Jakup Krasniqi: Më problemet aktuale që ka Kosova duhet të shqyrtohet edhe opsioni i zgjedhjeve të parakoshme

Jakup Krasniqi: Gadishullit Ilirik i duhen politika të paqes e të partneritetit

Shefi i diplomacisë greke, zoti Nikos Kotzias qenka ligshtuar shumë sot në Beograd kur ka deklaruar se: “Kosova hap zyrë tregtare në Athinë, jo zyrë diplomatike”. Vec kësaj, diplomati greka për t’i hyrë në hatër zëdhënësit te regjimit të egër të kriminelit Millosheviq, i cili assesi të del nga shinjelli i politikës se gjenocidit serb, e paska forcuar deklaratën e tij se: “Kosovën s’e kemi njohur, e as që do ta njohim”. Sigurisht që diplomati ka pasur mundësi edhe për shprehje më diplomayike, por ia ka përshtatur nivelit të mikpritësit!

Diplomati grek, në ketë rast është dashir që t’i ketë parasysh disa fakte. Se pari, Greqia është vend i Bashkimit Evropian dhe BE-ja përfaqëson disa vlera të cilat nuk i posedon Beogradi i sotëm zyrtar. Beogradi zyrtar ka qenë dhe ka mbetur mburojë e politikave te pasigurisë e të gjenocidit në Gadishullin Ilirik. Se gjuha e zyrtarëve të lartë të vendeve anëtare të BE-së, duhet të jetë gjuhë e paqes dhe në shërbim të saj, në shërbim të sigurisë, stabilitetit e të partneritetit me të gjithë fqinjët. Kjo gjuhë duhej të flitet në Beograd nga zyrtarët e lartë të BE-së, gjuha për normalizimin e marrëdhenieve në rajonin tonë, e në të cilin rajon, Greqia duhet të jetë shëmbull i këtij komunikimi. Gadishulli Ilirik ka nevojë për politika të njohjës e të pranimit reciprok.

Së dyti, në Greqi jeton një numër i konsiderushëm i shqiptarëve, po them i konsiderueshëm, se numri i tyre është goxha i madh dhe diplomati nga Athina ka obligim që ta përfaqësoi edhe vullnetin e tyre. Dhe vullneti i tyre është për marrëdhenie të mira me Shqipërinë dhe Kosovën.

Së trteti, diplomati Grek do të duhej që ta dinte se shtetin e tij e kanë themeluar paraardhësit e tij jo pa ndihmen e madhe të shqiptarëve dhe se në Parlamentin e Parë të Greqisë është folur edhe gjuha e bukur shqipe. Ai do të duhej që ta dinte se mbreti i parë i Greqisë (gjermani) kishte pas deklaruar: “Këta qenkan shqiptarë e jo grekë”. Se si e kanë eliminuar atë gjuhë dhe të drejten e arvanitasëve për të ruajtur etnin e tyre, gjuhën e kulturën e dinë ai mirë diplomati në fjalë.

Së katëri, Greqia shqiptarët përveç që i ka brenda shtetit të tij, në hapësirën e quajtur Çameri, i ka edhe në fqinjësi dhe të rrethuar nga të gjitha anët me shqiptarët. Dhe me fqinjët është mirë, në kohën tonë, mbase edhe domosdoshmëri për të pasur edhe marrëdhenie miqësore, bashkëpunimi e partneriteti.

Së pesti, Serbia me të gjitha politikat e saj është duke treguar se është e orientuar nga Rusia e jo nga Perëndimi demokratik. Edhe këto janë fakte shumë mirë të njohura nga politikat e BE-së dhe të SHBA-së.

Shkurt, Gadishulli Ilirik ka nevojë për politika paqsore, politika të sigurisë, bashkëpunimit e të partneritetit. Përgjunja para politikave agresive e të gjenocidit serb të përfaqësuara nga Vuçiqi e Daçiqi, padyshim që nuk janë vlera të demokracisë euro-atlantike, madje janë vetëm antivlera që do të duhej të turpërohemi të gjithë.

Vlerat duhet të mbrohen bashkarisht nga të gjitha vendet e BE-së dhe ata që synojnë anëtarësimin në ato vlera ose nuk egzistojnë fare ato! Gjenocidi dhe gjenocidistet janë tmerri e turpi i krijuar nga antinjerëzit me fytyra njerëzore!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …