Mehmet Bislimi

Mehmet Bislimi: Ndarja e veriut të Kosovës drejt legalizimit!

Farsa e gjithë asaj zhurme në veri të Mitrovicës, kishte vetëm një qëllim: sensibilizimi i opinionit për të jetësuar asociacionin e komunave serbe në Kosovë. Më pastaj, në një kohë më të përshtatshme, enklavat serbe do të kërkonin ndarjen e Kosovës për t’ju bashkangjitur Serbisë- ky ishte qëllimi dhe kaq! Për kaq vite hulumtohej shkasi për të krijuar një shkak si ngritjen e një muri, kjo në marrëveshje të plotë mes (elitës politike serbo dhe kosovare në të dy rrafshet), e tëra kjo arriti efektin e vet si baraspeshë se serbët do heqin murin që kishin ngritur në oborrin tonë dhe shqiptarët do legjitimojnë Asociacionin, si pushtet të tretë vendimmarrës në Kosovë, që i bie shtet brenda shtetit. Me këtë qasje dhe njëmendësi të parisë sonë politike kjo do të ndodhë herët a vonë!

Tani, janë dokrra të pakripë këto (varët kush i ha), se u hoq muri, se u hoq guri, në fakt  u pre “ushkuri” për inaugurimin e parkut të ri në veri të Kosovës! Me këtë rreth rrotullim me kunja që ulën e ngritën sipas nevojës!, përfundimisht u bllokua qasja në veri dhe u legalizua ndarja e veriut të Kosovës . U bllokua rruga kryesore mes për mes qytetit të Mitrovicës në drejtim të  veriut që shkonte nga ura e Ibrit tek “Poleti”, të Burgu dhe Gjyqi i Qarkut, tek ish Mensa e studentëve e në vazhdim drejt Zveqanit dhe Leposaviqit!

Jo, andej nuk kalohet më, nuk lejohet, nuk lejon rrethrrotullimi dhe “kunjat kujdestar!”. Në fakt mund të kalohet edhe andej, por kjo varët se kur i ulin kunjat serbet?, nëse kunjat janë ngritur, nuk kalohet, ose duhet pritur deri sa kunjat të ulën dhe nëse kanë vullnet për t’i ulur ata që i kanë ngritur! O tempora! O mores!- thoshin dikur latinët e vjetër. Tani e tutje, ky është realiteti i hidhur; lejohet kalim vetëm djathtas apo majtas, buzë lumit Iber në drejtim të trerrokaqiejve nga rruga e Kolashinit, dhe djathtas po ashtu buzë lumit Iber drejt “Shkëmbit të Dudës” – “Dudi Kershit”, andej nga ishte edhe tregu i dikurshëm. E vetëkuptueshme, ky ishte tagri i elitës sonë politik dritëshkurtër realizuar me “mund të madh” në të dy rrafshet.

Thënia se: një i marrë hedh gurin në pus- dhe nuk e nxjerrin dot as 100 të mençur!, sikur ka humbur kuptimin. Tani mund të themi se: një i mençur ngreh një mur, dhe nuk e heqin dot as 100 të marrë!… kokëshkretët tanë politik, dalin e rrahun gjokse se kanë lëvizur murin për 2,20 centimetra, madhështi e padëgjuar ndonjëherë, Kosovës ia liruan edhe 2.20 cm!

Nuk e di si shpjegohet kjo veç mjerimit politik, madje nuk iu besoja syve; ishte vet Ministri Shala, duke i bërë lajka se e tëra kjo ishte meritë e Kryeministrit. Qoftë e thënë kjo edhe me ironi, ishte e pakripë!, ishte ky z. Shala, apo nuk ishte!?, në vazhdim ai belbëzoi si shumica e ministrave në Qeverinë e Kosovës që nuk e kanë përvetësuar ende mirë të folurit shqipe por të shpresojmë se koha i pret për të mësuar gjuhën amtare!

Në vazhdim, i gjithë ky investim për ngritjen dhe pastaj rrënimin e këtij murit, për nguljen e kunjave në rrethrrotullim, buxhetit të Kosovës i ka kushtuar hiq më pak se ngritja e një godine të tërë ku do strehoheshin rreth 30 familje të pastreha! E gjithë kjo që është ngritur natën dhe që është rrënuar ditën nga Kompanitë shqiptare, si gjithmonë Kompani këto ne garë, për të zhgërryer e zhvatur në fatkeqësi të tilla kombëtare për përfitime materiale pa kritere nga buxheti i Kosovës.

Nëse kjo Qeveri aktuale ishte ajo që nuk lejon mure ilegale, ose ndërtime pa leje; shtrohet pyetja: ku ishte kjo Qeveria e Kosovës atëbotë?, as edhe një zhurmë, madje nuk u dëgjua as një zë, kur para ca kohe në veri të Mitrovicës u ngritën komplekse të tëra banimi disakatëshe me emrin: “Lugina e Diellit!”.

Në vazhdim, në veri të Mitrovicës nuk gjene asnjë shenjë të Institucioneve dhe shtetit të Kosovës, atje valojnë vetëm flamujt me simbole Serbe, pllakate serbe me plot urrejtje kundër shqiptarëve, kudo shkruan Kosova është Serbi etj. Serbët në veri të Mitrovicës, që 17 vite nuk i përgjigjen obligimeve që kanë ndaj shtetit të Kosovës, nuk paguajnë tatim, nuk paguajnë rrymë, nuk paguaj as taksa tjera. Serbet në veri të Mitrovicës, nuk përfillin Institucionet tona, madje korporata energjetike e Kosovës KEDS- i, e bërë “teslim” tek Turqit, rrymën e shpenzuar nga serbet e veriut për 17 vite me radhë, ua kanë faturuar shqiptarëve në tërë Kosovën në mënyrë paushall!, serbet në veri të Mitrovicës, kanë djegur institucionet tona dhe as kush deri me sot atje, as ka guxuar të hetohet, as burgoset e akuzohet për terrorizëm- ngjashëm siç po akuzohen ta zëmë disa të rinj në Prishtinë se na gjoja paskan sulmuar- po njëjtë, Institucionet tona! Por kësaj radhe ndryshon çështja: sulmi është bërë në jug dhe jo në veri të vendit!

Pushtetarë, Ministra, qeveritar, njëherë e përgjithmonë duhet të thuhet: në veri të Mitrovicës dhe jo në Mitrovicën veriore, kjo terminologji dinake që ka zë vend në retorikën e përditshme, sikur ka mësuar veshët e naivëve me termin e ri të ndarjes morfologjike, se vërtetë qenkan dy Mitrovica: ajo e veriut dhe ajo e jugut!- jo, ka një Mitrovicë e cila ka polin e saj verior edhe jugor, ashtu si çdo vendbanim tjetër siç ka edhe globi ynë polet veriore dhe jugore. Edhe një herë; nuk ishte muri ai që ka ndarë Mitrovicën, jo, ishte dhe është edhe sot e gjithë ditën politika jonë në nivelet më të larta shtetërore, që po hiqet zvarrë për kaq vite! Ishte mos gatishmëria jonë kolektive e Institucionale për të integruar vendin në të gjitha sferat e jetës. Mungonte guximi ynë qytetarë dhe institucionale për t’i siguruar qytetarët tanë që të jetojnë të lirë e të sigurt- si edhe të tjerët në tokat dhe shtëpitë e veta, pra edhe në veri si në jug të qytetit! Përderisa kjo nuk ndodhë, Kosova dhe Mitrovica nuk është e lirë, qytetarët tanë nuk po ndihen të lirë, përfaqësuesit e Institucioneve këtë duhet ta shohin, nëse jo, këtë shpejt duhet tua tregojë populli ynë me përcaktimin e vet të votës së lirë- ndryshe me këtë stërkeqej të elitës sonë politike, ndarja e veriut të Kosovës po legalizohet!

Zvicër, 11.02.2017

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …