Gurakuq Kuçi

Gurakuç Kuçi: Të drejtat e pakicave në Serbi: Korniza ligjore për themelimin e asociacioneve

Propozimi i Bashkimit Evropian për normalizimin e marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, nëse nënshkruhet më 18 mars, do të jetë një bazë e mirë që edhe shqiptarët në Serbi të krijojnë një asociacion të komunave me shumicë shqiptare apo versione të ngjashme. Në nenin 5 të draftit shkruhet se: ‘Asnjëra palë nuk do të bllokojë, as nuk do të inkurajojë të tjerët të bllokojnë, përparimin e palës tjetër në rrugën e tyre përkatëse drejt BE-së, bazuar në meritat e tyre. Të dyja palët do të respektojnë vlerat e përmendura në nenet 2 dhe 21 të Traktatit të Bashkimit Evropian (TBE).

Rëndësia e respektimit të të drejtave të pakicave në Traktatin e BE-së dhe Akti i Helsinkit

Por çka parashikohen si vlera në nenet 2 dhe 21 të TBE-së? Të dy nenet përmendin rëndësinë e respektimit të të drejtave të pakicave. Neni 2 i Traktatit për Bashkimin Evropian përfshin “respektimin e të drejtave të njeriut, duke përfshirë të drejtat e personave që i përkasin pakicave” si një nga vlerat mbi të cilat është themeluar BE-ja. Ndërkohë, në nenin 21 të Traktatit të Bashkimit Evropian thuhet se BE-ja do të punojë për “konsolidimin dhe mbështetjen e demokracisë, sundimit të ligjit, të drejtave të njeriut dhe parimeve të së drejtës ndërkombëtare”, që përfshin respektimin e të drejtave të pakicave. Pra, përveç detyrimeve që palët nënshkruese si Kosova dhe Serbia marrin për të drejtat e pakicave, BE-ja si mbështetëse e këtij dialogu mbetet gjithashtu e detyruar t’i bëjë presion palëve për zbatimin e marrëveshjes. Po ashtu, BE-ja i detyron palët të zbatohen me ligjet e saj që në procesin e plotësimit të kushteve për anëtarësim të zbatojnë legjislacionin e BE-së (acquis communautaire). Pika (c) e nenit 21 të TBE-së thotë: “të ruajë paqen, të parandalojë konfliktet dhe të forcojë sigurinë ndërkombëtare, në përputhje me qëllimet dhe parimet e Kartës së Kombeve të Bashkuara, me parimet e Aktit Final të Helsinkit dhe me qëllimet e Kombeve të Bashkuara, duke trajtuar çështjet në rrënjët e tyre, promovimin e qeverisjes së mirë dhe transparencës dhe sigurimin e mungesës së mosndëshkimit për autorët e gjenocidit, krimeve kundër njerëzimit dhe krimeve të luftës”. Artikulli nuk përmend në mënyrë eksplicite të drejtat e pakicave, por thekson rëndësinë e adresimit të çështjeve në rrënjët e tyre, promovimin e qeverisjes së mirë dhe transparencës dhe sigurimin e mungesës së mosndëshkimit për autorët e gjenocidit, krimeve kundër njerëzimit dhe krimeve të luftës. Këto parime mund të zbatohen gjithashtu për mbrojtjen e të drejtave të pakicave, pasi promovimi i qeverisjes së mirë dhe transparencës mund të ndihmojë në parandalimin e diskriminimit dhe persekutimit të minoriteteve.

Të drejtat kushtetuese të pakicës shqiptare në Serbi: Aftësia për të formuar asociacione me pushtete ekzekutive

A e lejon Kushtetuta e Serbisë krijimin e asociacioneve me kompetenca ekzekutive për minoritetet?

Shqiptarët në Serbi janë minoritet i njohur në mënyrë ligjore. Ligji për mbrojtjen e të drejtave dhe lirive të minoriteteve kombëtare në Serbi i njeh 19 minoritete kombëtare duke përfshirë edhe Shqiptarët.

Kushtetuta e Serbisë parasheh krijimin e shoqatave dhe organizatave, përfshirë ato të formuara nga pakicat, të cilat mund të kenë kompetenca ekzekutive.

Neni 56 i Kushtetutës së Serbisë thotë se qytetarët kanë të drejtë të formojnë parti politike, sindikata dhe shoqata të tjera për mbrojtjen e të drejtave dhe interesave të tyre. Ai gjithashtu thekson se shoqatat dhe organizatat mund të kenë kompetenca ekzekutive dhe mund t’u jepet personalitet juridik.

Neni 79 i Kushtetutës parashikon mbrojtjen e të drejtave të pakicave kombëtare, duke përfshirë të drejtën për tu shprehur lirisht, për të ruajtur dhe zhvilluar identitetin e tyre, për të përdorur gjuhën dhe shkrimin e tyre dhe për të krijuar institucionet e tyre arsimore, kulturore dhe artistike.

Megjithatë, është e rëndësishme të theksohet se krijimi i shoqatave me kompetenca ekzekutive mund t’i nënshtrohet kërkesave dhe procedurave specifike që duhet të ndiqen sipas ligjit serb.

Sipas Ligjit të Serbisë për Shoqatat, shoqatat që dëshirojnë të marrin kompetenca ekzekutive duhet të plotësojnë disa kushte dhe të ndjekin procedura specifike siç janë regjistrimi, statuti, anëtarësia, qeverisja, dhe raportimi.

Andaj, shqiptarët në Serbi kanë të drejtë të kërkojnë të krijojnë një asociacion me kompetenca ekzekutive.

Instrumentet ndërkombëtare dhe rajonale të të drejtave të njeriut që mbrojnë të drejtat e pakicave kombëtare dhe lirinë e asociimit në Serbi

Përveç dispozitave të përmendura më herët, ka edhe instrumente të tjera ndërkombëtare dhe rajonale për të drejtat e njeriut të cilat Serbia i ka ratifikuar, të cilat parashikojnë mbrojtjen e të drejtave të pakicave kombëtare dhe lirinë e asociimit.

Për shembull, Pakti Ndërkombëtar për të Drejtat Civile dhe Politike (ICCPR), të cilin Serbia e ka ratifikuar, njeh të drejtën e individëve për lirinë e asociimit, duke përfshirë të drejtën për të formuar dhe bashkuar shoqata pa ndërhyrje nga shteti. ICCPR parashikon gjithashtu të drejtën e pakicave për të gëzuar kulturën e tyre, për të përdorur gjuhën e tyre dhe për të praktikuar fenë e tyre.

Në mënyrë të ngjashme, Konventa Kornizë e Këshillit të Evropës për Mbrojtjen e Pakicave Kombëtare, të cilën Serbia e ka ratifikuar gjithashtu, thekson rëndësinë e respektimit të të drejtave të pakicave për të formuar shoqata dhe për të shprehur dhe promovuar identitetin, gjuhën dhe kulturën e tyre.

Në dritën e këtyre instrumenteve ndërkombëtare dhe rajonale, si dhe dispozitave të Kushtetutës së Serbisë, është e qartë se shqiptarët në Serbi kanë të drejtë të krijojnë shoqata dhe organizata, duke përfshirë ato me kompetenca ekzekutive. Megjithatë, është e rëndësishme të theksohet se çdo shoqatë e krijuar nga populli shqiptar apo ndonjë grup tjetër pakicë duhet të jetë në përputhje me ligjin serb dhe të respektojë të drejtat e qytetarëve dhe grupeve të tjera.

Përveç kësaj, qeveria serbe ka përgjegjësinë të sigurojë që të gjithë qytetarët, përfshirë minoritetet, të mund të gëzojnë të drejtat e tyre njerëzore dhe liritë themelore, dhe se çdo diskriminim apo shkelje e këtyre të drejtave parandalohet dhe trajtohet në mënyrë efektive. Prandaj, çdo shoqatë apo organizatë e krijuar nga populli shqiptar apo ndonjë grup tjetër pakicë duhet të lejohet të veprojë lirisht, pa ndërhyrje nga shteti, përderisa vepron në kuadër të ligjit serb dhe respekton të drejtat e të tjerëve.

Çfarë duhet bërë nëse Serbia ua mohon pakicave të drejtën për të krijuar shoqata me pushtete ekzekutive?

Nëse Serbia ua mohon të drejtën pakicave për të krijuar një shoqatë me kompetenca ekzekutive, minoritetet mund ta kundërshtojnë këtë vendim në gjykatat vendase dhe ndërkombëtare, varësisht nga rrethanat dhe mjetet juridike në dispozicion.

Brenda vendit, pakicat në Serbi mund të sfidojnë kushtetutshmërinë e çdo ligji ose veprimi qeveritar që kufizojnë të drejtën e tyre për të krijuar asociacion me kompetenca ekzekutive. Ata mund të parashtrojnë sfida të tilla para Gjykatës Kushtetuese të Serbisë, e cila është gjykata më e lartë në vend për çështje kushtetuese. Nëse Gjykata Kushtetuese konstaton se çdo kufizim i tillë shkel Kushtetutën e Serbisë, ajo mund t’i shpallë ato të pavlefshme.

Në arenën ndërkombëtare, pakicat potencialisht mund të ngrenë një padi kundër Serbisë para organeve ndërkombëtare të të drejtave të njeriut, si Gjykata Evropiane e të Drejtave të Njeriut (GJEDNJ) ose Komiteti i Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut (UNHRC), nëse mund të argumentojnë se kufizimet e Serbisë ndaj të drejtave të tyre shkelin ligjet ndërkombëtare dhe ligjin për të drejtat e njeriut. GJEDNJ dhe UNHRC kanë juridiksion për të dëgjuar ankesa individuale nga individë ose grupe që pretendojnë shkelje të të drejtave të tyre të njeriut nga autoritetet shtetërore.

Megjithatë, suksesi i çdo sfide të tillë ligjore varet nga rrethanat specifike të çështjes dhe fuqia e argumenteve ligjore të paraqitura. Është gjithashtu e rëndësishme të theksohet se organet ndërkombëtare të të drejtave të njeriut kanë kompetenca të kufizuara për të zbatuar vendimet e tyre dhe të mbështeten tek shtetet për t’iu përmbajtur vullnetarisht vendimeve të tyre.

Por nëse një shtet nuk u përmbahet vendimeve nga Gjykatat apo organet për të drejtat e njeriut të nivelit ndërkombëtar mund të përballet me sanksione dhe restrikcione të ndryshme.

Sa i përket pjesës se sa zbatohen këto ligje në Serbi dhe sa kanë të drejta shqiptarët atje, në këtë artikull nuk do flasim pasi është argumentuar dhe argumentohet çdo ditë duke filluar nga etnocidi administrativ që është duke bërë Serbia, duke ua fshirë adresat e vendbanimit shqiptarëve në Serbi, sidomos në komunat Preshevë, Medvexhë dhe Bujanoc. Po ashtu nuk lejohet arsimim i mirëfilltë shqiptar, libra nga Kosova, diplomat nga Kosova, nuk u lejohet kultivimi i simboleve dhe festave kombëtare, etj.

Pika (c) po ashtu jep hapësirë që Kosova të kërkoj edhe të drejtën e saj në llogaridhënien e Serbisë për krimet e luftës.

Sidoqoftë, mbetet të shihet se a do nënshkruhet marrëveshja me datën 18 mars në Ohër!

*autori është doktor i marrëdhënieve ndërkombëtare dhe histori e diplomacisë

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …