Radio-Kosova e Lirë sot shënoi 25-vjetorin e përfundimit me sukses të misionit informativ, historik, gjatë luftës së UÇK-së

Radio-Kosova e Lirë, në bashkëpunim me TV-Diellin dhe përkrahës e ndihmës të saj, sot shënoi 25-vjetorin e kryerjes me sukses të misionit informativ,  historik, gjatë luftës së UÇK-së, dhe aktivitetin e shumanshëm të deritanishëm, gjatë këtij çerek-shekulli.  25 vjet më parë,  Radio-Kosova e Lirë  kishte përgatitur dhe kishte  transmetuar emisionin e fundit nga Malet e Berishës, në Rrafshnaltën e Drenicës, pikërisht në ditën kur nga Kosova ishte larguar, përgjithmonë dhe me turp të përjetshëm makineria vrastare e regjimit të Millosheviqit, e cila më 9 qershor kishte nënshkruar kapitullimin pas bombardimit për 78 ditë nga forcat e NATO-s.

Sot para të pranishmëve të shumtë, gjatë ekspozimit të fjalës tematike,  kryeredaktorja e Radios, Arbanë Qeriqi-Gashi  tha;

Gjysmën e jetës sime të deritanishme  e kam të lidhur ngushtë me Radion Kosova e Lirë, andaj kam edhe emocione të veçanta në këtë përvjetor jubilar, për shkaqe dhe arsye të kuptueshme. Është i hidhur fakti se në këtë mes mungon drejtori i Radios, babai im, Ahmet Qeriqi, i cili është i sëmurë, është shqetësues edhe fakti i përpjekjeve të një grupi pre  5 ish pjesëtarëve të Radios  dy nga stafi e tre nga bashkëpunëtorët,  nga 32 sa kemi qene gjatë luftës, të ndahet  duke u vetëquajtur “staf i luftës, i cili ka shprehur qëllim që mjetet e pajisjet e këtij  e këtij muzeu, ku aktualisht transmetojmë programin ditor 24 orë,  të zhvendosen në Muzeun e Kosovës, pa asnjë lajmërim, pa marrëveshje paraprake me Drejtorinë, por në mënyrë arbitrare, duke njohur veten si staf  vetëm deri më 21 qershor 1999 dhe duke injoruar Drejtorinë e Radios dhe punën  e pandërprerë, 25-vjeçare të saj.

Një fjalë rasti e mbajti ish komandanti i Zonës së Pashtrikut, gjeneral Sadik Halitjaha. Ai foli me këtë rast për rolin dhe kontributin qe ka dhënë kjo Radio bashkë me agjencinë Kosovapress në informim sidomos  gjatë luftës së UÇK-së, por edhe kontributin në ruajtjen dhe prezantimin ditor të këtyre vlerave, për më shumë se 25 vite. Gjeneral Sadik Halitjaha i bëri një përshkrim realist punës dhe angazhimit të kësaj radioje   edhe pse pa përkrahje të duhur institucionale, edhe pse me  përpjekje të papërgjegjshme të disa ish ish-gazetarëve  për ta përcarë për përfitime politike e materiale.  Ai kërkoi me këtë rast që të ruhet, të ndihmohet dhe të përkrahet kjo emblemë historike e informimit, kjo Radio e themeluar nga SHP i UÇK-së, për të qenë dhe për të mbetur zëdhënëse besnike e vlerave tona kombëtare.

Pastaj fjalën e mori koloneli në pension i UÇK-TMK-së, Elez Durmishi, i cili foli edhe për vështirësitë dhe pengesat me të cilat padrejtësisht po ballafaqohet, Radio-Kosova e Lirë, nga klane njerëzish të papërgjegjshëm.

Sot në këtë përvjetor jubilar,  në 25-vjetorin e kryerjes së misionit informativ,  historik,  të Radios-Kosova e Lirë, pozita e këtij mediumi vazhdon të mos merret në mbrojtje institucionale, por edhe për më keq, për interesa grupore dhe me qëllime të caktuara, dy anëtarë të stafit gjatë luftës e tre bashkëpunëtorë të tyre, kanë themeluar të ashtuquajturin ‘staf të luftës’, me qëllime që janë bërë publike dhe që kanë shkaktuar  pasoja por edhe indinjatë në   Radios-Kosova e Lirë, dhe të bashkëpunëtoreve, reporterëve dhe gazetarëve të kohës të luftës dhe pa luftës si dhe mijëra dëgjuesve e simpatizuesve  të saj.

Ky objekt këtu, Shtëpia-Muze  u ndërtua nga UÇK-TMK-ja, nga pjesëtarë të Brigadës 313, Ismet Jashari-Kumanova dhe është modest nga pamja por i veçantë nga  vlera dhe përmbajtja e saj. Andaj edhe ndihemi të indinjuar, pak sa edhe të mllefosur kur dikush kërkon të shuhet ky Muze dhe teknika e pajisjet  të dërgohen në Muzeun e Kosovës,  duke injoruar  Drejtorinë  e Radios, madje pa asnjë  lajmërim paraprak, dhe duke e ditur se drejtori,  Ahmet Qeriqi, po ballafaqohet me një sëmundje të rëndë. Por Radio-Kosova e lirë ka qenë, është dhe do të mbetet për jetë e mote, si vlerë e luftës dhe e paqes,  në vendin tonë. Andaj ata që pretendojnë të ndajnë, ta copëtojnë, për interesa politike apo për përfitime grupore, u bëjmë me dije se kjo Shtëpi-Muze këtu, vendi te ‘Rezja e Baliqit, ‘Te Maja e Pallanikut, pastaj selia e parë, në Krojmir, selia qendrore në Prishtinë, janë një tërësi e cila nuk mund të tjetërsohet, të ndahet  as të copëtohet, sipas tekeve të individëve të caktuar, cilët do qofshin ata.

Në shënim të këtij përvjetori gjenerali i luftës Lahi Brahimaj i ndau një mirënjohje Radios dhe drejtorit të saj, profesor Ahmet Qeriqi, duke përgëzuar edhe tërë stafin për punën e palodhshme në ndri]imin dhe prezantimin ditor të dëshmorëve.

Në vazhdim të shënimit të 25-vjetorit të përfundimit me sukses të misionit informativ, historik, gjatë luftës së UÇK-së kanë folur edhe shumë veprimtarë, eprorë dhe luftëtarë të lirisë, invalidë e veteranë, zyrtarë komunash dhe të pranishëm të tjerë:

Kryetari i Shoqatës së Familjeve të Dëshmorëve, Xhavit Jashari,

Përfaqësuesi i shoqatave të luftës së Malishevës, Metush Kryeziu,

Veprimtari dhe ish i burgosuri politik, Nait Hasani,

Nga Njësia  e Shtabit të Përgjithshëm, Ajvaz Berisha

Kryetari komunës së Decanit, Bashkim Ramosaj,

Eprori i lartë i Zonës Operative të Llapit gjatë luftës, Fatmir Sopi,

Veterani dhe invalidi i luftës, nga Brigada 121,  Fatmir Shurdha,

Nga Zona Operative e Shalës së Bajgorës, Nexhat Dedia,

Një fjalë përmbyllëse e  mbajti edhe gazetari e shefi i marketingut, Jeton Syla, i cili foli për vetëfinancimin e Radios nga firmat reklamuese, për vështirësitë financiare por edhe për mbijetesën e deritanishme e në vazhdim të të gjithë atyre që kanë bashkëpunuar dhe bashkëpunojnë me qëllim që të mos lejojnë të shuhet ky zi i luftës dhe i paqes në vendin tonë.

Në fund në emër të Radio-Kosova e Lirë, kryeredaktorja, Arbanë Qeriqi-Gashi  falënderoi përzemërsisht të pranishmit të cilët përballuan pikun e vapës së mesditës, duke treguar sakrificë, përkushtim e mirëkuptim…

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …