Jakup Krasniqi: Kërkohet një lidhje bese nga qeveritarët, që asnjëherë nuk e mbajnë zotimin

            Që nga  koha e Kryeministrit Thaçi (legjislatura e katërt) dhe tani e Isa Mustafës (legjislatura e pestë), e deri me sot kemi pasur raste e raste të dëgjojmë deklarata shumë shpresëdhënëse se: “Serbia de facto e ka njohur Pavarësinë e Kosovës”. Kjo frazë boshe jo pak herë është thënë në foltoren e Kuvendit të Kosovës, nga Kryeministra, ministra e deputet të koalicionit, por njohja nuk po shihet në horizont?!

Në Kuvend dhe jashtë tij shpesh është dëgjuar se: “Fusnota do të shkrihet si fjollë bore”, thoshte Zëvendëskryeministrja Tahiri?! Shkuan muaj e po shkojnë vite, ajo dreq fjolle nuk u shkri, është ngurtësuar e bërë guri (sikur t’i kishte ngurtësuar Zana e Malit) që nuk e shkrin  as 35 gradët e celsiusit të muajt korrik e gusht vitit të shkuar?!

           Pastaj thanë se: “Serbia nuk do e pengojë Kosovën në anëtarësimin në organizatat ndërkombëtare”. Po Serbia dhe miqtë e saj lobuan fuqishëm për mos anëtarësimin e Kosovës në UNESCO, e ma pas as ne Gjykatën e Arbitrazhit.

Ne te dy rastet nuk i patëm me vete as miqtë e Kosovës!

Para sa kohe nuk nguruan se thëni sa e sa herë se “do hiqet barrikada mbi lumin Iber”. Ndërsa barrikada po lulëzon mbi lum. 

Thanë se “do te integrohet veriu i Kosovës”, e çintegrimi u shtri edhe në pjesët tjera të Kosovës. Thanë se “do të shuhen (shpërbehen) rojet e urës”, para pak dite ata u bënë zyrtarë te qeverisë së Kosovës.

Nuk po dihet bash mirë se kush ku është ka integrohet?!

 

          E thënia më skandaloze është kjo, se “Marrëveshjet e Brukselit e 25 gushtit 2015 është në përputhje të plotë me Kushtetutën e Kosovës”?!

 Pas veprimeve të opozitës gaz lotsjellës dhe protesta, Gjykata Kushtetuese konfirmoi jo më pak se 23 shkelje. Tani po thonë se “nuk do të shkojmë në Bruksel”, për çka nuk mund t’iu besojë askush. Thanë se edhe do të japin përgjegjësi, nëse nuk është në përputhje me kushtetutën?! Edhe kësaj radhe i hëngrën fjalët e veta?!

Ndoshta do të jetë hera e fundit?!

Le të shpresojmë, pasi shpresa vdes e fundit!

          Xhevahiri i fundit dhe më i riu vjen nga zonja Tahiri: “zgjedhjet e Serbisë nuk do të mbahen në Kosovë”?! Kjo është si ajo thënia se: “zyrtarët serb nuk do të hyjnë pa leje e qeverisë sonë në Kosovë”. Ndërsa ata hynin e dilnin, “si në bahçe të babës”. A ka mbetur akoma ndonjë njeri në Kosovën tonë që mund t’ju beso këtyre qeveritarëve mashtrues?!

         Ndërsa, po dje, sipas medieve, Gjuriqi tha: “Ne, nuk do të pranojmë t’i ndryshojmë marrëveshjet për të cilat jemi marrë vesh”. Nëse mund t’i besohet këtij zyrtari të qeverisë serbe, po i bie që pala serbe dhe e Kosovës në Bruksel, janë marrë vesh edhe për Statutin e komunave serbe (pala jonë po thotë me shumicë serbe?!) Kush këtu po gënjen? Siç po shihet nga kjo që u tha, gënjeshtarët po dihen. Vërtetë!!! nuk është hartuar Statuti i Zajednices? Apo kush do ta hartojë atë? Janë këto pyetje që kërkojnë përgjigje nga Kryeministri dhe Ministria e Dialogut.

 

          Sipas kësaj që u tha më lartë po del se ne, qytetarët e Kosovës, jemi te detyruar t’i përkthejmë deklarimet e qeveritarëve të tashëm të Kosovës. Kur ata të thonë Jo, ne ta përkthejmë në, Po dhe e kundërta. Përveç kësaj, kur këta qeveritarë, thirren në patriotizëm, duhet të frikësohemi, se ndonjë dem i mëdha do t’i ndodh vendit?! Se paku kështu ishte deri më tani! Secilën paudhësi e mbuluan me patriotizmin e zjarrtë!

 

          Kur kihen parasysh këto që u thanë e ato që nuk u thanë për deklarimet e thëna e të pa mbajtura, të bëra e të pabëra, del se këtyre qeveritarëve, duhet t’u mbahet një kurs tre vjeçar, sesi duhet komunikuar me opinionin publik, sesi ata duhet të thonë me kujdes çdo fjalë, se fjalët e mëdha nuk duhet thënë pa kapërcyer pengesën, se Po-ja duhet të jetë vetëm Po. Madje në shqiptarët tradicionalisht jemi të njohur si mbajtës të fjalës së dhënë, që ndryshe i themi – Besë. Pasi këta po “dëshirojnë” t’na integrojnë në BE, le të na çojnë me Besën tonë atje që mos të na zhveshin nga vlerat tona tradicionale.

         Pra, mbi të gjitha, këta zyrtarë duhet ta ruajnë traditën tonë kombëtare që: Po-ja të jetë Po dhe Jo-ja të jetë Jo. Se deri me tani nuk kanë treguar se ia dinë peshën fjalës së thënë e as të dhënë. Shkurt, fjalët e tyre janë të pa karar! E punët e tyre a mund të kenë karar?

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …