Rilind Gërvalla: Logjika puthadore e Isa Mustafës, ofenduese për qytetarët


(“Popujt kërcënohen kur nisin ta refuzojnë të
qenit vullnetarisht shërbëtor” – Alain Badiou)

 

Jam rritur me nënën që punon arsimtare që nga viti
1972. Jam rritur me babën që pas instalimit të masave të dhunshme nga Serbia u
dëbua nga TVP, por vazhdoi aktivitetin duke dhënë kontributin në Këshillin për
Financim për ta ndihmuar arsimin. Kam vazhduar studimet në Fakultetin e Gjuhës
Angleze nëpër bodrumet e rrugës “Xhemail Ibishi” e Shkollës fillore “Nazim
Gafurri” që rastisi të jetë edhe vendi i punës së nënës, ku unë kam
mbaruar shkollën fillore. Motra më ka punuar si infermiere e akushere në vitet
‘95-‘98 brenda Shkollës Fillore “Emin Duraku”.

Nuk ka ofendim më të madh se të bësh analogji midis
“Zajednicës” (këtij projekti shovinist) dhe rezistencës gjithëpopullore e
vetorganizimit të profesorëve, arsimtarëve, nxënësve, studentëve, mjekëve e
infermiereve, punëtorëve etj.

Populli i Kosovës organizoi sistem paralel për t’i
rezistuar pushtuesit, kurse “Zajednica” po themelohet për ta rikthyer e rritur
ndikimin e Serbisë.

 

Ja se çfarë thotë kryeministri: “Kjo nuk duhet
t’i pengoj askujt, sepse ne e kemi përjetuar vetë, sa rëndë është kur dikush ta
mohon të drejtën të mësosh fëmijët e tu e të shërohesh ashtu siç t’i
dëshiron”.

Sipas kryeministrit, “Zajednica” na qenka punë e të
drejtave të njeriut dhe e respektimit të minoriteteve.

Shih shih, po kërkesa për “Zajednicën”, të erdhi nga
Serbia apo qytetarët serbë?! Nga Serbia, s’do mend. Por, kjo s’është veçse një
grimcë kontradikte, karshi përhumbjes totale që e ka kapluar kryeministrin. Isa
e ka humbur toruan. Sipas tij, ne deri para Marrëveshjes kemi ushtruar
represion. Ai ka dyshime edhe më të mëdha. Krahasimi me represion e viteve ’90
që është ushtruar ndaj shqiptarëve e përgatitë aluzionin për legjitimitetin e
kërkesave të Serbisë për ndarje, kurse Kosovën e nxjerrë si shtet pushtues.
Kështu është kur problemi i Kosovës shkëputet nga historia duke u reduktuar tek
sasia e të drejtave, apo numërimi se kush çfarë mori nga tavolina. Kosova është
pushtuar dhunshëm nga Serbia, dhe kjo 
punë nuk fillon as me Millosheviqin as me Rrahman Morinën, daton së paku
prej vitit 1912.     

 

Kjo është logjikë puthadore, është logjikë
autonomiste e viteve ‘80-’90-të që ka vdekur politikisht, por që shohim se
jetuaka ende në mendjen e Isa Mustafës. KY ËSHTË OFENDIM!

Kjo mendësi është e kundërta e asaj që kishim bërë
në vitet 90-ta kur u organizua padëgjueshmëria ndaj regjimit serb, paralelizmi
në arsim e shëndetësi e që shpesh LDK i merr si meritë ekskluzive të saj, e jo
të popullit që mendonte LDK-në si Lëvizje gjithpopullore.

Isa Mustafa si drejtues i Fondit të 3%, akuzohet
publikisht nëpër media për keqpërdorim, e si ministër në ekzil e paska harruar
edhe se si u financua arsimi, shkenca, kultura, shëndetësia, sporti e edhe
partitë politike në vitet 92-99, që u bënë vija krahasuese me “Zajednicën” e i
krahason ata/ato që sakrifikuan nën regjimin fashist të Millosheviqit me
strukturat paralele serbe që Kosovën e quajnë pjesë të Serbisë.

Ja përkujtojmë që së pari janë formuar Këshillat e
prindërve për vetëfinancim, më pas Këshillat Financiare Komunale për Arsim, më
pas Këshilli Qendror për Financim në krye të së cilit ka qenë Mehmet Hajrizi e
më pas Ismajl Kastrati. Në Këshillin Financiar për Komunën e Prishtinës në
kohën kur ti sodisje Perëndimin, kanë filluar punën Shefki Ajeti, Shukri Fetahu
dhe që ta bëjë Këshillin Financiar profesional, udhëheqjen e merr Abdyl Hoxha,
i biri i Ramiz Cërnicës, i cili ne Lidhjen e Prizrenit thotë: “JO ME
SERBI, PO, TË MADHE ME SHQIPËRI”.

 

Isa Mustafa dhe këshilltarët e tij tërë ditën flasin
për të drejtat që ua japin të tjerve kur përmendet “Zajednica”.

Flasin për fjalën e lirë, përfshirë edhe ofendimet
direkte nga kryepushtetari që ka në dorë tërë aparatin e dhunës, por nuk e
durojnë kritikën qytetare në FB zyrtar që menaxhohet nga taksat e po këtyre
qytetarëve. Përpos fshirjes masive të komenteve të qytetarëve e bllokimit të
tyre që të mos komentojnë më, fshin edhe një koment të një nxënësi që kritikon
gjuhën e pushtetarit, vetëm pse ka 244 pëlqime, më shumë se 230 pëlqimet e
kryeministrit.

Kjo gjuhë e mënyrë e të komunikuarit që nxit tërë
aparatin e dhunës kundër atyre që kundërshtojnë “Zajednicën” duke i arrestuar,
anatemuar, linçuar është gjuhë e tjetërsuar nga një regjim millosheviqian që
iku e rri vetëm në mendësinë e “Kryeministrit” që nuk e do përballjen.
E për më keq, ai nuk debaton me qytetarët publikisht.

Në mbledhje të Qeverisë, Kryeministri paska kërkuar
që institucionet e vendit të marrin masa kundër çdo kundërshtarit të tij dhe
familjes së tij. Nuk turpërohet për aferën e BMW-së, bile thotë që nuk ka nevojë
për aq pak para. Po na i përsërit masat e dhunshme dhe tashmë edhe e kuptuam
porosinë:

 

Regjimi ka një drejtues të ri të MISIONIT TË RI e
një KTHESË drejt autokracisë, Isa Mustafën!

 

Dhe për fund, këtu është bërë luftë çlirimtare dhe
betim e ata/ato që e kanë bërë dhe ata/ato që vazhdojnë ta kenë në mendje e
shpirt, nuk do ta lejojnë kurrë që jo JU, po as ata të shantazhuarit në
koalicionin qeverisës që e kanë braktisur idenë e UÇK-së ta realizoni
“Zajednicën” si projekt.

Kontrolloni gjithashtu

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, -Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. -Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. -Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. -Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Albert Z. ZHOLI Kam pasur fatin të zhvilloj shumë takime dhe intervista me aktorin e madh "Nderi i Kombit" Robert Ndrenika. Në jetën e përditshme ai është krejt ndryshe nga shpërthimi artistik që shohim në skenë apo në ekran. Një intelektual i qetë, i mençur, i kulturuar, me një finesë komunikimi që të bën menjëherë për vete. Në bisedë flet me maturi, me humor të hollë dhe me atë urtësi që vjen vetëm nga njerëzit që kanë jetuar shumë dhe kanë lexuar akoma më shumë. Ndërsa në skenë ai shndërrohet krejtësisht: shpërthen me energji, emocion dhe forcë interpretimi, duke e bërë publikun të qeshë, të mendojë apo të përlotet. Bisedat me të kanë qenë gjithmonë si orë mësimi. Nga çdo takim me Robert Ndrenikën merr diçka: kulturë, përvojë jetësore, filozofi të thjeshtë njerëzore dhe mbi të gjitha dashurinë për artin. Pikërisht ndaj, kur shoh reagimet e ashpra ndaj një deklarate të tij si qytetar, mendoj se duhet të dimë të ndajmë figurën e kolosit të skenës shqiptare nga bindjet apo simpatitë personale që ai mund të ketë në jetën e tij private. Debatet shterpw Ende në rrjetet sociale vazhdon të diskutohet deklarata e aktorit të madh shqiptar Robert Ndrenika gjatë paraqitjes së kryebashkiakut Erion Veliaj në seancën gjyqësore të kësaj të premteje. Në atë seancë një numër i madh artistësh kishin shkuar në mbështetje të Veliajt, ndërsa takimi më i komentuar ishte ai i Robert Ndrenikës me kryebashkiakun, pak minuta para nisjes së procesit. Fjalët e aktorit: “Ç’të mbeti nga burgu, do ta vazhdoj unë”, krijuan menjëherë reagime të shumta. Disa e interpretuan si humor të hidhur, disa si solidaritet njerëzor, të tjerë si mbështetje politike. Në rrjetet sociale shpërthyen debatet, kritikat, ironitë dhe madje sulmet personale. Por pikërisht këtu lind nevoja për një reflektim më të thellë: a duhet gjykuar një artist i madh për një deklaratë emocionale të bërë si qytetar? Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata mbeten njerëz me bindje, dobësi, simpati dhe preferenca personale. Një artist nuk jeton vetëm në skenë. Ai ka dy jetë: jetën artistike dhe jetën qytetare. Në skenë ai i përket publikut, historisë dhe artit; jashtë saj ai i përket vetes, bindjeve dhe emocioneve të tij njerëzore. Aktor i madh Robert Ndrenika është një nga aktorët më të mëdhenj shqiptarë të të gjitha kohërave. Breza të tërë janë rritur me rolet e tij në teatër dhe kinematografi. Ai nuk është thjesht një aktor i suksesshëm, por një institucion më vete i artit shqiptar. Emri i tij lidhet me dhjetëra role që kanë hyrë në memorien kolektive të shqiptarëve. Nga “Horizonte të hapura”, “I teti në bronx”, “Kapedani”, “Koncert në vitin 1936”, “Në shtëpinë tonë”, “Mësonjtorja”, “Prefekti”, “Nëntori i dytë”, “Besa e kuqe”, “Shirat e vjeshtës”, “Shi në plazh” e deri te dhjetëra interpretime të tjera në teatër, Robert Ndrenika ka qenë një shkollë më vete interpretimi. Figura e tij artistike është ngritur mbi talentin, punën dhe përkushtimin shumëvjeçar ndaj skenës shqiptare. Vetëm roli i Qazim Mulletit tek filmi “Prefekti” do të mjaftonte që emri i tij të mbetej përgjithmonë në historinë e kinemasë shqiptare. Ndërsa personazhe të tjerë si Stefi, Agush Kalemi apo Fotaqi treguan dimensionin e jashtëzakonshëm të një aktori që dinte të lëvizte mes humorit, dramës dhe tragjikomikes me një natyrshmëri të rrallë. Deklarata spontane Por gjithë kjo pasuri artistike nuk mund dhe nuk duhet të fshihet nga një deklaratë spontane apo nga një simpati personale politike. Nuk mund të kryqëzohet një artist i madh sepse si qytetar ka zgjedhur të mbështesë dikë, ashtu siç miliona njerëz mbështesin parti, drejtues apo ekipe sportive të ndryshme. Dikush është me Partizanin, dikush me Tiranën; dikush majtas, dikush djathtas. Kjo është pjesë e pluralizmit dhe e lirisë individuale. Është e mundur që Robert Ndrenika të ketë simpati njerëzore për Erion Veliajn. Është gjithashtu e mundur që ai ta vlerësojë për investimet që janë bërë në art, kulturë, teatro apo aktivitete artistike gjatë kohës që Veliaj drejtoi Bashkinë e Tiranës. Kjo mbetet zgjedhje personale dhe nuk cenon aspak madhështinë e tij si artist. Problemi qëndron tek mënyra sesi shoqëria jonë reagon. Ne shpesh kalojmë menjëherë nga adhurimi në linçim publik. Një deklaratë e vetme mjafton që rrjetet sociale të harrojnë kontributet e një jete të tërë. Kjo është padrejtësi morale dhe mungesë kulture demokratike. Në vendet me traditë demokratike artisti ndahet nga bindja e tij politike. Askush nuk ua mohon veprat artistëve sepse votojnë majtas apo djathtas. Arti nuk është gjykatë politike. Një aktor nuk matet me deklaratat e momentit, por me atë që ka lënë në kulturën kombëtare. Robert Ndrenika ka lënë shumë më tepër sesa një fjali të komentuar në rrjetet sociale. Ai ka lënë personazhe, emocione, humor, lot dhe kujtime që jetojnë prej dekadash në publikun shqiptar. Rreziku Një komb që nuk respekton ikonat e tij artistike rrezikon të humbasë kujtesën kulturore. Kritika është normale dhe demokracia e lejon debatin, por debati nuk duhet të kthehet në fshirje të figurës së një artisti që i ka dhënë aq shumë kulturës shqiptare. Ndaj, përtej polemikave të ditës, duhet të dimë të ndajmë artistin nga qytetari. Robert Ndrenika mbetet një kolos i skenës shqiptare. Ndërsa Robert Ndrenika qytetar ka të drejtën e tij të mendojë, të ndiejë dhe të mbështesë kë të dojë. Pikërisht kjo ndarje është thelbi i një shoqërie demokratike dhe i qytetërimit kulturor.

Albert Z. Zholi: Robert Ndrenika mes artit dhe qytetarisë, mes madhështisë dhe kryqëzimit

-Shoqëria shqiptare shpesh ka prirjen t’i vendosë figurat publike në piedestal, duke harruar se ata …