesin ne  tregun e përbashkët, për të mbrojtur vendet e punës, kerkimin dhe ndertimin e nje lloji te ri bashkepunimi me Bashkimin Europian dhe mbi te gjitha “të mos i japim emigrantëve  fajësimin per të keqijat  e shoqërisë sonë,te mos i  bëjmë një koka turku,”. 3 milionë europianë që banojnë në Britaninë e ai u thote “Ju jeni të mirëpritur! Nëse  nuk do të jetë Qeveria May qe tu jape një garanci për të qenë këtu me të gjitha të drejtat tuaja të paprekura, ne së shpejti do tua japim ate! “Ndoshta kjo mund të jetë e vërtetë, siç thotë ai, Laburistet jane tani e vetmja parti e madhe ne gjendje te bashkoje ato qe votuan per BREXIT  dhe ata qe votuan per qëndrimin  në BE.

Ne fjalën  e  tij ai dënoi ashpër Arabinë Saudite për luftën në Jemen, Egjiptin  për shtypjen e demokracisë, nxitje ndaj Aung San Suu Kyi për të ndaluar dhunën kundër pakicës Rohingya dhe fjalët e përkrahjes ndaj popullit palestinez, në mënyrë qe ti japin  fund shtypjes 50-vjeçare nga Izraeli. Përmend terrorizmin dhe tragjedinë në Grenfell Tower, gratacielë në Londër e cila u dogj  këtë verë, “në qoftë se ju doni të shihni se si vdesin të varfërit,atje mund te shikohej” vë në dukje duke cituar vargjet e një poeme të shkruar për këtë rast. Është një fjalim shumë i gjatë, një orë e një e cerek, por në sallën e kongresit duket se askush nuk është me ngut për ta parë atë te perfundojë. Nga  fundi, Corbyn kthehet përsëri në mesazhin kryesor: “Ne kemi nevojë për një sens të ri të përbashkët për të zëvendësuar modelin e dështuar e krijuar nga Thatcher, për të zëvendësuar dogmën e dështuar te neo-liberalizmit.” Një mesazh tjetër për të cilin kuptohet se do të ishte gati të hapte një debat në të gjithë Evropën. Dhe me pas  mjaftojne , edhe pesë minuta duartrokitje dhe “Flamuri i Kuq”: të gjithë me grushtin mbyllur  kënduan dhe ëndërronin për një të ardhme të ndryshme. (Tirana Observer)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …