At Nikollë Marku: Organizata fashiste greke Agimi i Artë” ka kryepeshkop antishqiptarin Janullatos

Anastas Janullatosi është  një prift i thjeshtë për atë pakicë greke në Shqipëri, pakicë që bën mirë të distancohet nga ju. Ai meriton vetëm një dekoratë, atë të armikut tradicional të shqiptarëve, meqë ai distancohet nga deklarimet e Agimit të Zi, deklarime fyese dhe përçmuese për shqiptarët në tërësi? Këtu ndryshojmë ne si kombe, sepse kurrë nuk do të përdorim fjalor të tillë për kombe tjera dhe as për kënd në botë, kjo është kultura jonë fetare dhe shoqërore. Deklaratat e mirëfillta politike të Agimit të Zi neo-nazist grek kundër kombit shqiptar dhe mbështetja për Janullatosin ishin tregues i qartë se misioni Janullatos është pushtimi fetar i ortodoksisë dhe imponimi politik për Vorio Epirin me fantazmat neo-naziste.


 


Mbështetja që i japin këtij prifti pa diskutim që është në kundërshtim me misionin e tij fetar. Ndodh rastësisht apo ka një strategji?. Kjo forcë politike, fatkeqësisht edhe parlamentare në Greqi, na bën të mendojmë thellë dhe të bëjmë kujdes me këtë provokim të hapur nazisto-Janullatos. Janullatos nuk kërcënohet nga askush në Shqipëri, por veprimtaria e tij shoviniste-naziste greke në dëm të kombit shqiptar po e rrezikon vetë atë. Shpeshherë punët që bën njeriu i sjellin atij humbjen dhe rrezikun, të cilin ai e ndien për shkak të koshiences që ka personalisht vetë. Kjo po ndodh edhe me Janullatosin.


Të merresh me ceremoni përkujtimore të ushtrisë greke pushtuese në Shqipëri dhe me mbështetje politike të një partie me pikëpamje raciste dhe sidomos anti-izraelite, si ajo e Agimit të zi grek, patjetër që ndihesh i kërcënuar nga veprimi anti-shqiptar.


 


Të zhvarrosësh varret shqiptare dhe t’i quash greke patjetër që ndihesh i kërcënuar nga veprimi anti-shqiptar. Të përdorësh shtetin grek si presion kundër emigrantëve shqiptarë patjetër që ndihesh i kërcënuar nga veprimi anti-shqiptar.


Të tjetërsosh kishën ortodokse të Shqipërisë në favor të helenizmit patjetër që ndihesh i kërcënuar nga veprimi anti-shqiptar. Të bashkëpunosh me organizata antishqiptare dhe qeveri fantazmë të Vorio-Epirit, patjetër që ndihesh i kërcënuar nga veprimi anti-shqiptar. Të koordinosh me kishën serbe për veprime terroriste në dëm të shqiptarëve në Mitrovicë patjetër që ndihesh i kërcënuar nga veprimi anti-shqiptar.


 


Që të mbetesh në historinë e kombit shqiptar, si rilindësi i besimit ortodoks shqiptar, duhet ta meritosh me veprime të drejtpërdrejta në dobi jo vetëm të besimtarëve, por dhe të kombit në tërësi, ju Janullatos e dini mirë që nuk e meritoni. Ju meritoni dekoratë në vendin tuaj si oficer i helenizmit të paqenë në Shqipëri. Është bërë një gabim i tmerrshëm me dekoratën që të ka dhëne presidenti Topi si dhe kreu i PS-së, Edi Rama, me titullin qytetar nderi i bashkisë së Tiranës. Ne shpresojmë të kalbet sa më shpejt në duart tuaja dhe të ndryshket dekorata në gjoksin tënd.


 


Të trajtojmë pak censusin e organizuar në Shqipëri për personat rezidentë. Të gjithë e dimë që besimtarët ortodoksë në Shqipëri nuk janë as 6 as shtatë e as tetë për qind, besimtarët i kalojnë 20 për qind, por pjesa më e madhe janë në emigracion. Propaganda e Janullatosit, Dulës etj, për të shtuar numrin e grekëve në Shqipëri bëri efekt të kundërt në deklarimet e shtetasve. Ortodoksët shqiptarë e kanë të qartë strategjinë e Janullatosit për greqizëm dhe copëtim të ri të Shqipërisë me Vorio-Epirin, prandaj iu shmangen deklarimit fetar.


 


Ky veprim ishte një shuplakë për veprimtarinë e Janullatosit. Tani ky prift po bën census besimtarësh vetë! Ky veprim është akuzë e drejtpërdrejtë ndaj shtetit, i cili organizoi këtë census me insistim të Greqisë dhe shovinistëve. Shteti duhet t’i kthejë përgjigje Janullatosit, si për censusin, ashtu dhe Agimit të Zi për degët që kërkon të hapë në jug të Shqipërisë. Shqipëria e ka me kushtetutë, të cilën po e citoj: Neni 9: “Partitë politike dhe organizatat e tjera, programet dhe veprimtaria e të cilave mbështetet në metoda totalitariste, që nxitin e përkrahin urrejtjen racore, fetare, krahinore ose etnike, që përdorin dhunën për marrjen e pushtetit ose për të ndikuar në politikën shtetërore, si edhe ato me karakter të fshehtë, janë të ndaluara me ligj”.


Është e qartë. Agimi i zi nuk duhet të shkelë në Shqipëri, sepse e ndalon ligji. Kush i fton dhe lejon të futen në territorin shqiptar, kryen vepër penale ndaj kushtetutës dhe sovranitetit territorial të atdheut.


Në një intervistë në televizionin grek me siglën NET, Janullatos shpjegon qartë se si ka ardhur në Shqipëri me një telefonate të çuditshme nga një person enigmë dhe me urgjencë, se nuk priste puna! Çfarë kishte që nuk priste puna me aq urgjencë, sa udhëtoi menjëherë për Evropë?. Është e kuptueshme, kishte ardhur dita për të futur agjentin shovinist në jug të Shqipërisë.


 


Janullatos gënjen kur thotë se në shkollat shqiptare mësohet urrejtja ndaj popullit grek. Kjo deklaratë është nxitje e rrezikshme për popullin grek kundër kombit shqiptar.


Janullatos gënjen kur thotë se në Shqipëri u bëhet qejfi për krizën greke. Nuk është e vërtetë, nuk ka në Shqipëri njerëz që u bëhet qejfi për krizën greke, përkundrazi, ne urojmë që ajo të kalojë sa më shpejt. Janullatos spekulon kur thotë se “shqiptarët u pritën krahëhapur në Greqi”. Jo, shqiptarët po ndërtojnë Greqinë me djersën e ballit dhe paguhen të diskriminuar krahasuar me emigrantët e kombeve të tjera.


Nuk i lejohet një kleriku të ofendojë njerëz me epitete si: idiotë, injorantë, fanatikë, dallkaukë etj. Bën mirë që flet, sepse tregon se kush je në të vërtetë, epitetet që përdor janë shumë afër me programin racist të partisë Agimi i zi.


 


Dua t’i kujtoj Janullatosit që të mos bëhet bimbash i Gjirokastrës apo i Tiranës, Durrësit dhe gjithë Shqipërisë, sepse vetiu do të lindë një Çerçiz Topulli. Teshtimat e Greqisë urojmë të mos jenë nga gripi i derrit apo i pulave.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …