Evropa njerkë nuk bëhet nënë

Tashmë nuk kanë fije dyshimi se bisedimet e fundit, bisedimet politike  mes Kosovës dhe Serbisë, në Bruksel,  i ka organizuar dhe i ka trajtuar Bashkimi Evropian, me qëllim për ta ofruar Serbinë në radhët e veta mbi kurriz të lirisë dhe pavarësisë së Kosovës. Në këtë drejtim Brukseli ka arritur më shumë  sesa ka parashikuar, falë lëshimeve të një pas njëshme që i kanë bërë zyrtarët tanë, të gjithë tok, pozita dhe opozita  me përjashtim të Lëvizjes Vetëvendosje. Është e ditur historikisht se të huajt gjatë tërë shekujve të ekzistencës së popullit tonë kanë gjetur “masha”, kanë gjetur shqiptarë pro bizantinë, pro turq, pro sllavë, pro fashistë pro serbë e pse të mos gjejnë edhe pro evropianë. Tekefundit, nuk jemi ne populli i vetëm që u kemi dhënë njerëz të gjitha perandorive e sunduesve shekullorë. Ky ka qenë dhe po mbetet fati tragjik i popujve të shtypur, të ndarë, të keqtrajtuar e të nëpërkëmbur. Të tillë jemi ne, përderisa shumica prej nesh pranojmë të jetojmë të ndarë e të përçarë.

 

Po ashtu është fare e qartë, se Beogradi zyrtar gjatë këtyre 14 viteve pas luftës, me mbështetjen e fuqishme të qarqeve pro serbe, nga shumica dërrmuese  shteteve të Evropës, e ka mbajtur dhe po e mbanë peng lirinë dhe pavarësinë tonë. Arsyeja, pse vendet evropiane po bëjnë përpjekje ta rehabilitojnë Serbinë dhe ta bëjnë anëtare të Unionit, nuk bëhet me qëllim për ta shkëputur politikën serbe nga Kremlini, sikur spekulohet në shumë medie të botës dhe ndër ne, por në radhë të parë po bëhet me qëllim,  për t i larë “mëkatet”  që konsiderojnë se  i kanë bërë këtij shteti sllav të Ballkanit me rastin e pjesëmarrjes në  bombardimet e  NATO-s kundër regjimit fashist të Milosheviqit, prej 24 marsit deri më 10 qershor të vitit 1999. Përpjekjet e pareshtura të Brukselit për ta kthyer prapa historinë, për ta shfajësuar Serbinë, dhe për t’ia ngopur orekset hegjemoniste-fashiste të saj mbi kurriz të Kosovës, nuk janë vetëm përpjekje të një segmenti të politikës zyrtare të Brukselit, por janë pjesë e politikës konstante të BE-së kundër integrimit të shqiptarëve në Evropë, për shkak të identitetit të tyre specifik kombëtar e fetar.

 

Brukseli zyrtar me lëshimet që i ka bërë dhe po i bën Beogradit mbi kurriz të Kosovës, po i shkel normat elementare njerëzore e kombëtare të shqiptarëve, me qëllim për ta joshur Serbinë dhe me qëllim që e ardhmja e Kosovës të mbetet në mëshirë të saj. Kjo dëshmohet me faktin se  asnjë shtet i Evropës deri tani nuk ka kërkuar nga Serbia që ta njohë zyrtarisht shtetin e Kosovës, por të gjitha shtetet janë mjaftuar me kryeneçësinë fashistoide të Serbisë, e cila e konfirmon dhjetëra herë në ditë se kurrë nuk do ta njohë pavarësinë e shtetit tonë.

Brukseli zyrtar nuk i ka lejuar autoritetet e vendit tonë  t’i kushtëzojë bisedimet me Serbinë me njohjen paraprake të pavarësisë. Pikërisht ky pozicion politik, i proklamuar si asnjëherë më parë, lë për të kuptuar se BE-ja nuk e ka fare problem njohjen e  pavarësisë së Kosovës nga Serbia,  as nga pesë shtetet e saj anëtare, por e ka hallin e ruajtjes së status-quosë, shtypjes dhe diskreditimit të shqiptarëve, getos së vetme të BE-së, e cila në njëfarë mënyre jo vetëm virtuale na përkujton “getot” e Evropës së palavdishme gjatë tërë historisë, që nga kryqëzatat,  ndjekjen dhe shfarosjen fizike të mendimtarëve të lirë, ndezjen në turrë të druve të miliona heretikëve, Gjuajtjen e Shtrigave, Inkuizicionin e “famshëm” e deri te “holokaustet” e Rajhut të Tretë evropian, gjerman, apo krejt një.

 

Natyrisht se ekziston edhe Evropa tjetër, përkrahësja e humanizmit njerëzor, pjesa e saj në Mbretërinë e Bashkuar të kohës së  Toni Blerit, e cila për një çast shndriti humanizëm, mori qëndrim dhe iu bashkua forcave ajrore të NATO-s  për ta ndëshkuar barbarinë serbe, të cilën edhe e ndëshkoi, përkundër vullnetit të ndrydhur, po thuajse të  të gjitha shteteve të tjera evropiane. Shqiptarët në Kosovë nuk do ta harrojnë kurrë këtë faqe të ndritur të qytetërimit evropian, të cilit i përkasin qysh prej kohës kur dihet për Kontinentin. Shqiptarët liridashës të vendit tonë kurrë nuk do ta harrojnë as politikën aktuale krejtësisht pro serbe të Brukselit zyrtar. Kjo politikë e ka trimëruar Serbinë tejmase dhe ajo nuk do të ndalet me kaq. Serbët, popull i njohur për invadim, shkatërrim, teknikë e taktikë të trashëguar historike të tokës së djegur, popull që ka ushtruar gjenocid mbi kroatët myslimanët, boshnjakët, hungarezët, hebrenjtë, turqit, popull që nuk është  liruar as mund të lirohet nga sadizmi  gjenetik, nga urrejtja racore dhe mungesa totale e tolerancës njerëzore. Të tillë janë serbët, të tillët po e udhëheqin Serbinë e sotme, partizanët e Milosheviqit dhe vojvodët e Sheshelit, krahu më fashist në historinë e Serbisë në 100 vitet e fundit të ekzistencës së këtij shteti xhandar të Ballkanit, xhandar i caktuar nga Rusia dhe i përkrahur edhe sot e kësaj dite nga shumica e shteteve të  Evropës.

 

Përpjekjet që po i bën Brukseli zyrtar për të “normalizuar” marrëdhëniet mes shqiptarëve dhe serbëve, duke e detyruar dhe duke i shantazhaur autoritetet e Kosovës, që të pranojnë të gjitha kërkesat e Serbisë, kanë dhënë dhe po japin rezultat. Evropa e baroneshës Ashton, (titull mbase edhe “fisnik” i cili na kujton kohën e kryqëzatave) po arrin të pajtojë dy palët në bisedime, dy kryeministra, njëri serb e tjetri shqiptar,  por kurrë nuk do të arrijë të pajtojë shqiptarët liridashës me serbët hegjemonistë e uzurpatorë. Asnjë marrëveshje e deritanishme mes shqiptarëve dhe serbëve nuk është realizuar deri tani, edhe nëse ajo është arritur në situata të caktuara.

E tillë do të jetë edhe kjo, për implementimin e marrëveshjes, sepse individët, politikanët që humbin kontaktin me popullin, mund edhe të bëjnë pazare mbi kurriz të tij, por zbatimi i atyre pazareve nuk bëhet duke i shkelur të drejtat e një populli të shtypur, e në anën tjetër  duke i favorizuar kërkesat e një populli shtypës, sikur është vepruar gjatë 100 viteve të fundit kundër shqiptarëve.

Ahmet Qeriqi

21. 5. 2013

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …