Osman Osmanaj: KK-Istog nuk hap konkurs per mesimdhenës të matematikës…

Për: Sektori i Inspekcionit të Arsimit – Pejë


 


Nga: Osman Osmanaj, Profesor i matematikës. Rr 12 Prilli – Istog. 044/199-249


 


Lënda: Ankesë


 


Duke vlerësuar kompetencën ligjore të Inspektoratit të Arsimit, unë Osman Osmanaj i diplomuar në FSHMN-Universiteti “Hasan Prishtina” – Fakulteti i Shkencave Matematikore, programi 4 (katër) vjeçar, shfrytëzoj rastin për denoncimin e mosveprimit konform obligimit ligjor të cilin do të duhej ta përmbushte Komuna e Istogut si punëdhënëse në sektorin e arsimit. Ndonëse, kam të përfunduar Fakultetin e Matematikës, siç është paraparë me dispozitat e nenit 6 nënparagrafit 9.2.2 të U.A. Për Normativ Mbi Kuadrin Profesional Të Arsimit të Përgjithshëm nr. 20/2013 në shkollat e mesme të larta normativi kadrovik i mësimdhënies është i paraparë për lëndën e matematikës kuadri i cili ka përfunduar FSHMN-në dega e matematikës arsimore me përgatitje master, sistem katërvjeçar apo bachelor. Duke pasur parasysh përgatitjen time universitare, sipas dispozitave të Nenit 6 nënparagrafit 9.2.2 unë i plotësoj kushtet sipas këtij udhëzimi administrativ si kuadër normativ për mësimdhënie në shkollat e mesme të larta.


 


Mirëpo, Komuna e Istogut përkundër faktit që në shkollën e mesme teknike “Mithat Frashëri” dhe gjimnazin “Haxhi Zeka” Drejtoria Komunale e Arsimit, kompetente pranë ekzekutivit komunal, nuk ka hapur konkurs fare për pranimin e kuadrit për lëndën e matematikës. Që është edhe më e keqja, aktualisht në këtë shkollë lëndën e matematikës e vijojnë personeli pa përgatitje adekuate profeesionale siç është paraparë me dispozitat normative që janë në fuqi. Mësimdhënësit e tanishëm të matematikës kanë të përfundar studimet dy vjeçare në fakultetin e edukimit, drejtimi matematikë-informatike për tu rikualifikuar më vonë me normativën e re të arsimit ku kanë vazhdar edhe një vit vijues. Përgatitja e tillë në bazë të UA 20/2013 është paraparë për shkollat fillore, por jo ato të mesme të larta. Poashtu, duke pasur parasysh se se sipas U.A. 17/2009 mbi procedurat e zgjedhjes së personelit arsimor në shkollë, sipas nenit 12 theksohet se: “ Në arsim e mesëm të lartë, në mungesë të kandidatëve të kualifikukar të nivelit master dhe sistemit katërvjeçar dhe bachelor katërvjeçar, mund të pranohen niveli bachelor trevjeçar për një vit shkollor.”, nënkupton se vetëm në mungesë të kuadrove mund të jetë angazhuar personeli jokompetent në kuptim të rregullimit ligjor në sektorin e arsimit.


 


Po ashtu, sipas Ligjit të Punës, konkretisht dispozitave të nenit 8, është e paraparë që punëdhënësi në sektorin publik sa herë të themelojë marrëdhënien e punës duhet të hapë një konkurs publik i cili do të jetë i hapur dhe i mundshëm për secilin pa asnjë diskrriminim. Për këtë duke pasur parasysh që DKA e KK Istog në kuptim të këtyre udhëzimeve administrative është e obliguar që të plotësoj personelin kadrovik sipas kërkesave imperative të këtyre akteve, dhe se personeli arsimor i pakualifikuar duhet t’i nënshtrohet konkursit publik për vendin e punës në të cilin nuk plotësohen kushtet profesionale, ka pamundësuar konkurimin e personelit kompetent për lëndën në fajlë duke mos hapur fare konkurs dhe duke vazhduar mësimdhënien me personelin jokompetent i cili vazhdon të mbajë mësimin në këtë shkollë të mesme të lartë.


 


Marrja parasysh e përgatitjes profesionale është kriteri kryesor për përzgjedhjen e kandidatëve për mësimdhënie, gjë e cila vërtetohet edhe me udhëzimin administrativ 17/2009 Procedura e zgjedhjes së personelit arsimor në shkollë, ku sipas dispozitave të nenit 4 par. 2 theksohet se: “Komisioni për zgjedhjen e personelit arsimor do ti shqyrtoj të gjitha kërkesat e Kandidatëve, dhe në bazë të kritereve (shkalla e përgatitjes profesionale, rezultatet në punë, përvoja e punës në arsim etj) do të përpilohet një listë e ngushtë prejtre(3) kandidatëve për intervistë.” Siç shihet, DKA-ja e KK Istog nuk ka marrë parasysh kriteret bazë për përzgjedhjen personelit adekuat me përgatitje profesionale sipas normimit kadrovik, dhe në këtë mënyrë ka krijuar rrethanë të bazuar për diskriminim mbi bazën profesionale.


Prandaj, përmes kësaj ankese kërkojë nga Sektori i Inspektoratit të Arsimit që lëndën time ta shqyrtojë dhe mbi bazën e administrimit të provave dhe vlerësimit të të njëjtave të obligojë Komunën e Istogut që të hapë konkursin publik për lëndën e Matematikës në Shkollat e Mesme të Larta, teknike “Mithat Frashëri” dhe gjimnazin “Haxhi Zeka” në Istog.


Shpresoj që ankesa ime do të shqyrtohet në kohë sa më të afërt duke u vlerësuar si e pranueshme dhe e bazuar.


Istog, ______ gusht 2015


___________________


Osman Osmanaj


 

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …