Isuf I. Bytyçi: Synimi dhe sfidat e Mësimit Plotësues në Gjuhën Shqipe në Bavari

Isuf Bytyçi: Përkrahje e fuqishme institucionale për mësimin plotësues të gjuhës shqipe në Bavari

(Nga takimi i përfaqësuesëve të KMPGJSH-së për Bavari me organet institucionale të Kosovës)

Mësimi plotësues në gjuhën shqipe në diasporë, krahas vështirësive të mëdha dhe frikës për asimilim, kohëve të fundit sikur po gjenë një pikë shprese nga institucionet tona kombëtare! Pikërisht, Ministria e Diasporës ka filluar ta paraqesë me përkushtim gatishmërinë e saj për t’i dhënë kurajo mërgatës, veprimtarëve dhe mësimdhënësve, të cilët janë vu në një detyrë të shenjtë për mbajtjen e Mësimit Plotësues në Gjuhën Shqipe, në Bavari! Qëllim  i yni është, që të mos e ndalin rrugën e shenjtë të rilindësve, ngaqë, përpos që është punë humane, është edhe shpirtërore, kulturore e kombëtare.

 Nga mërgimtarët, shihet me optimizëm përkrahja, të cilën e bën Ministria e Diasporës dhe ajo e Arsimit e Kosovës, për Mësimin Plotësues në Gjuhën Shqipe, në Bavari! Por, jo vetëm në Bavari, kudo që të mbahet Mësimi Plotësues në Gjuhën Shqipe, aty do të jemi edhe ne, thonë përfaqësuesit e këtyre institucioneve.

Në muajin prill të këtij viti, në pajtim me kryesin e LAPSH-KMPGJSH-së në Bavari, një delegacion i kryesuar nga kryetari, Mustafë Krasniqi dhe sekretari, Isuf Bytyçi u takuan me përfaqësues të Ministrisë së Diasporës dhe asaj të Arsimit, të Kosovës, në Prishtinë.

Në zyret e Ministrisë së Diasporës në Prishtinë, z. Mustafë Krasniqi dhe Isuf Bytyçi u takuan me përfaqësues të kësaj ministrie, z. Afrim Bekteshi që është zv. ministër për Diasporë dhe z. Avdyl Lipoveci drejtor për departamentin e kulturës për Diaporës. Takimi ishte i frytshëm, informues dhe premtues. Më pastaj Z. Krasniqi, i paraqiti të arriturat e punës së Mësimit Plotësues në Bavari, sfidat dhe synimet, që i ka LAPSH-KMPGJSH-ja në Bavari, ku ndër të tjera tha: ne kemi hapur shumë klasë në Bavari, pa marrë parasysh vështirësitë që i kemi! Jemi duke i paguar arsimtarët e Mësimit Plotësues në Gjuhën shqipe, që edhe në këtë fushë kemi  mjaftë vështirësi! Jemi duke takuar, vazhdimisht me shoqata e aktivistë për Mësimin Plotësues dhe, në kohët e fundi është shtuar ndjeshëm interesi i prindërve dhe fëmijëve shqiptarë, që të mbajnë orë plotësuese në Gjuhën Shqipe në Bavari! Po ashtu, i kemi takuar edhe organet kompetente gjermane dhe, kemi marrë përkrahjen e tyre. Ne, në bashkëpunim me  grupin punues, të cilët janë të përcaktuar të kontaktojnë me organet përkatëse të arsimit e të kulturës vendase, Agron Ibrahimin, Mislim Berisha, Jonuzi Veliu dhe Tefik Jaha kemi nënshkruar një kërkesë, ku dhe kemi premtime, për pagën e arsimtarët prej 8 eurosh në orë nga organet përkatëse- Bavareze! Po ashtu, i njoftuam edhe për zbritjen e pagës së mësimdhënësve nga 15 euro në orë, sa ishte më parë, në 10 euro, sepse jemi detyruar t’u përshtatemi procedurave ligjore vendase, meqëllim që t’i përfitojmë 8 ero për orë mësimi. Faktikisht, arsimtarët i mbajnë dy orë mësimi nga 45 minuta, në javë, por si pasojë që arsimtarëve iu duhet kohë që t’i pregatisin njësitë mësimore në shtëpitë e tyre, ne i paguajmë tri orë në javë për secilën klasë! Na i kanë liruar objektet shkollore për mësim dhe në të ardhmën e afërt shpresojmë se do t’i pranojnë notat e gjuhës shqipe në dëftesat e nxënësve shqiptarë, në shkolla. Tërë kjo punë që është bërë, u bë falë aktivistëve, të cilët janë të përkushtuar dhe vullnetarisht e bëjnë tërë këtë punë për Mësimin Plotësues. Por, ne kemi  edhe sfida, të cilat vështirë se do t’i tejkalojmë pa ndihmën dhe përkrahjen e institucioneve shqiptare-kosovare, pa bizneset, pa aktivistët, pa prindërit dhe, natyrisht, pa arsimtarët shqiptarë.

Ndërsa, Isuf Bytyçi, i cili është në cilësinë e sekretarit, i përmendi synimet e Mësimit Plotësues në Gjuhën Shqipe në Bavari! Synim i yni themelor është ruajtja e gjuhës shqipe, kultura dhe  identiteti ynë kombëtar!

Ta njohin fëmijtë tanë flamurin e tyre kombëtar dhe të komunikojnë lirshëm në gjuhën e tyre, ta njohin historinë, të pranohet gjuha shqipe në dëftesat e tyre dhe të jenë të aftë që fëmijtë tanë të marrin role udhëheqëse në ndërmarrje tregtare e ekonomike gjermane, në raport me shtetet, ku flitet gjuha shqipe. Të jenë të aftë të marrin role përkthyesish, të jenë në gjendje të bëjnë diplomaci edhe në gjuhën e tyre, ta kenë bazë për ta studiuar gjuhën e tyre, sepse jo vetëm që  është nder, por edhe krenari, është njohja dhe mësimi i gjuhës amtare. Ky, pra është integrim edhe në shtetin gjerman e, jo asimilim.

Pas gjith këtyre informatave, të cilat i dëgjuan z. Avdyl Lipoveci edhe z. Afrim Bekteshi, ata u zotuan se jo vetëm se do ta përkrah Ministria e Diasporës, nga Kosova mësimin Plotësues në Gjuhën Shqipe në Bavara, por kudo që mbahet mësim plotësues në gjuhën shqipe, ne si Ministri e Diasporës, do ta ndihmojmë me të gjitha mjetet, sepse jo vetëm që është akt moral, por përkrahja e mësimit plotësues në Diasporë, është edhe obligim dhe, të gjithë ata që e pengojnë, e dëmtojnë, atë.

Ndër të tjera, z. Lipoveci,  tha se deri tash, ne vazhdimisht, pa hezitim dhe me gjithë dëshirë, kemi qenë pranë jush edhe në të ardhmen, nuk do të ndalemi. Ndërsa, te pika kryesore që dhe ishte fokusuar kryetari, z. Mustafë Krasniqi, ndihmën për pagën e mësimdhënësve, potencoi se kemi mësimdhënës që nuk marrin pagë akoma, ndërsa, të tjerët një pagë simbolike dhe atë jo me rregull, ngaqë s’kemi buxhet për t’i mbuluar shpenzimet, deri më tani! Por, duke  e falënderuar Fondacionin  “Besa” dhe biznesmenin Isak Neziri, kemi arritur t’i mbulojmë disa paga të mësimdhënësve. Rreth kësaj pike, z. Avdyl Lipovezi kishte këtë qëndrim, duke pohuar se i dinë vështirësitë e arsimit në diasporë dhe problemet e theksuar në landin e Bavarisë, gjë që edhe jeni në hapat e parë të kësaj veprimtarie! Prandaj, duhet  një përkushtim më intenziv, por neve nuk na lejojnë rregullat ligjore, që të avansojmë një pjesë, kur dimë që të njëjtat probleme i kemi edhe  në disa lande tjera të Gjermanisë, po ashtu edhe në disa shtete tjera të Europës e gjetiu!  Më tej, z. Lipoveci shtoj duke thënë se jam optimist dhe më mban shpresa, që nga janari i vitit të ardhshëm do të veprojmë konkretisht, meqë dhe u miratua marrëveshja e përbashkët: Shqipërinë – Kosovë, në raport me Kosovën.

Më tej, z. Bekteshi, na premtoi se nuk do të ndalemi duke ju përkrahur me të gjitha mundësitë, që i kemi! Ai shtoi duke thënë se ne jemi duke i koordinuar punët edhe me Ministrinë e Arsimit të Kosovës edhe të të Shqipërisë, po ashtu edhe me Ministrinë e Diasporës të Shqipërisë jemi duke i koordinuar punët, në raport me mërgatën tonë shqiptare, kudo që është.

Pas përfundimi të këtij takim z.Bekteshi dhe z. Krasniqi u takuan edhe me përfaqësuesin e Fondacionit “Besa”  dhe u njohën me hallet dhe vështirësitë e KMPGJSH-së, ku  përmes telefonatës, z Bekteshi mori  përkrahje edhe nga z. Rexhep Nikçi, njëri nga anëtarët e Fondacionit “Besa”, njëkohësisht edhe anëtar i përhershëm i KMPGJSH-së, si dhe me disa biznesmenë tjerë komunikoi, ku dhe mori zotimin se do të na dalin në ndihmë, rreth pagës së mësimdhënësve.

Për këtë përkushtim serioz të z. Bekteshi, e falënderoi z. Krasniqi  dhe i ishte mirënjohës rreth përkushtimit të tij.

Më pas, z. Krasniqi u takua edhe me përfaqësuesit e lartë të Ministrisë së  Arsimit, zëvendës ministrin Heset Sahiti, me këshilltarin politik në Kabinetin e ministrit, Fatmir Bytyçi dhe Ferim Gashi, këshilltar i jashtëm politik në kabinetin e ministrit, ku ishte i pranishëm edhe z. Bekteshi – zëvendës ministr i Diasporës, që për më tepër se 45 minuta u trajtuan vështirësitë, sukseset dhe synimet e KMPGJSH-së.

  1. Krasniqi i njoftoi edhe për sfidat që i presin, për punën dhe angazhimin e tyre!

Fillimisht, fjalën e mori zëvendës Ministri z. Sahiti,  ku edhe e përshëndeti angazhimin e z. Krasniqi dhe Grupin e Punës për Mësimin Plotësues. Këtë takim e quajti si një takim të njohjes me sfidat e KMPGJSH-së. Ndërsa, këshilltari politik në kabinetin e ministrit, Fatmir Bytyçi pasi u njoh me punën dhe sfidat e KMPGJSH-së dhe kërkesat e parashtruar nga ana e z. Krasnqi, interesimi i tij ishte fokusuar më tepër rreth bashkëpunimit e ofrimit të përvojës së tyre, që të kemi raporte informuese të ndërsjella, po ashtu dhe bashkëpunim në mes shkollave tjera, që veprojnë në  Gjermani e gjetiu!

Po ashtu u zotua se do t’ ju ofrojmë mundësi, që përmes këshillave pedagogjikë e kontakteve që t’jua lehtësojmë procesin e mësimit, ku dhe do ta keni edhe përkrahjen profesionale! Z. Krasniqi, më tej kërkoi që përpos takimeve dhe këshillave pedagogjike, që për ne do të jenë të mirëseardhura dhe të frytshme, që të na përkrahni përmes metodave informuese e sensibilizimin e shkollave shqipe, që përmes këtij sensibilizimi institucional bashkëkombësit tanë mërgimtarë të kenë besim të plotë se shkollat shqipe me mësim plotësues e kanë përkrahjen institucionale.

Pos tjerash Krasniqi kërkoi, që të bëhet edhe çertifikimi i mësimdhënësve, nga organet kompetente kosovare e shqiptare. Më tej, shtoi duke thënë z. Krasniqi se ne si kryesi e Mësimit Plotësues, momemntalisht, bëjmë punë krejtësisht vullnetare dhe pa pagesë! Madje, të gjitha shpenzimet e rrugës, telefonatat, shtypjen e dokumentave dhe kohën e pregatitjes së shkresave e takimeve, i bëjmë nga shpenzimet tona private, pa e llogaritur kohën e shfrytëzuar nga puna jonë e përditshme, apo kohën e lirë, të cilën e humbim në raport me familjet tona! Por ajo që na vë në një pozitë më të vështirë, është sigurimi i pagës për mësimdhënësit, gjë që kjo dhe na vë në pozitë të palakmueshme, për të kërkuar cilësi dhe për ta bërë përzgjedhjen e mësimdhënësve, ashtu si e duan rregullat pedagogjike! Nuk na krijohet mundësia, jo pse na mungojnë mësimdhënësit, por që nuk mund ta zbatojmë rregulloren e punës ashtu siç duhet, për shkak të mospagesës sëtyre të rregullt e stabile. Unë si kryetar, bashkë me kryesinë dhe komisionet përkatëse, për përcjelljen e procesit mësimor, angazhohemi që të mos kemi problem me pagën e mësimdhënësit dhe e dyta që të çertifikohen të gjithë mësimdhënësit dhe pas çertifikimit të kërkojmë përgjegjësi para institucioneve tona kombëtare e shtetërore. Derisa jemi në këto kushte vullnetare, apo gjysmë vullnetare duke punuar, nuk i kemi mundësitë që të kërkojmë kualitet, diciplinë dhe zbatim rregullash, për fat të keq! Pa u realizuar paga e arsimtarëve dhe e administratës së KMPGJSH-së, nuk mund të presim punë kualitative, në mësimin plotësues!   Por, shpresojmë se me angazhimin e MASHT-it dhe të Ministrisë së Diasporës do ta zgjidhim edhe këtë problem, në mënyrë institucionale! Për të gjitha këto kërkesa të z. Krasniqi, iu premtua se do të punojnë edhe në këtë drejtim, por që do shumë punë e kohë për t’u  realizuar edhe këto synime, pa të cilat vështirë se do të mbijetojë mësimi plotësues në Bavari e kudo tjetër që zhvillohet.

  1. Fatmir Bytyçi, shtoi duke thënë se ne duhet të jemi të informuar dhe të kemi raporte rreth procesit mësimor. Ndërsa, zëvendës ministri Heset Sahiti, përveçse e përshëndeti takimin, një takim shumë frytdhënës dhe njohje për së afrmi me punën e KMPGJSH-së, njoftoi se është përgatitur Korrikula e Përbashkët e dy shteteve, Shqipëri e Kosovë për Mësimin Plotësues në Diasporë, gjë që na njoftoi se së shpejti edhe do t’jua shpërndajmë.
  1. Krasniqi u takua edhe me Ministrin e Arsimit Shyqeri Bytyçi, ku ishte i pranishëm edhe z, Bekteshi. Gjë që  dhe atë e informoi për të gjitha sfidat që po përballet KMPGJSH-ja, si dhe kërkoi që kjo ministri ta ndihmojë Këshillin, ngaqë ky land është më specifik se landet tjera, në Gjermani! Përpos që na i ka liruar klasët, nëpër shkolla, deri më tani nuk na kanë ofruar kurrfarë ndihme tjetër siç e gëzojnë disa lande tjera në Gjermani, në përjashtim të kësaj pagesës 8 euro për orë mësimi, si ndihmë humanitare! Z. Krasniqi, i njoftoi edhe për takimin e përfaqësuesve të MASHT-it në Munih, për  mbajtjen e seminarit, si dhe për organizimin e manifestimit të njëvjetorit të themelimit të KMPGJSH-së, që do të mbahet më 29 prill 2018.

Përpos tjerash z. Krasniqi, ministrit Bytyçi, ia dorëzoi  një kërkesë me shkrim prej dy faqesh, si dhe e njoftoi për kërkesat e domosdoshme të KMPGJSH-së.

 Pas gjith këtij diskutimi, ministri u zotua se do të ketë përkrahje dhe do t’i motivojmë bashkatdhetarët, që të mos ndalet kjo detyrë kaq e shenjtë! Ministri potencoi se do ta përcjellë me kujdes mesazhin pë  rimëkëmbjen e mësimit plotësues në mërgatë! Konkretisht jam në dijeni, tha ai edhe për vështirësitë, që i keni ju në KMPGJSH-në, në Bavari.

Në fund të takimit z. Krasniqi mori zotim nga Ministri se përpos që do ta përkrahë shkollën shqipe në diasporë, me mundësitë, që i ka si ministër, do të ushtrojë ndikim edhe te stafi i tij që çdo kërkesë, me shkrim, do ta shqyrtojë me përgjegjësi dhe kompetencë që ka.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …