Bilall Sherifi

Bilall Sherifi: A është Paragrafi i Parë i nenit 70 ende pjesë e Kushtetutës së Kosovës?

Fjalia që këto ditë është përdorur më së shumti rreth zgjedhjes së presidentit të Kosovës qoftë nga autoritetet vendore qoftë nga ato ndërkombëtare prezentë në Kosovë, është ajo se zgjedhja e presidentit të Kosovës duhet të bëhet sipas kushtetutës së Kosovës.

Deri këtu çdo gjë duket në rregull, asgjë e pazakontë.

Mirëpo, një fakt të gjithë e dimë, madje mund të themi se është sekret publik, që deputetët e LDK-së nuk duan ta votojnë Hashim Thaçin kryetar  të Kosovës. Në këtë pikë ata të gjithë janë unikë.

Atëherë shtrohet pyetja, nëse nuk duan, pse duhet ta votojnë?

Sa i përket kësaj çështje se a duhet votuar apo jo Thaçin President, deputetët e LDK-së ndahen në dy grupe. Në të tillë të cilët thonë se nuk duam por duhet votuar Thaçi sepse është detyrim që del nga marrëveshja mes dy kryetarëve të dy partive dhe të atyre që nuk duan dhe nuk do ta votojnë sepse detyrimi që del nga marrëveshja nuk mund të del mbi të drejtën kushtetuese që deputetit ia garanton neni 70 paragrafi i parë i kushtetutës së Kosovës.

Neni 70 në paragrafin e tij të parë përkufizon shumë qartë se “Deputeti i Kuvendit është përfaqësues i popullit dhe nuk i nënshtrohet asnjë mandati tjetër detyrues”.

Nëse kushtetuta e mbron deputetin nga çfarëdo mandati tjetër detyrues pos atij të popullit, atëherë askush nuk ka të drejtë të bëj presion mbi deputetët që ta votojnë Thaçin për President.

Askush nuk ka të drejtë të kërkojë nga deputetët e LDK-së që detyrimin ndaj marrëveshjes ta vënë mbi të drejtën kushtetuese të deputet i cili siç e pamë më lartë qëndron mbi çdo detyrim tjetër.

Prandaj, mendoj se të gjithë ata të cilët këto muaj të krizës politike në vend, me apo pa dëshirë, me apo pa mandat kanë kërkuar të respektohet Kushtetuta e Kosovës duhet të vihen në mbrojtje të atyre deputetëve të cilët i janë nënshtruar presionit qoftë të hapur qoftë të fshehtë që të mos veprojnë sipas bindjeve të tyre.

Të gjithë ata që e kanë pasur dhe e kanë gojën plot në mbrojtje të kushtetutës dhe kushtetutshmërisë në vend, tani duhet të ngritin zërin dhe t’i mbrojnë deputetët nga trysnitë antikushtetuese që atyre janë duke iu bërë.

Bilall Sherifi: Zëri i popullit të Kosovës nuk është “ulërimë egërsirash”

Isa Mustafa fyu protestuesit, sikur Aleksandar Jabllanoviqi.

Muaji janar i vitit të kaluar (vitit 2015) u karakterizua me protesta dhe kërkesa gjithëpopullore për shkarkimin e Ministrit Aleksandar Jabllanoviq. Meqenëse këto ngjarje janë shumë të freskëta besoj se të gjithëve u kujtohet se shkaku i protestave dhe kërkesës për shkarkimin e tij ishte deklarata raciste e Ministri Jabllanoviç i cili nënat gjakovare quajti “EGËRSIRA” sepse vazhdojnë të kërkojnë KTHIMIN E KUFOMAVE që Serbia i mori me vete për të fshehur krimin e gjenocidit.

Cilësimi i nënave gjakovare “EGËRSIRA” revoltoi popullin në përgjithësi dhe kjo revoltë e përgjithshme u manifestua me qëndrimet kategorike të opozitës dhe më pas edhe të disa deputetëve të koalicionit qeveritar të cilët kërkonin dorëheqjen e tij. Vetëm Kryeministri i Kosovës, Isa Mustafa mbronte Jabllanoviqin dhe këmbëngulte se ai nuk do ta shkarkonte dhe as nuk do t’ia kërkonte dorëheqjen.

Mirëpo pas presionit të vazhdueshëm qytetar, sidomos pas protestave masive të qytetarëve Isa Mustafa u detyrua ta shkarkojë Jabllanoviçin nga qeveria.

Gjatë vitit 2015, qeveria e Kryeministrit të Kosovës, Isa Mustafa u shndërrua në Kryeministër të Kthimit të Serbisë në Kosovë. Me nënshkrimin i Marrëveshjes për krijimin e “Zajednicës serbe në Kosovë”, përmes të cilës Kosova humb sovranitetin mbi një pjesë të madhe të veten dhe përmes Marrëveshjes për Demarkacion, ku Kosova humb pjesë të territorit, qeveria pwr kthimin e Serbisë në Kosovë humbi legjitimitetin demokratik.

Në përvjetorin e shkarkimit të Ministrit për Kthim, Aleksandar Jabllanoviq, Kryeministri për Kthimin e Serbisë në Kosovë, Isa Mustafa së bashku me zëvendësin e tij Hashim Thaçi mbajti një konferencë me gazetarët.

I ballafaquar me vendimin e Gjykatës Kushtetuese përmes të cilit u konstatua se Marrëveshja e nënshkruar nga Kryeministri për Kthimin e Serbisë në Kosovë është antikushtetuese dhe përballë shprehjes së revoltës së qindra mijëra qytetarëve që nënshkruan peticion, demonstruan në rrugë apo manifestuan në forma të ndryshme kërkesën e tyre për dorëheqjen e atyre që përgatitën kthimin e Serbisë ne Kosovë, Isa Mustafa reagoi njëlloj si ish Ministri i tij për Kthim Aleksandar Jabllanoviqi.

Në mënyrë të njëjtë si në kohën kur nuk pranonte kërkesën për shkarkimin e Aleksandar Jabllanoviqit dhe këmbëngulte ta mbante atë në qeveri, në konferencën e mbajtur dje më 5 shkurt, Kryeministri për Kthimin e Serbisë në Kosovë, Isa Mustafa deklaroi se nuk do të jep dorëheqje.

Pos këmbënguljes për të mbetur në qeveri, Isa Mustafa fyu të gjithë ata që shprehën revoltën kundër marrëveshjes që kthen Serbinë në Kosovë. Ai deklaroi se “Opozita po ULËRINË serbisht në rrugët e Prishtinës!”

“Dallimi” i vetëm i Kryeministrit për Kthimin e Serbisë në Kosovë, Isa Mustafa nga ish-Ministri i tij për Kthimin e Serbëve në Kosovë, Aleksandar Jabllanoviqi qëndron në përdorimin e fjalës “ULËRIMË” në vend të “EGËRSIRËS” së Jabllanoviqit.

Megjithatë, secili e di se fjala “ulërimë” është zë që lëshon ujku qeni dhe shumë kafshë të tjera” dhe kjo nxjerr në shesh mendësinë e njëjtë që i karakterizon Isa Mustafën dhe Aleksandar Jabllanoviqin.

Zëri i qytetarëve protestues të Kosovës nuk është “ULURIMË EGËRSIRASH”, kushdo që mendon se mund ta shtypë këtë zë siç shtypë egërsirat, në përballje me forcën e këtij zëri pa dyshim se do të del humbës.

Vendosmëria e popullit të Kosovës, ashtu siç ia tregoi vendin ministrit për kthim Jaballanoviq, do t’ia tregojë vendin edhe Kryeministrit të Qeverisë për Kthimin e Serbisë në Kosovë. 17 shkurti 2016 do të jetë një manifestim civilizues i revoltës së madhe gjithëpopullore dhe kundër logjikës që këtë revoltë e shohin si “ULËRIMË EGËRSIRASH”!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …