Radio Kosova e Lirë Radio-Kosova e Lirë, Radio e luftës çlirimtare, paqes dhe bashkimit kombëtar, Zëri i lirisë, besnikja e pavarësisë dhe e bashkimit të shqiptarëve.
Tema të tjera...
Kanë kaluar dy vjet që nga 7 tetori i vitit 2023, dita kur filloi kjo luftë e tmerrshme, e cila duket se po mbaron bazuar në marrëveshjen Izrael-Hamas. Gjatë këtyre dy viteve, rrezet e diellit ishin zhdukur nga ky rajon tragjik i planetit dhe gjithçka ishte mbuluar nga errësira. Nuk kishte më buzëqeshje në fytyrat e njerëzve, nuk kishte më optimizëm dhe gëzim, dhe zemrat ishin nxirë nga dhimbja e thellë. Fëmijët që ishin shpëtuar nga bombat dhe plumbat që binin si breshër ishin shumë të zymtë dhe të trishtuar, duke parë shtëpi të shkatërruara dhe rrugë me baltë përreth tyre.
Fëmijët në veçanti vuajtën pasoja dramatike. Sipas OKB-së, në 4 vitet e fundit ka pasur më shumë fëmijë të vdekur në Gaza sesa në të gjithë botën. Kriza humanitare u thellua çdo ditë. Uria kërcënonte të mbijetuarit me vdekje. Uria po shkatërronte, veçanërisht fëmijët, të cilët bien të fikët nga lodhja në rrugë, para syve të prindërve të dëshpëruar dhe të paaftë për t’i ndihmuar ata. Sipas UNICEF-it, afërsisht 17,000 të mitur ishin të pashoqëruar ose të ndarë nga prindërit e tyre që nga dita kur filloi lufta.
Dhe numri i përgjithshëm i të vdekurve që nga fillimi i luftës në Rripin e Gazës, i cili tani i ngjan një plage të madhe në zemrën e njerëzimit, i kaloi 67,000, ndërsa kishte mbi 150,000 të plagosur, shpesh rëndë, shumë prej tyre me gjymtyrë të amputuara, pa qasje në kujdes, në spitalet e bombarduara. Dhe mijëra të tjerë mbetën të varrosur të gjallë ose të vdekur nën rrënoja, në qytete dhe fshatra që u shndërruan në grumbuj rrënojash vetëm në pak orë.
Fotot e fëmijëve që dalin nga rrënojat, të mbuluar me pluhur dhe gjak nga koka te këmbët, janë tronditëse. Foto që mund të shkaktojnë vetëm pikëllim dhe lot.
Por pse po ndodh kjo luftë? Pse po përjetësohet ky konflikt? Izraelitët kanë të drejtë të kenë shtetin e tyre, por edhe palestinezët kanë të drejtë të kenë copën e tyre të tokës me shtetësi.
Për 77 vjet – që nga viti 1948, viti kur u krijua shteti i Izraelit – ka pasur një rezolutë të OKB-së për të krijuar një shtet të pavarur palestinez dhe ajo nuk është zbatuar, dhe duhet të zbatohet patjetër në të ardhmen e afërt. Në atë kohë, nga zona e përcaktuar si “Palestina Historike”, Izraeli mori 56% dhe 44% e mbetur u përdor për të përcaktuar kufijtë për shtetin palestinez që do të krijohej. Përkundrazi, shteti i Izraelit – dhe shteti janë ata politikanë që qeverisin çdo herë – sulmon popullin palestinez dhe ka zgjeruar pushtimin e tokave palestineze.
Dhe është e sigurt se njerëzit në të gjithë botën, dhe sigurisht palestinezët dhe izraelitët, në shumicën dërrmuese, nuk duan luftë. Ata nuk duan vrasje, njerëz të vdekur dhe krime. Ata duan të jetojnë në një mjedis paqësor, të bukur, në paqe dhe të lumtur. Ata duan dhe dëshirojnë paqe. Ata duan të buzëqeshin çdo ditë dhe të ëndërrojnë. Të gjithë njerëzit në këtë botë vendosin qëllime dhe përpiqen t’i arrijnë ato, duke i dhënë kështu kuptim jetës së tyre. Ata nuk duan që këto qëllime të ndërpriten me dhunë, papritur dhe në mënyrë të menjëhershme, siç ndodh kur një vend zhytet në vorbullën e luftës. Ata nuk duan të zhyten për muaj apo edhe vite në këtë tmerr. Baballarët dhe nënat duan t’i shohin fëmijët e tyre të përparojnë dhe t’i mbushin me krenari. Ata nuk duan t’i dërgojnë në luftë dhe të vriten në mënyrën më të tmerrshme.
Marrëveshja e fundit e nënshkruar në Egjipt në vendpushimin Sharm l-Sheikh midis Izraelit dhe Hamasit, e ndërmjetësuar nga Presidenti i SHBA-së Donald Trump, për një armëpushim dhe lirimin e pengjeve izraelite, e cila tashmë ka ndodhur, si dhe të burgosurve palestinezë, ngjall shpresën e parë reale për t’i dhënë fund luftës në Rripin e Gazës. Megjithatë, koha do të tregojë nëse kjo marrëveshje do të nënkuptojë vërtet fundin e shumëpritur të përhershëm të luftës, duke pasur parasysh se pas armëpushimit të parë në nëntor 2023 dhe armëpushimit të dytë në fillim të vitit 2025, ka pasur një rikthim të operacioneve dhe përleshjeve ushtarake.
Në përfundim, dua të theksoj se kjo tragjedi e pabesueshme që ka shënjuar njerëzimin nuk mund të lërë të paprekur asnjë person që ka ndjeshmëri, dhembshuri dhe humanizëm në shpirt. E gjithë ajo që ka ndodhur atje për vite me radhë është një njollë e zezë në qytetërimin njerëzor. Sidomos shkrimtarët, poetët dhe artistët që mbajnë përgjegjësinë e madhe për të motivuar emocionet duhet të bërtasin sa më fort që të munden: “Mos bëni kurrë luftë”, “Ndaloni vrasjen e civilëve dhe fëmijëve të pafajshëm përgjithmonë”.
*Isidoros Karderinis, gazetar i akredituar nga Ministria e Punëve të Jashtme, anëtar i rregullt i Shoqatës së Korrespondentëve të Shtypit të Jashtëm të Greqisë, romancier, poet dhe tekstshkrues. Facebook: Karderinis Isidoros
