Fatmir Graiçevci

Fatmir Graiçevci: Hipokrizia, nihilizmi, demagogjia,… ka emër – Qeveria Kurti!?

   Vështirë të gjejë njeriu ndonjë politikan që i konkurrojë  kryeministrit Kurti me hipokrizi, nihilizëm e demagogji. Nëse këto vese i marrim kriter për të vlerësuar politikanët, kryeministri ynë, Albin Kurti, është i pa konkurrencë. Se sa hipokrit është, më së lehti kuptohet nëse krahasojmë deklaratat e tij gjatë kohës kur ishte në opozitë dhe tani që është në pushtet. 

 

    Posa kujton njeriu fjalimet me rima të liderit të partisë politike “Vetëvendosje”, Albin Kurti, kur ishte në opozitë e bënte fushatë për pushtet dhe mandej analizon veprimet e tij të tashme nga kolltuku i pushtetit, nuk ka se si të mos habitesh  a është po ai Albini i kohës kur s’kishte pushtet dhe me të drejt protestonte e kritikonte vendimet e Qeverive paraprake!? Gjëja e parë që bije në sy janë qëndrimet e tij të forta kur ishte në opozitë dhe zbutja e tyre tani që është ulur në kolltukun e butë të pushtetit. Mbase s’ka zbutës më të mirë të qëndrimeve të forta se sa kolltuqet e buta.

  Jo shumë kohë pasi instituti autoritativ për matjen e opinion publik “Gallup International” kishte konstatuar se shumica dërmuese e qytetarëve të Kosovës dhe Maqedonisë së Veriut preferojnë bashkimin kombëtar, edhe lideri i “Vetëvendosjes” Albin Kurti, bashkimin kombëtar e paraqet si kauzë të subjektit politik “Vetëvendosje”. Por më vonë u pa se bashkimin kombëtar e ka përdorur si mjet vetëm për të marr vota. Makiavelizëm tipik. Përdorimin e çdo mjeti për të ardhur në pushtet. Madje-madje ky e tejkalon Makiavelin sepse përderisa ai thotë se në politikë lejohet përdorimi i çdo mjeti që mundëson ardhjen te pushteti, lideri i Vetëvendosjes, Albin Kurti bënë një hap tutje, ai përdorë jo vetëm çdo mjet por edhe idealet kombëtare vetëm e vetëm për të ardhur në pushtet. E themi këtë sepse me tu ulur në kolltukun e pushtetit, pyetjes për qëndrimin e tij për bashkim kombëtar, ai i përgjigjet se këtë nuk e lejon Kushtetuta e Kosovës(!).  Po pasi këtë nuk e lejon Kushtetuta, pse çështje të subjektit politik që drejton e bëri bashkimin kombëtar!? Ishte i padijshëm që këtë nuk e lejon Kushtetuta e Kosovës apo e dinte shumë mirë por vazhdonte ta paraqes si kauzë të tij dhe subjektit politik që drejton për të vjel sa më shumë vota!? Thjesht, ishte i padijshëm apo i dijshëm por manipulues e demagog!?

   Por jo vetëm kaq. Janë të shumta konstatimet e tij të bëra gjatë kohës kur ishte në opozitë dhe konstatime të kundërta tani që është veshur me pushtet. Një ndër to është qëndrimi i tij ndaj liderit të Lidhjes Demokratike të Kosovës dhe ish kryetarit të Kosovës, Ibrahim Rugova. Duke shfaqur mendimin e tij për Rugovën kur ai ishte gjallë, pra në vitin 2002 Kurti deklaronte se ideja e Rugovës ka qenë që të pengoj dhe të bllokoj çfarëdo dinamizimi të jetës dhe çdo lëvizje çlirimtare dhe rezistencë aktive. Por ja që kur vërejti se jo kritikat por elozhet për ish liderin e LDK-së dhe ish kryetarin e Kosovës, Ibrahim Rugova i sjellin vota, ndryshoj për 180 shkallë qëndrimin për të dhe përulej para varrit të tij. Ai gjatë përuljes para varrit deklaron se presidenti Rugova dha kontribut të çmuar në bashkimin e shqiptarëve kundër Serbisë okupatore. Dhe kur njeriu krahason këto dy qëndrime, nuk ka se si të mos bije në konfuzion dhe ta parashtroj pyetjen: Si është e mundur që një njeri që ka penguar dhe bllokuar çfarëdo dinamizimi të jetës, rezistencë aktive dhe lëvizje çlirimtare, të ketë dhënë kontribut për çlirimin e Kosovës nga Serbia okupatore!?

   Por jo vetëm kaq. Kundërthënia e qëndrimeve të kryeministrit, Albin Kurti të kohës kur ishte jashtë pushtetit dhe tani që është në pushtet, janë të shumta. Shumë më e gjatë është lista e qëndrimeve të përgënjeshtruara nga ai vet se sa e atyre zotimeve të mbajtura.

Ai dikur flamurin e Kosovës e quante leckë lara lara, tani i rri gatitu, në opozitë rrokulliste veturat e EULEX-it, tani që është me pushtet, ia zgjatë mandatin po këtij misioni. Përderisa gjatë kohës sa ishte në opozitë me tonë të përvuajtur qante hallin e qytetarëve duke deklaruar se ata janë duke e paguar rrymën shumë shtrenjtë, tani që është ardhur në maje të pushtetit, pa asnjë grimë turpi deklaron zëshëm se çmimi i rrymës është shumë i lirë prandaj duhet shtrenjtuar!!!

Ai fliste me dhembshuri e grimasa keqardhje edhe për çmimin e shtrenjtë të naftës, vajit, sheqerit,.. dhe mandej vazhdonte ta bëjë demagogun se me të ardhur në pushtet, të gjitha do t’i liroi por e bërë të kundërtën!.

Apologjetët e tij deklarojnë se ata artikuj nuk i prodhojmë vetë kështu që Kurti nuk mund të bëjë asgjë. Ama këta harrojnë se kryeministri ynë, Albin Kurti, këtë e ka ditur shumë mirë edhe kur ka bërë zotimin e tij për zbritjen e çmimit të tyre por ja që ai me vetëdije të plotë ka bërë premtime që kanë dëshirë t’i dëgjojnë qytetarët – thjesht, demagogji tipike.

Ka mbajtur fjalime çfarë njerëzit janë të etur të dëgjojnë. Këtë ka bërë vite me radhë, kryeministri ynë, Albin Kurti. Por jo vetëm kaq. Ai jo rrallë herë ka kritikuar me shumë të drejt qeveritë paraprake për truproje të shumta e limuzina me xhama të zi por tani që është vesh me pushtet, nuk ka zvogëluar numrin e tyre por zëvendësimin e tyre. Po ky kryeministër, para se të vinte në pushtet, fliste me përvuajturi për mësimdhënës dhe dilte në përkrahje të tyre por tani që është veshur me pushtet, është bërë i shurdhër ndaj tyre dhe ka filluar të brengoset për hallin e nxënësve dhe prindërve të tyre. Po ku e kishte këtë brengë për këto dy kategori kur SBASHK-u bënte grevë ndaj qeverive tjera e Kurti ishte në opozitë!? Si u bë që atëherë SBASHK-u kishte të drejt në kërkesat ndaj Qeverisë së partive tjera dhe tani që Qeveria drejtohet nga Kurti dhe partia e tij, SBASHK-u nuk paska të drejt!?

   Këtë qëndrim hipokrit ndaj SBASHK-ut kanë edhe ministrat e tij. Dikur kur ishte në opozitë, ministrja e sotme e Arsimit, Arbërie Nagavci me shumë përvujtuni fliste për gjendjen e rëndë të mësimdhënësve dhe kërkesat e tyre të arsyeshme drejtuar Qeverisë ndërsa sot, mbajnë krejt qëndrim tjetër ndonëse gjendja në arsim është e njëjtë! Qëndrime dualiste, kundërthënëse ka bërë edhe ministrja tjetër, Albulena Haxhiu kur fliste me tone kritike për gjendjen energjetike. Atëherë ajo fliste me dhembje  për çmimin e shtrenjtë të rrymës ndërsa tani që është shtrenjtuar rryma,  bën shurdh memecen! Qëndrime hipokrite kanë edhe ministra tjerë. Një ndër ta është edhe ministri i Mbrojtjes, Armend Mehaj. Ai gjatë kohës kur bënte përkthyesin e KFOR-it, qortonte qytetarët në Kastriot se pse po e dëgjojnë Radion Kosova e Lirë dhe pse po ia lëshojnë zërin emisioneve dhe këngëve për dëshmorët e kombit(!!!) ndërsa sot e shohim duke ngarendur nëpër familje të dëshmorëve për të na treguar se sa shumë respekt ka për ta! Ku i ishte strukur ky respekt e ky vlerësim kur nuk ishte ministër por përkthyes!? Po nëse nesër do të kthehet në zanatin e vjetër, çfarë do të ju thotë qytetarëve të Kastriotit që dëgjojnë emisione dhe këngë për dëshmorët!? Morali hipokrit, në i thënçin moral, është neveritës!

   Por kjo nuk është e tëra. Kryeministrin tonë, Albin Kurti, me dhjetëra herë e kemi dëgjuar duke mbajtur fjalime nihiliste të cilat janë përsëritur si në korë nga ithtar dhe imitues të tij, që preokupim kryesor e kanë artin e imitimit.

Kuptohet, imitimin e liderit pasi sa më shumë i përngjan atij, aq më shumë ke gjasa me u ofruar te maja e pushtetit, përndryshe, përjashtohesh. Një nga fjalimet e tij të bëra me patetizëm është edhe konstatimi i tij se Kosova që 20 vjet vetëm është shkatërruar (!). Por pasi ai mbi dhjetëra herë na e ka thënë këtë, do të bënte mirë të na tregoj qoftë edhe njëherë të vetme se nga kush qenka ndërtuar aq shumë ky vend sa është dashur 20 vite për shkatërrim!?, nga Sllobodan Millosheviqi, nga shqiptar vrasësit tjerë Tito e Rankoviq apo nga realizuesi i planeve të Akademisë Serbe të Shkencave për vrasjen dhe dëbimin e shqiptarëve të Kosovës, Nikolla Pashiqi? Sepse njeriu nuk mund të shkatërroj diçka për pa e ndërtuar më parë. Të thuash se në këtë vend për 20 vite vetëm është shkatërruar dhe të mohosh ndërtimin e vendit, të bërë shkrumb e hi nga lufta, është jo nihilizëm por më shumë se kaq! Dhe këtë e ka bërë me shumë pasion, kryeministri, Albin Kurti. Mbase ai dëshiron që të gjithë ta shohim dhe vlerësojmë sikur ai e vetpërcepton veten e tij. Se ai dhe vetëm ai është atdhetar shembullor, se ai është më i dituri në mesin e më të diturve, se me atë fillon epoka e përparimit dhe rilindjes së Kosovës. Thënë thjesht e shkurt, Qeveria Kurti po duket se ka ndarë mendjen për etablimin e një mendësie sipas së cilës, mendimet dhe dogmat e liderit të tyre janë të pakontestueshme, mendësi sipas së cilës Albin Kurti është njeri i pagabueshëm, udhëheqës perfekt, i gjithëdijshëm, trim, vizionar, … dhe një ditë shoqëria jonë të karakterizohet tërësisht me mendësinë e shoqërisë së Egjiptit të kohës së  faraonëve dhe të gjithë ne, pa përjashtim, ta perceptojmë, vlerësojmë dhe trajtojm Albin Kurtin, sikur egjiptasit Faraonin!!!

   Por e keqja nuk përfundon këtu sepse nuk është se kemi vetëm qeveri hipokrite por edhe kryetarene e vendit e kemi të tillë.  Gjatë kohës sa ishte në Lidhjen Demokratike të Kosovës, kryetarja, Vjosa Osmani deklaronte me patetizëm se “atë ditë që nuk do të jetë më në Lidhjen Demokratike të Kosovës, më nuk do të merret me politikë” por ja që po merret që çke me të! Urtakët na kanë mësuar se për nevoja të tij, djalli është në gjendje ta citoj edhe Biblën ndërsa politikanët tonë, për të ardhur në pushtet, janë në gjendje të bashkëpunojnë edhe me djallin. Mbase Kurti nuk ka harruar kur iu printe demonstratave ku brohoritej:

Isë, Isë, argati i Serbisë

Dhe kur i duhej përkrahja e po këtij Ise për të arrit majat e pushtetit, nga argat i Serbisë, Isa bëhej profesor i nderuar i ekonomisë! Edhe Vjosa njëherë e një kohë shfaqte aversion ndaj të majtëve e  të kuqve ama posa e vërejti se me ndihmën e tyre do të arrij në majat e pushtetit, ua zgjati dorën e bashkëpunimit!

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …