PDK shpalos sloganin dhe programin qeverisës: Kosova mundet ma mirë

 Partia Demokratike e Kosovës e ka mbajtur konventën në mbështetje të Bedri Hamzës, kandidatit të saj për kryeministër. Kryetari i Partisë Demokratike të Kosovës, Memli Krasniqi, në këtë konventë ka thënë se Kosovës i duhet një qeveri që i shërben, e mbron dhe e fuqizon popullin e vet, në secilën fushë.

Krasniqi tha se Bedri Hamza është kryeministri më i mirë që mund të ketë sot Kosova, sepse është lider i dëshmuar, i cili gjatë gjithë karrierës së tij politike ka jetuar me parimet e shërbimit, përgjegjësisë dhe qëllimeve fisnike.

“Nuk kam dyshim aspak se Bedri Hamza do të udhëheq me ndershmëri, integritet dhe përkushtim, për çka Kosova sot ka nevojë më shumë se kurdoherë. Si dikush që ka punuar gjatë me Bedriun dhe e njeh mirë atë, unë ju siguroj se tek Bedriu, Kosova nuk do të gjejë thjesht një Kryeministër, por një njeri të vendosur për ta bërë vendin tonë më të fortë, më krenar dhe më të mirë. Prandaj, Bedri Hamza e meriton mbështetjen tonë, sepse Kosova ka nevojë për Bedri Hamzën”, theksoi lideri i PDK-së.

Krasniqi tha se Partia Demokratike e Kosovës po e nisë një epokë të re, vizionin për të ndërtuar një të ardhme që sjellë mundësi të reja dhe një jetë më të mirë për çdo familje në vendin tonë.

“Kosova meriton shkolla më të mira, spitale më të mira, institucione dhe shërbime më të mira, paga dhe pensione më të mira, punë dhe mundësi më të mira për secilin qytetar, për secilin të ri e të re që dëshiron ta ndërtojë jetën e të krijoj familje në atdheun tonë. Gjendja e vështirë në të cilën jemi tani, nuk guxon të na e përcaktojë të ardhmen. Askush nuk mund ta shkruaj fatin tonë për ne, sepse ne vetë duhet ta shkruajmë vetë fatin tonë. Ju jeni ata që duhet vetë ta përcaktoni të ardhmen tuaj. E bashkë, kështu siç jemi sonte dhe me kryeministrin Bedri Hamza, kjo është e arritshme”, tha kreu i PDK-së.

Krasniqi tha se PDK është testament i qëndrueshmërisë, i adaptimit dhe i ndryshimit për të mirën e vendit, sepse është histori që flet për njerëzit që nuk u dorëzuan e nuk u ndalën kurrë.

“Kemi pasur fatin e madh që përgjatë viteve, në krye të kemi dy personalitete, të cilët gjithmonë kanë qenë të hapur e të guximshëm që ndryshimin e nevojshëm, ta nisin duke filluar nga vetja. E, duke e bërë veten më të mirë, këta dy e kanë bërë partinë më të mirë, e kanë bërë Kosovën më të mirë. Kjo, para se gjithash, tregon se PDK-ja nuk është një parti rigjide dhe e palëvizshme, por një parti që ndryshon dhe i adaptohet sfidave dhe kërkesave të kohës. Prandaj, sonte, këtu, të gjithë së bashku, i nderojmë udhëheqësit, liderët e shtetit dhe të partisë tonë, Presidentin Hashim Thaçi dhe Kryetarin Kadri Veseli”, shtoi ai.

Ndërkaq, kandidati i PDK-së për kryeministër, Bedri Hamza, shpalosi sloganin e fushatës për zgjedhjet e 9 shkurtit.

“Nëse ka një mesazh që dua ta merrni të gjithë ju nga kjo konventë, është bindja jonë se Kosova mundet ma mirë. Ky është edhe slogani i fushatës sonë “Kosova mundet ma mirë”. Ne jemi këtu për ta dëshmuar këtë. Ndërsa, unë si kryeministër, ju siguroj se do ta bëj këtë”, tha Hamza.

Kandidati i PDK-së për kryeministër, Bedri Hamza, ka prezantuar platformën e tij përmes së cilës, ndër të tjera, do t’i përmbushë pesë qëllime: zhvillimin ekonomik të vendit, rritjen e pagave dhe pensioneve, përgatitjen e të rinjve për tregun e punës përmes investimeve në arsim, përmirësimin e sistemit shëndetësor, raportet e mira me aleatët, duke synuar anëtarësimin në OKB dhe integrimin e përshpejtuar në NATO dhe Bashkimin Evropian, me lidhje të forta me pjesët e tjera të kombit shqiptar.

“Pagat në sektorin publik do të rriten me 50% për  shërbyesit civilë, mjekët, infermierët, mësuesit, profesorët, zjarrëfikësit, ushtarët, policët e të gjithë ata që marrin rroga nga buxheti i shtetit. Për dallim, për pozitat me paga të larta dhe emërime politike, rritja do të jetë 30%. Për sa i përket pensioneve, në qeverinë time nuk do të ketë pension më të ulët se 200 euro”, ka thënë Hamza.

Hamza ka treguar se do të ofrojë subvencione prej 100 eurosh në muaj për familjet që nuk mund t’i regjistrojnë fëmijët në çerdhe publike dhe i regjistrojnë ata në çerdhe private, duke siguruar kështu mundësi më të përballueshme dhe të qasshme për kujdesin ndaj fëmijëve.

“Çdo qytetar i Kosovës, i ri apo i vjetër, do të ndihet i vlerësuar dhe i mbështetur nga shteti. Ky është një borxh i kahershëm për qytetarët tanë. Ne do ta përmbushim këtë obligim pa vonesa. Transparenca dhe llogaridhënia nuk duhet të mbeten vetëm fjalë. Për mua, ato kanë qenë dhe mbesin udhërrëfyes i punës sime”, u zotua Hamza.

Ai i ka ftuar të gjithë qytetarët që ta mbështesin, duke u angazhuar në realizimin e vizionit për ta bërë Kosovën më mirë.

“Ne të gjithë mund të bëhemi më të mirë në shumë mënyra. Mund të bëhemi zyrtarë më të mirë, punëtorë më të mirë, punëdhënës më të mirë, mësues më të mirë, prindër më të mirë, studentë më të mirë. Dua që të gjithë ju të besoni se Kosovën mund ta bëjmë ma të mirë”, tha Hamza.

Në këtë konventë u shfaq një video e shkurtër për ish-liderët e PDK-së Hashim Thaçi e Kadri Veseli, një video përmbledhëse e punëtorive të Bedri Hamzës me qytetarët nëpër komuna, si dhe një video me qytetarë që kërkojnë një të ardhme më të mirë në Kosovë.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …