ftohta

Gjatë rrethimit të Idlibit nga kriminelët e Assadit, fëmijët po vdesin nëpër tenda në Idlib edhe nga temperaturat e ftohta

Në ambiente të jashtme dhe me temperaturë shumë të ftohtë, Mustafë Hamadi dhe familja e tij u strehuan në një tendë të improvizuar në fshatin Killi, në provincën veri-perëndimore të Sirisë, Idlib. Kjo është hera e dytë në më pak se një vit që ata janë zhvendosur. Ata nuk mund të binin në gjumë atë natë, më 11 shkurt për shkak të të ftohtit, kështu që para mesnatës, Mustafai solli një ngrohës me gaz në tendë. Kur erdhi mëngjesi, Mustafa, gruaja e tij Amun, vajza e tyre 12-vjeçare Husnije, dhe mbesa 3-vjeçare Hurije u gjetën të vdekur nga helmimi me monoksid karboni. Sipas Nizar Hamadit, vëllai i Mustafës, me të cilin shkëmbeu mesazhe përmes celularit atë natë, çadra e bërë me tuba metalikë dhe najlon nuk ishte e ajrosur, për t’a mbrojtur familjen pak nga i ftohti. “Unë mendoj se ishte minus nëntë gradë atë natë. Vëllai im e dinte se nuk ishte ide e mirë për të sjellë një ngrohës me gaz, në ambiente të mbyllura pa ajrosje, por ai nuk kishte zgjidhje tjetër,” ka deklaruar Nizar për Al’Xhazira.

Refugjatë në një shkollë të papërfunduar

Familja Hamadi nga fshati Kafruma, një vend në afërsi të Ma-arat al-Numan, u detyrua të largohet nga shtëpitë e vet verën e kaluar dhe të lëvizin më tej në veri për shkak të sulmeve ajrore nga forcat e qeverisë siriane në Idlib, fortesa e fundit kryesore e opozitës në vend. Mustafa dhe Nizari u zhvendosën në një shkollë të zbrazët, të papërfunduar në Binnish, tetë kilometra në lindje të Idlibit, për të transferuar familjen në Killi, nga frika prej predhave. “Shkolla nuk është e përshtatshme për të jetuar, por të gjitha shtëpitë janë të mbushura me persona të tjerë të zhvendosur. Në disa dhoma jetojnë tre ose katër familje”, thotë Nizar, duke shtuar se gjithnjë e më shumë janë të detyruar të lënë shtëpitë e tyre.

Me mbështetjen ajrore ruse, forcat e Bashar al-Asadit filluan një ofensivë të madhe në Prill  të vitit 2019 mbi Idlib, ku lanë shtëpitë më shumë se një milion njerëz, shumica e të cilëve u vendosën masivisht në këtë zonë nga zona ku  më parë ishin  forcat e qeverisë së Damaskut.

Aksioni ushtarak ndërpreu bashkëpunimin e brishtë midis Turqisë dhe Rusisë (mbështetur nga palët kundërshtare në luftën në Siri) për të formuar një zonë të qëndrueshme për të zhvendosurit në Idlib.

Fushata rifilloi në muajt pasi disa marrëveshje armëpushimi dështuan. Por në dhjetor, qeveria Siriane rriti sulmet në rajon për të pushtuar autostradën e rëndësishme strategjike M5, e cila kalon nëpër provincat Halep dhe Idlib.

‘Nënat digjnin  plastike për të ngrohur fëmijët.

Qindra civilë janë vrarë në ofensivë dhe shpërngulja më e madhe e vetme ka ndodhur që nga fillimi i luftës në 2011, kur më shumë se 900,000 njerëz u detyruan të largoheshin, sipas lajmeve të Kombeve të Bashkuara.

Përveç bombardimeve, një problem për civilët ishte fakti që 82,000 njerëz duhej të jetonin nën tenda gjatë motit të ftohtë. Sipas organizatës së bamirësisë OCHA të KB, 36 për qind e familjeve të reja të zhvendosura janë vendosur në një familje më të gjerë ose kanë marrë me qira një strehimore, ndërsa 17 për qind janë shpëtuar në kampe tashmë të mbipopulluara.

Të paktën 15 për qind e tyre janë në ndërtesa të papërfunduara, ndërsa 12 për qind janë “ende duke kërkuar strehim”.

Është më e vështira për fëmijët dhe gratë, të cilët përbëjnë më shumë se 80 për qind të të zhvendosurve të sapo shpërngulur.

Mark Lowcock, kreu i OKB-së për ndihmë dhe ndihmë humanitare, përshkroi të hënën se situata në Siri ka arritur në një “nivel të ri të tmerrshëm”, duke shtuar se personat e zhvendosur pësojnë trauma dhe “duhet të flenë jashtë në të ftohtë”. “Nënat djegin gjëra plastike për t’i mbajtur fëmijët të ngrohtë. Foshnjat dhe fëmijët e vegjël vdesin nga i ftohti”, thuhet në deklaratën e tij. ( Al-Xhazira)

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …