Adil Behramaj: Për Albin Kurtin, politikë sociale qenka të ndajë nga 20 euro për çdo fëmijë nën 2 vjeç

Adil Behramaj: Nuk kemi Qeveri të Kosovës por të Lëvizjes Vetëvendosje

Albin Kurti ka vendosur një monopol të mirëfilltë në vendimmarrjen e Qeverisë dhe e ka kthyer atë në Qeveri njëpartiake. Edhe pse i shkarkuar nga shumica absolute, ai nuk e ka ndërmend ta pranojë këtë vullnet të përfaqësuesve të popullit në Kuvendin e Kosovës. Ai synon të mbetet në krye të Qeverisë, duke refuzuar çdo procedurë të paraparë kushtetuese dhe ligjore, për emërimin e një Qeverie të re.

Të mërkurën, më 25 mars, mesnata ende nuk kishte rënë kur ai dhe Qeveria e tij u shkarkuan me votën e 82 deputetëve të Kuvendit të Kosovës. Dy të tretat e parlamentit i dhanë goditjen e fundit për politikën dhe qeverisjen e papërgjegjshme.

Një orë më vonë, kur sapo ishte delegjitimuar, ai vendosi kontrollin 100 për qind mbi Qeverinë e Kosovës, duke e kthyer atë de fakto në një Qeveri njëpartiake në demokracinë parlamentare të Kosovës.

Kështu Albin Kurti iu përgjigj votës së shumicës absolute të deputetëve. Ai u tall dhe e përbuzi demokracinë parlamentare në Kosovë. Tash edhe pse i shkarkuar nga shumica absolute pas vetëm 51 ditësh në pushtet, ai nuk e ka ndërmend ta pranojë këtë vullnet të përfaqësuesve të popullit në Kuvendin e Kosovës, me legjitimitet shumë më të madh në zgjedhjet e 6 tetorit se vetë Albin Kurti.

Ai synon të mbetet në krye të Qeverisë, duke refuzuar çdo procedurë të paraparë kushtetuese dhe ligjore, për emërimin e një Qeverie të re.

Gati e ka edhe planin. Po dëshiron të jetë Kryeministër i Qeverisë Moniste deri në zgjedhjet e reja parlamentare, të cilat synon të mbahen me të kaluar kriza e pandemisë Covid-19 në Kosovë. Në ndërkohë, ai dëshiron ta përdorë të gjithë infrastrukturën qeveritare, që të krijojë rrethana të favorshme për t’i fituar ato. Por, plani i tij nuk përfundon me kaq, sepse ai ka menduar edhe për Vjosa Osmanin. Asaj ia dëshiron marrjen e plotë të kontrollit mbi LDK-në, që ky subjekt politik të mund të ishte një motërzim i Lëvizjes Vetëvendosje, duke e bërë atë një partnere sa për sy e faqe, sa për kriter formal të demokracisë në të cilën nuk beson fare Albin Kurti.

Kësaj joshjeje i kishte paraprirë edhe dëshira e zjarrtë e Vjosa Osmanit për ta marrë lidershipin e LDK-së, por që pafuqia e saj u dëshmua edhe gjatë votëbesimit që rrëzoi Qeverinë Kurti, duke mos mundur t’i kontrollojë më shumë se dy deputetë brenda subjektit të saj. Ky ishte tregues i forcës reale të saj, e cila mund të jetë elokuente, por është shumë deficitare kah aftësitë e lidershipit për t’i bërë njerëzit të ngarendin pas saj.

Por, teksa skena politike dhe opinioni publik në dhjetë ditët e fundit u mor me lëmshin politik dhe qeverisës të krijuar prej tij, kryeministri i shkarkuar arriti pavërejtur ta ndryshonte në mënyrë thelbësore përbërjen e Qeverisë së tij.

Kur ishte votuar në Kuvend më 3 shkurt, me përkrahjen e 66 deputetëve apo 16 më pak se numri i atyre që votuan për rrëzimin e tij, përbërja e Qeverisë Kurti ishte me 8 përfaqësues të Lëvizjes Vetëvendosje, përfshirë këtu edhe vetë kryeministrin, 7 përfaqësues të LDK-së, 2 të komunitetit serb dhe 1 të komunitetit boshnjak.

Në këtë mënyrë ishte krijuar baraspesha politike, që ishte parim bazë i LDK-së së Isa Mustafës, kur dihej edhe rezultati i zgjedhjeve, ku Vetëvendosje mori 29 mandate dhe LDK-ja 28 sosh. Pra, me diferencë vetëm një mandat deputeti, që në këtë rast bëhet fjalë për mandatin e Mimoza Kusarit, e cila si duket nuk po ndjehet mirë si pjesë e tyre, pasi që po ankohet pse nuk po ftohet në emër të Alternativës për konsultime të nevojshme.

Në orët e hershme të 26 marsit, pas shkarkimit të zëvendëskryeministrit Avdullah Hoti, rreth një javë pasi që ishte shkarkuar edhe ministri Agim Veliu nga radhët i LDK-së, i cili ishte zëvendësuar nga Xhelal Sveçla i Vetëvendosjes dhe jo nga Bajram Gecaj i LDK-së, përbërja e Qeverisë së Kosovës kishte pësuar ndryshim shumë substancial. Tash i kemi 17 anëtarë të kabinetit Kurti, ku 9 prej tyre janë nga Vetëvendosje, 5 nga LDK, 2 nga komuniteti serb dhe 1 nga komuniteti boshnjak.

Pra, Lëvizja Vetëvendosje nga 26 marsi ka një shumicë absolute në Qeverinë e Kosovës dhe kryeministri i shkarkuar objektivisht mund të bëjë çfarë të dojë sa i përket vendimmarrjes së ekzekutivit.

Ai tashmë ka vendosur një monopol të mirëfilltë edhe në vendimmarrjen e Qeverisë dhe realisht e ka kthyer atë në Qeveri njëpartiake.

Kjo është e vërteta teknike dhe politike me zhvillimet në Qeverinë e Kosovës.

Kjo Qeveri pra, me përbërjen aktuale është falsifikim i vullnetit të qytetarëve të Kosovës të shprehur në zgjedhjet e 6 tetorit. Albin Kurti e ka uzurpuar pushtetin e plotë në këtë Qeveri me vetëm 26.2% të votave.

Diçka e tillë është e paprecedent në historinë e demokracisë parlamentare në Kosovë.

Dhe, ai tashmë po abuzon me të madhe me pushtetin edhe në emër të LDK-së.

Kurse, kjo e fundit, për ta ruajtur namin e partisë shtetformuese dhe institucionaliste, me gjasë nuk e ka ndërmend të dalë nga kjo Qeveri, përkundër që tani roli i saj është fare simbolik dhe përkundër që Albin Kurti e ka vrarë edhe iluzionin se kjo Qeveri ishte partneritet midis dy partive që fituan më së shumti vota në zgjedhjet e fundit.

Realiteti i njëmendtë se kjo Qeveri de fakto është njëpartiake mund të shpërfaqet edhe më shumë ditëve të ardhshme. Por, të gjitha partitë tjera shqiptare, parlamentare dhe joparlamentare, duhet të jenë të gatshme që ta mbrojnë demokracinë me të gjitha mjetet kushtetuese, ligjore dhe politike kundër një kryeministri të shkarkuar që synon ta instalojë monizmin në Kosovë.

Një Qeveri e re duhet të krijohet sa më parë në Kosovë, jo vetëm si epilog i natyrshëm i rrëzimit të kësaj Qeverie në Kuvendin e Kosovës, por edhe si garantuese e demokracisë në Republikën e Kosovës.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …